II SA/Gd 242/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia. H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 marca 2009r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego W piśmie z dnia 18 maja 2009r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 , ze zm.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji reguluje art. 61 § 3 powołanej ustawy, który stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z art. 61 § 5 tej ustawy postanowienie to sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 63 § 3 omawianej ustawy wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008r. sygn. akt II OZ 404/08 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Tym samym nie wskazała żadnych okoliczności, które dałyby podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie wskazane w wyżej powołanym przepisie przesłanki do wstrzymania zaskarżonego postanowienia zachodzą. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 marca 2009r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego, zostało wydane z powodu uchylania się zobowiązanej od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 18 pa19 kwietnia 2002r. Nr [...] dotyczącego rozbiórki samowolnie wykonanego ogrodzenia. Dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zważyć należy, że skarżąca własnym działaniem mogła uniknąć i nadal może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005, Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Tym samym wystarczającym jest aby skarżąca wykonała nałożony na nich ostateczną decyzją obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wykonanych obiektu jeszcze przed uiszczeniem bądź ściągnięciem grzywny, wówczas nie poniesie negatywnych konsekwencji finansowych w postaci konieczności dodatkowego uiszczenia grzywny. (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 3 marca 2009r. sygn. akt II OZ 186/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.