II SA/Gd 2370/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) As. WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 28 sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę. Dyrektor Oddziału Rejonowego [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2002 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 19 lipca 2002 r., odmawiające wydania A. S. zaświadczenia o okresie oczekiwania na przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie S. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że A. S. wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie S. złożył w dniu 5 lutego 1987 r. Na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej Nr [...] otrzymał kwaterę w S. bl. [...], m. [...] o strukturze 2 pk, powierzchni mieszkalnej 27,80 m2 i powierzchni użytkowej 42,50 m2. W decyzji przydziału została ujęta żona E. oraz dwóch synów. Przedmiotową kwaterę przekazał do dyspozycji WAK S. w dniu 21 września 1990 r. Następnie organ II instancji podał, iż w dniu 7 lutego 2002 r. A. S. wystąpił do Dyrektora OT WAM z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o okresie oczekiwania na przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie S. Organ odwoławczy wskazał, iż z decyzji przydziału osobnej kwatery stałej Nr [...] wynika, że powierzchnia mieszkalna przydzielonej kwatery wynosiła 27,80 m2 na posiadane uprawnienia do 4 norm mieszkaniowych. W decyzji tej zawarte jest pouczenie o możliwości wniesienia odwołania, z którego strona nie skorzystała, a decyzja przydziału stała się ostateczna i pozostawała w obrocie prawnym przez okres przeszło 3 lat. W ocenie organu II instancji, zajmowanie kwatery mniejszej od przysługującej o 0,20 m2 nie jest naruszeniem prawa i nie może stanowić podstawy do uznania przydzielonej osobnej kwatery stałej jako kwatery na tymczasowe zakwaterowanie. W związku z tym, że zajmowana przez A. S. kwatera była kwaterą stałą brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia o pozostawaniu przez niego bez kwatery i potwierdzającego okres oczekiwania na przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie S. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. S. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia jako niezgodnego z prawem. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż przydzielenie kwatery w dniu 1 czerwca 1987 r. nastąpiło w oparciu o wówczas obowiązujące przepisy, tj. zarządzenie MON nr 31/MON z dnia 30 czerwca 1976 r. oraz zarządzenie MON nr 4/MON z dnia 11 lutego 1986 r., które jasno określały zasady przydziału kwatery tymczasowej. Skarżący stwierdził, że niezasadnym jest twierdzenie organu o fakcie zamieszkiwania wraz z rodziną w osobnej kwaterze stałej, która posiadała 27,8 m2 powierzchni mieszkalnej przy stanie rodziny czterech osób. Jednocześnie skarżący podał, że w związku z przydziałem kwatery tymczasowej otrzymywał równoważnik za brak osobnej kwatery stałej w wysokości 50% oraz pozostawał na liście oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie S. przez cały okres pełnienia służby. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Jak wynika z treści art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej na żądanie osoby zainteresowanej może potwierdzić zaświadczeniem fakty albo stan prawny, wynikające z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Oznacza to, że w sytuacji, kiedy problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wówczas wydanie zaświadczenia zgodnie ze zgłoszonym żądaniem nie jest możliwe, co skutkuje odmową jego wydania. W przedmiotowej sprawie w aktach organów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej znajduje się decyzja nr [...] o przydziale skarżącemu osobnej kwatery stałej w S. od 1 czerwca 1987 r. W związku z treścią niniejszej decyzji, wyraźnie wskazującą, iż dotyczy ona przydziału kwatery stałej, organ nie miał podstaw do wydania zaświadczenia, o okresie oczekiwania przez skarżącego w garnizonie S. na przydział osobnej kwatery stałej. Z akt posiadanych przez organ wynika bowiem, że skarżący otrzymał w tym garnizonie osobną kwaterę stałą. Zaistnienie sporu w tym przedmiocie wyklucza wydanie żądanego przez skarżącego zaświadczenia. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie można natomiast rozstrzygać o prawidłowości decyzji wydanych przez organy administracji publicznej, znajdujących się w aktach, w oparciu o które organ ocenia możliwość wystawienia żądanego zaświadczenia. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.