II SA/Gd 2371/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Agnieszka Lewandowska, po rozpoznaniu w dniu 8 września 2005 r. na rozprawie na rozprawie sprawy ze skargi F. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 11 lutego 2002 roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia kandydata na nabywcę nieruchomość Państwowego Funduszu Ziemi postanawia: skargę odrzucić. Decyzją z dnia 19 listopada 2001 roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856) oraz art. 127 § 3 w związku z art. 17 pkt l i 156 § l pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wszczętej z urzędu sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy nr [...] z dnia 24 maja 1990 r. w sprawie ustalenia A. M. kandydatem na nabywcę nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi, położonych w G., oznaczonych jako działki nr [...] i [...], stwierdziło nieważność wymienionej wyżej decyzji Naczelnika Gminy G. w części ustalającej A. M. na nabywcę działki oznaczonej nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż Naczelnik Gminy G. decyzją nr [...] , z dnia 24 maja 1990 r., ustalił w osobie A. M. kandydata na nabywcę nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi. Przedmiotem sprzedaży były, stanowiące zapas Państwowego Funduszu Ziemi, działki oznaczone nr [....] i [...] o łącznej powierzchni 1,29 ha, położone w obrębie wsi G. Kolegium podało, iż w dwukrotnie odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji na wniosek F. B., uznając że wnioskodawca nie ma prawem chronionego interesu uprawniającego go do żądania stwierdzenia jej nieważności, jednakże dokładna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzasadniła wszczęcie postępowania z urzędu. Rozpatrując przedmiotową sprawę, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, Kolegium stwierdziło, iż decyzja jest wadliwa, a w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie jej nieważności. Kolegium ustaliło, iż podstawę prawną decyzji Naczelnika Gminy G. z 24 maja 1990 r. stanowiły przepisy art. l ust. l pkt l i art. 5 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (tekst jednolity: Dz. U. z 1989 r., nr 58, poz. 348 ze zm.). Kolegium stwierdziło także, iż działka nr 119/1 nie mogła z mocy prawa stanowić przedmiotu sprzedaży albowiem – zgodnie z treścią art. l i art. 4 ustawy z dnia 30 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 38, poz. 230 ze zm.) - zarówno wody, jak i grunty pokryte państwowymi wodami płynącymi, w granicach określonych liniami brzegów, stanowią własność Państwa, a bezspornym w niniejszej sprawie pozostaje, że grunt oznaczony wymienionym wyżej numerem to woda płynąca - rzeka C. Wprawdzie granice działki nr [...] nie są liniami brzegowymi rzeki – C., jednakże nie zmienia to faktu, iż przedmiotem decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia 24 maja 1990 r. była sprzedaż rzeki. Orzekając o stwierdzeniu nieważności tylko części decyzji Naczelnika Gminy G. Kolegium przyjęło za bezsporne ustalenie, że działka oznaczona numerem [...] nie jest rzeką w rozumieniu przepisów powołanej wyżej ustawy - Prawo wodne. Pismem z dnia 17 stycznia 2002 roku, złożonym w ustawowym terminie wynikającym z treści art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 i 4 k.p.a. – A. M. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o ponowne rozpatrzenie rozstrzygniętej ww. decyzją sprawy, wnosząc o uwzględnienie podziału gruntu i wydzielenie rzeki. Wnioskodawca wskazał, iż w dniu kupna działki nr [...] stanowiła ona nieużytek, przez który przepływał C. G., a spiętrzona przez wnioskodawcę woda zalała jego własny grunt. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 11 lutego 2002 roku, nr [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856) oraz art. 127 § 3 i art. 138 § l pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nr [...], z dnia 19 listopada 2001 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż podstawę rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Kolegium z dnia 19 listopada 2001 roku stanowiło ustalenie, iż przez działkę nr [...] stanowiącą obecnie własność A. M. przepływa rzeka. Z kolei z treści art. 4 ustawy z 24 października 1974 r.- Prawo wodne wynika, że grunty pokryte państwowymi wodami płynącymi stanowią własność Państwa w granicach określonych liniami brzegowymi. Kolegium wskazało przy tym, iż z akt sprawy wynika, że teren działki nr [...] stanowił nieużytek, na którym C. nie został nawet zaznaczony. Mimo to fakt, iż przepływa on przez przedmiotową działkę jest niewątpliwy. Kolegium nie jest jednak organem władnym do określenia terenu zajętego faktycznie przez ten ciek. Nie ma również uprawnień do przeprowadzenia wydzielenia go z działki nr [...], jak sugeruje A. M. we wniosku. Kolegium uznało więc, iż skoro w chwili wydawania decyzji z 24 maja 1990 r. ustalającej A. M. na nabywcę działki nr [...] była ona pokryta wodami płynącymi zaledwie w części, to nie można stwierdzić nieważności decyzji w zakresie odnoszącym się do całej działki [...]. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy Prawo wodne własność Państwa stanowią jedynie grunty pokryte państwowymi wodami płynącymi, a contrario - grunty nie pokryte wodami mogły stanowić własność strony. Bezpodstawnym więc byłoby uznanie, iż ustalenie A. M. nabywcą działki nr [...] w części nie pokrytej wodą płynącą rażąco naruszyło prawo. Wnioskodawcy sprzedano jednak również teren, który sprzedany być nie mógł. Teren ten jednak do chwili orzekania w niniejszej sprawie nie został w żaden sposób wydzielony ani opisany. Kolegium, biorąc pod uwagę zasady opisane w art. 7 i 8 k.p.a., uznało, iż strona nie może ponosić konsekwencji błędów organu administracji i stwierdziło brak w aktualnej sytuacji faktycznej i prawnej możliwości przywrócenia na przedmiotowym gruncie stanu zgodnego z prawem. Możliwość taka - w ocenie Kolegium - zaistniałaby dopiero po dokonaniu przez właściwe organy wydzielenia z działki nr [...] terenu państwowych wód płynących po granicy linii brzegowej istniejącej w chwili wydania decyzji z 24 maja 1990 r. Dnia 19 września 2002 roku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia 11 lutego 2002 roku, nr [...], wniósł F. B. Zaskarżając ww. decyzję w całości wniósł o jej uchylenie wskazując, iż w jego ocenie zaskarżona decyzja: ▪ narusza przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 1 i 4 ustawy z dnia 30 października 1974 roku prawo wodne (Dz. U. z 1974 r., nr 58, poz. 250 ze zm.) przez ustalenie nabywcy działki gruntu nr 119/1, wyłączonej z mocy prawa z obrotu; b) art. 1 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. z 1989 r., nr 58, poz. 548 ze zm.), przez przyznanie prawa do nabycia działki gruntu nr [...] A. M., jako osobie nie mogącej być nabywcą nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi, tj. nie posiadającej statusu osadnika; ▪ narusza przepisy postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 127 § 3 w związku z art. 129 k.p.a., przez uwzględnienie wniosku A. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy po upływie ustawowego terminu do złożenia wniosku; b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez uwzględnienie wniosku A. M.; c) art. 9 ustawy z 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856) przez udział w wydawaniu decyzji A. B. i J. M. - pracowników Urzędu Wojewódzkiego Oddziału Zamiejscowego w S.; ▪ narusza interes prawny skarżącego (art. 28 k.p.a.). W uzasadnieniu skargi F. B. wskazał, iż wskutek piętrzenia wody na C. dla potrzeb MEN na działce nr [...], ponosił szkody jako właściciel nieruchomości położonej w G. na działce nr [...] - do roku 1997, a następnie jako właściciel działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i zawartą w jej uzasadnieniu argumentację. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ww. przepis, określający podstawy odrzucenia skargi wniesionej do sądu administracyjnego przez ten sąd, nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przez przesłanki te rozumie się określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżania, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, którą powinna zawierać, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny (tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 273). W znaczeniu szerszym przez przesłanki dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Do tego znaczenia przesłanek dopuszczalności zaskarżenia nawiązują zawarte w art. 58 § 1 pkt 2, 3 i 5 przyczyny odrzucenia skargi. Natomiast przyczyny odrzucenia skargi wskazane w art. 58 § 1 pkt 1, 4 i 6 nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia w węższym znaczeniu (sensu stricto), w którym przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi sensu stricto skutecznego złożenia skargi są więc: ▪ złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz w art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; ▪ wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 ww. ustawy); ▪ wniesienie skargi przez podmiot, któremu - zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 ww. ustawy - przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Powyższe przesłanki dopuszczalności zaskarżenia wyznaczają przedmiotowy zakres postępowania sądowo - administracyjnego oraz legitymację do jego uruchomienia. W każdym przypadku stwierdzenia braku którejś z ww. przesłanek sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić (tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 274 - 276). Jak z powyższego wynika, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania danej sprawy, sąd administracyjny musi zbadać czy wniesiona do niego skarga jest dopuszczalna, dokonując jej kontroli przez pryzmat przesłanek dopuszczalności zaskarżenia. W niniejszej sprawie skargę na decyzję Kolegium wniósł F. B., który nie był uczestnikiem postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Gminy G. nr [...], z dnia 24 maja 1990 roku. Skarżący nie brał także udziału w postępowaniu jakie toczyło się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w sprawie stwierdzenia nieważności tejże decyzji albowiem postępowanie to zastało wszczęte z urzędu, a jego jedynym uczestnikiem był A. M. W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższy przepis przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwu kategoriom podmiotów: - każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz - w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób - prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej (jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym). Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie należy do drugiej ze wskazanych powyżej kategorii należy przyjąć, iż aby mógł wnieść skutecznie skargę, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno - prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 213 - 214). Wnoszący skargę – F. B. stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny. W uzasadnieniu skargi jednakże nie wyjaśnił na czym to naruszenie polega, wskazując jedynie, iż wskutek piętrzenia wody na C. dla potrzeb MEN na działce nr [...], ponosił szkody jako właściciel nieruchomości położonej w G. na działce nr [..] - do roku 1997, a następnie jako właściciel działki nr [...]. W ocenie Sądu przytoczone przez skarżącego w uzasadnieniu skargi okoliczności w żaden sposób nie wskazują na to, iż zaskarżona decyzja narusza chroniony prawem interes skarżącego albowiem brak jest związku pomiędzy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 11 lutego 2002 roku, nr [...], uchylającą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nr [...], z dnia 19 listopada 2001 r. i umarzającą postępowanie w sprawie, której skutkiem było pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia 24 maja 1990 roku w sprawie ustalenia kandydata na nabywcę nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi, a wskazywanymi w uzasadnieniu skargi szkodami. Jeżeli bowiem A. M., piętrząc wodę na C. na działce nr [...], rzeczywiście wyrządza skarżącemu szkodę, to szkoda ta wynika ze sposobu w jaki A. M. nieruchomość tę użytkuje, a nie z faktu ustalenia przez organ administracji, iż decyzja, którą ustalono A. M. na nabywcę działki nr [....] jest ważna. Skarżący żadnych innych okoliczności w uzasadnieniu skargi nie przytoczył, a z akt administracyjnych niniejszej sprawy również nie wynika aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w jakikolwiek sposób naruszała prawa skarżącego, czy też nakładała na niego jakieś obowiązki. Skarżący nie był uczestnikiem postępowania toczącego się w sprawie ustalenia nabywcy działek Państwowego Funduszu Ziemi nr [...] i nr [...], zakończonego wydaniem przez Naczelnika Gminy G. decyzji z dnia 24 maja 1990 roku, nr [...] i w żaden sposób nie wykazał aby postępowanie to dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku. Również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji toczącym się przed Kolegium skarżący nie brał udziału albowiem także w tym postępowaniu nie wykazał, iż żąda stwierdzenia nieważności ww. decyzji ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dwukrotnie odmówiło wszczęcia na jego wniosek postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy G. z dnia 24 maja 1990 roku, uznając że wnioskodawca nie ma prawem chronionego interesu uprawniającego go do żądania stwierdzenia jej nieważności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż F. B. nie jest osobą uprawnioną do wniesienia skargi w niniejszej sprawie albowiem nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją, a z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika aby pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym skarżącego, a zaskarżoną decyzją istniał jakikolwiek związek. Jak już wskazywano powyżej, wniesienie skargi przez podmiot, któremu – zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 1998 roku, SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 maja 1998 roku, I SA/Łd 78/98, LEX 36198, Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 274 – 276, Janusz Borkowski w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2000 roku, II SA 2109/00, OSP z 2001 roku, nr 6, poz. 86, Piotr Spławiński w artykule: "Aspekty procesowe odrzucenia skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny", Gdańskie Studia Prawnicze z 2000 roku, nr 7, poz. 469, zob. także uchwałę /składu 7 sędziów/ Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 roku, sygn. OPS 1/04, ONSAiWSA z 2005 r., nr 4, poz. 62, w której uzasadnieniu stwierdzono, iż zasadą jest, że wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot powoduje jej odrzucenie). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę F. B. za niedopuszczalną albowiem nie był on ani materialnie, ani formalnie stroną postępowania administracyjnego, a tym samym nie był podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę odrzucił. Na marginesie swoich rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuję, iż nawet gdyby przyjąć, że skargę wniósł uprawniony podmiot, to i tak skargę należałoby odrzucić jako spóźnioną. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, skargę należało wnieść bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym - jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 stycznia 1998 roku (sygn. I SA 413/97, LEX nr 44541) - skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji - jeżeli nie skorzystał z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania - nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej. Służy mu natomiast, jeżeli uchybił terminowi do wniesienia skargi, żądanie wznowienia postępowania. W postępowaniu administracyjnym, które toczyło się w niniejszej sprawie, stroną był jedynie A. M., który, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru zaskarżonej decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych, otrzymał zaskarżoną decyzję dnia 4 marca 2002 r. (dowód: potwierdzenie odbioru załączone do k. 14 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 4 kwietnia 2002 roku. Skarżący natomiast złożył skargę w sekretariacie Naczelnego Sądu Administracyjnego po upływie tego terminu tj. dnia 19 września 2002 roku (dowód: adnotacja o złożeniu skargi w sekretariacie Naczelnego Sądu Administracyjnego k. 2 akt). Termin do wniesienia skargi nie został zatem przez skarżącego zachowany. Sąd miał przy tym na uwadze, iż za dzień doręczenia decyzji, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), nie można uznać dnia 21 sierpnia 2002 roku, w którym doręczono skarżącemu, na jego wniosek, kserokopie wydanych przez Kolegium decyzji, w ww. przepisie mowa jest bowiem o doręczeniu decyzji dokonanym w toku toczącego się postępowania administracyjnego stronie lub uczestnikowi tego postępowania. Złożenie skargi po upływie terminu do jej wniesienia, uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zastosowanego do niniejszej sprawy zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271). Zarządzenie 1. Odnotować w kontrolce uzasadnień 2. Doręczyć odpis postanowienia z uzasadnieniem: ▪ pełnomocnikowi skarżącego; ▪ Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S. z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej; ▪ A. M. z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. 3. Przedłożyć akta z wpływem lub za 46 dni.