II SA/Gd 237/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. A. i A. K. dnia 21 marca 2013 r. (data stempla pocztowego – k. 4) wnieśli za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylające w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2012 r., którym oddalono zarzuty zgłoszone przez skarżących w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego i umarzające postępowanie organu pierwszej instancji prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 marca 2002 r. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że zaskarżone postanowienie doręczono skarżącym w dniu 28 stycznia 2013 r. W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który skarżący uzasadnili "sprawami rodzinnymi, w szczególności chorobą". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek stron o przywrócenie terminu nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 85 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a ponadto wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 §§ 1, 2 i 4 ustawy). Z powyższego wynika, że przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są: 1) zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, 2) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, 3) dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Skarżący A. i A. K., w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, byli obowiązani uprawdopodobnić okoliczności wskazując na brak ich winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Od osoby występującej przed sądem można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw. Dopuszczenie się przez nią choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić zatem wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Nie ulega wątpliwości, że skarżący wnosząc skargę uchybili treści art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według tej regulacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Ponieważ doręczenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nastąpiło w dniu 28 stycznia 2013 r., termin na wniesienie skargi upłynął dla skarżących w dniu 27 lutego 2013 r. Oceniając okoliczności podnoszone we wniosku Sąd miał na uwadze, że skarżący jedynie oświadczyli, że z uwagi na "sprawy rodzinne, w szczególności chorobę" nie dochowali terminu, a na poparcie powyższego nie przedłożyli żadnych dokumentów tj. zaświadczenia lekarskiego bądź rachunków zakupu lekarstw, jak również nie wskazali okresu kiedy ww. przyczyny ustały. Nie można więc również ustalić, czy wniosek złożono w terminie 7 dni, liczonym od chwili ustania okoliczności wyłączających winę (art. 87 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Brak starań w tym zakresie wskazuje na brak dołożenia należytej staranności w dbaniu o własne interesy, co - jak już wyżej wskazano - należy traktować jako przyczynę uchybienia terminu z winy skarżących. Z wyżej przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.