II SA/Gd 24/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: WSA Dorota Jadwiszczok WSA Mariola Jaroszewska (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o potwierdzeniu statusu rolnika indywidualnego oddala skargę. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 listopada 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia 8 września 2014 r. o odmowie wydania zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia statusu rolnika indywidualnego. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Skarżący zwrócił się do Wójta Gminy o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że: 1) osobiście prowadzi gospodarstwo rolne składające się z działek nr [...] położonej w K. gmina S., nr [...] położonej w P., gmina S. oraz nr [...] położonej w R., gmina C., o łącznej powierzchni 8,25ha użytków rolnych, w tym własnych 8,25ha; 2) posiada praktyczne kwalifikacje rolnicze w związku z osobistym prowadzeniem gospodarstwa rolnego przez okres od dnia 15.07.2009 r. do dnia 15.07.2014 r. i w związku z osobistą pracą w gospodarstwie rolnym przez okres od 15.07.2009 r. do dnia 15.07.2009 r., co mają potwierdzać dowody wpłaty podatku rolnego znajdujące się w aktach Urzędu Gminy w S. Wskazał, iż zaświadczenie jest mu niezbędne do zakończenia postępowania administracyjnego nr [...] oraz wykazania, że spełnia warunki do uznania go za rolnika indywidualnego zgodnie z ustawą z dnia 11.04.2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Wójt Gminy S., po rozpatrzeniu wniosku M. C. odmówił wydania zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia na jego rzecz statusu rolnika indywidualnego z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 803), tj. poświadczonego zameldowania przez okres 5 lat na terenie gminy S. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył wnioskodawca, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia jego statusu rolnika indywidualnego oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy prowadzonych przez Wójta Gminy nr [...] i [...] na okoliczność wykazania, że wnioskodawca co najmniej od 2007 r. bezskutecznie ubiegał się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na utworzeniu zabudowy siedliskowej dla istniejącego gospodarstwa rolnego z funkcją użytkową w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej na działce nr [...] obręb K., gmina S. Ewentualnie wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. art. 6 ust.1, 2, 3, 4 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego polegające na nieprawidłowym zastosowaniu oraz uznaniu, że wnioskodawca nie spełnia ustawowych przesłanek umożliwiających wydanie zaświadczenia stwierdzającego status rolnika indywidualnego, uchybienia procesowe, a także błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że wnioskodawca zamieszkały i zameldowany na pobyt stały w G. przy ul. S. nie spełnia warunku określonego w art. 6 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, tj. poświadczonego zameldowania przez okres co najmniej 5 lat na terenie gminy S., podczas gdy z przywołanych akt sprawy wynika, iż od 2007 r. ubiegał się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na utworzeniu zabudowy siedliskowej dla istniejącego gospodarstwa rolnego z funkcją użytkową w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej na działce nr [...] obręb K., gmina S., co spowodowało, że wnioskodawca nie mógł stworzyć centrum życiowego na terenie gminy S. lub gminy C., którego istnienie implikowałoby w rezultacie dopuszczalność zameldowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ drugiej instancji powołując się na przepisy art. 217 i 218 k.p.a. wyjaśnił, że podstawą odmowy wydania zaświadczenia był art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, który stanowi, że za rolnika indywidualnego, o którym mowa w art 5 ust. 1 pkt 1, uważa się osobę fizyczną będącą właścicielem, użytkownikiem wieczystym, samoistnym posiadaczem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych, których łączna powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 300 ha, posiadającą kwalifikacje rolnicze oraz co najmniej od 5 lat zamieszkuje w gminie, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i prowadzącą przez ten okres osobiście to gospodarstwo. Organ dokonał analizy w zakresie spełnienia przez wnioskodawcę powyższych przesłanek i stwierdził brak jednej z nich, a mianowicie brak spełnienia warunku zamieszkania skarżącego od co najmniej 5 lat w gminie, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Wobec stwierdzenia braku spełnienia warunku zamieszkiwania przez okres 5 lat w gminie, na obszarze której skarżący prowadzi gospodarstwo rolne, organ zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Podane w zażaleniu przyczyny braku zamieszkiwania w gminie, jak też kwestia trwającego postępowania o wydanie warunków zabudowy dla zabudowy siedliskowej na działce nr [..] w K. uznane zostały jako niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zaświadczenia. Podkreślono, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia właściwy organ administracji publicznej o niczym nie rozstrzyga. Rolą zaświadczenia jest tylko potwierdzenie (poświadczenie, stwierdzenie) określonych faktów lub okoliczności, a nie ich wykreowanie (wytworzenie). Wobec niespełnienia warunku określnego w art. 6 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego tj. zamieszkiwania przez okres co najmniej 5 lat na terenie gminy S., brak było podstaw do stwierdzenia, wbrew treści tegoż przepisu, iż skarżący posiada status rolnika indywidualnego. W skardze na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Wójta Gminy z dnia 8 września 2014 r., podczas gdy zaistniały podstawy do jego uchylenia; 2. art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. i 218 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Wójta Gminy z dnia 8 września 2014 r. odmawiającego skarżącemu wydania zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia statusu rolnika indywidualnego, podczas gdy skarżący miał interes prawny w wydaniu takiego zaświadczenia; 3. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niewyczerpującym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego, co doprowadziło do bezzasadnego uznania, że skarżący nie spełnia wymagań do uznania go za rolnika indywidualnego; 4. art. 124 § 1 i § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 listopada 2015 r., nr [...]. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 6 ust. 1, 2, 3, 4 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego poprzez niewłaściwe zastosowanie (będące konsekwencją wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego w ograniczonym zakresie) polegające na uznaniu, że skarżący nie spełnia wymagań do uznania go za rolnika indywidualnego. Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy z dnia 8 września 2014 r. Z uzasadnienia skargi wynika, że interes prawny do uzyskania zaświadczenia o statusie rolnika indywidualnego skarżący wywodzi z okoliczności ubieganie się o decyzję ustalającą warunki zabudowy na jego nieruchomości i konieczności przedstawienia takiego zaświadczenia w tym postępowaniu. Odmowa wydania takiego zaświadczenia uniemożliwia mu przeprowadzenie inwestycji polegającej na utworzeniu na posiadanej nieruchomości zabudowy siedliskowej. Skarżący wyjaśnił, że nie może obecnie uzyskać zameldowania na terenie gminy S., gdyż na jej terenie nie ma obecnie tytułu do lokalu, w którym mógłby zamieszkać, a jednak samodzielnie prowadzi gospodarstwo rolne. Według skarżącego posiadanie zabudowy zagrodowej warunkuje możliwość zameldowania na terenie gminy S., a uzyskanie warunków zabudowy dla takiego siedliska uzależnione jest od posiadania statusu rolnika indywidulanego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy S. są zgodne z prawem. Kontroli legalności poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego status rolnika indywidulanego skarżącego. Zaskarżone postanowienia wydane zostały w trybie i na zasadach określonych w Dziale VII k.p.a. zatytułowanym "Wydawanie zaświadczeń" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Przesłanki i tryb wydawania zaświadczeń reguluje art. 217 k.p.a., który w § 1 stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Przepis § 2 stanowi natomiast, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W myśl art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W niniejszej sprawie skarżący uprawnienie do uzyskania zaświadczenia o statusie rolnika indywidualnego wywodził ze swojego interesu prawnego kształtowanego przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), zwanej dalej u.p.z.p. Według jego twierdzeń planowana przez niego inwestycja polegająca na budowie siedliska rolniczego z funkcją w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej na stanowiących jego własność nieruchomościach położonych na terenie gminie gminy S. wymaga posiadania przez niego statusu rolnika indywidualnego. Według skarżącego uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wskazanej inwestycji uzależnione jest bowiem od wykazania przez niego zaświadczeniem posiadanego statusu rolnika indywidualnego. Tymczasem analiza uregulowań u.p.z.p., w tym art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedliska z funkcją agroturystyczną i turystyki wodnej nie jest uzależnione od posiadania statusu rolnika indywidulanego. Przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Warunki te ustala się kierując się dyspozycją art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy przede wszystkim ma rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla której nie został uchwalony miejscowy plan, jest dopuszczalna. Warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy, określa w sposób enumeratywny art. 61 u.p.z.p. Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z przepisów art. 61 ust. 2 – 4 u.p.z.p. wynika, że zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. doznaje pewnych ograniczeń m.in. w odniesieniu do zabudowy zagrodowej. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa nie stanowi wymogu decyzji o warunkach zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą budową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Oznacza to tyle, że budowa inwestycji związanej z relatywnie dużym gospodarstwem rolnym (więcej niż średnim) nie wymaga sąsiedztwa zbudowanej działki ani ewentualnego dostosowania do istniejącej zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1614/2008, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Spośród wszystkich przepisów regulujących w u.p.z.p. kwestię ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci zabudowy zagrodowej związanej z gospodarstwem rolnym żaden z nich nie uzależnia uzyskania tych warunków od posiadania przez inwestora statusu rolnika indywidulanego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2012 r., po. 803 ze zm.), obowiązującej na dzień procedowania przez organ w przedmiocie wniosku skarżącego, ani w rozumieniu aktualnego art. 7 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1433). Natomiast dyspozycja art. 61 ust. 4 u.p.z.p. ma tylko takie znaczenia, że w razie ziszczenia się przewidzianej tam hipotezy ustalenie warunków zabudowy mogłoby nastąpić z pominięciem wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W przeciwnym razie, dopuszczalność takiej inwestycji uzależniona byłaby od spełnienia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa. Nadal jednak inwestycji takiej się nie wyklucza z powodu statusu inwestora. Oznacza to, że żaden przepis prawa nie uzależnia ustalenia warunków zabudowy dla planowanej zabudowy zagrodowej od wykazania zaświadczeniem statusu rolnika indywidulanego, co prowadzi do wniosku, że skarżący nie ma interesu prawnego w uzyskaniu takiego zaświadczenia wywodzonego ze wskazanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa (może to być norma należąca do każdej dziedziny prawa, nie tylko prawa administracyjnego), na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt OSK 919/04, dostępny w CBOSA https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Innymi słowy mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2007 r., I OSK 1387/07, Lex nr 365847). Powyższe prowadzi do wniosku, że żądać wydania zaświadczenia określonej treści może podmiot, który wykaże istnienie interesu prawnego polegającego na istnieniu związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a oczekiwanym przez niego potwierdzeniem przez organu administracji publicznej określonego stanu. W niniejszej sprawie sąd nie doszukał się tego rodzaju związku pomiędzy sferą uprawnień skarżącego, a żądanym przez niego zaświadczeniem. Wobec tego sąd uznał, że z powodu braku interesu prawnego uzależniającego wydanie zaświadczenia zgodnie z art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. organy obu instancji wydały w sprawie prawidłowe rozstrzygnięcia, aczkolwiek częściowo błędnie uzasadnione. Natomiast należy wyjaśnić, że organy administracji publicznej prawidłowo zinterpretowały przesłanki posiadania statusu rolnika indywidulanego w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, obowiązującej na dzień rozstrzygania wniosku skarżącego w obu instancjach administracyjnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, za rolnika indywidualnego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, uważa się osobę fizyczną będącą właścicielem, użytkownikiem wieczystym, samoistnym posiadaczem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych, których łączna powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 300 ha, posiadającą kwalifikacje rolnicze oraz co najmniej od 5 lat zamieszkałą w gminie, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i prowadzącą przez ten okres osobiście to gospodarstwo. Z przepisu tego wynika, że uzyskanie statusu rolnika indywidualnego uzależnione jest od łącznego spełnienia wymienionych w nim przesłanek, w tym zamieszkiwania przez 5 lat w gminie, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego.. Natomiast wymóg ten w żadnym razie nie jest sprzężony z przesłankami uzyskania warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej na nieruchomościach położonych w gminie, w której się nie zamieszkuje, nie ma też nic wspólnego z obowiązkiem meldunkowym, o którym wspomina się w skardze. Przepis art. 6 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego zarówno w brzmieniu obowiązującym na dzień rozstrzygnięcie, jak i brzmieniu obowiązującym do dnia 2 grudnia 2011 r. w ogóle nie stawia i nie stawiał warunku zameldowania w gminie tylko warunek zamieszkania (zaostrzony od dnia 3 grudnia 2011 r. poprzez wprowadzenie okresu zamieszkania co najmniej 5 lat). Tego zaś warunku – zamieszkania w gminie, na obszarze której położona jest jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, skarżący w ogóle nie spełnia i nie spełniał, co sam przyznaje i jest w sprawie bezsporne. W tym kontekście zwrócić należy uwagę na brak analogii pomiędzy okolicznościami niniejszej sprawy a sytuacją, która stała się kanwą rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. akt IV CSK 447/07, które skarżący przywołał w skardze. Dla uzyskania bowiem przez skarżącego warunków zabudowy na nieruchomości położonej na terenie gminy S. miejsce jego zamieszkania jest irrelewantne prawnie, podobnie jak brak posiadania przez niego statusu rolnika indywidulanego. Mając powyższe na względzie sąd uznał, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia, gdyż organy nie ustaliły interesu prawnego wnioskodawcy, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne Z tych przyczyn skargę należało oddalić jako bezzasadną, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 tej ustawy orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym.