II SA/Gd 245/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. von D., A. P. i Z. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. J. von D., A. P. i Z. S. wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie nałożenia na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. postepowanie sądowe zostało zawieszone z uwagi na śmierć Z. S. Pismem z 14 lutego 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła uczestniczka postępowania, że rozbiórka podjazdu i schodów do lokalu nr [..] określona w toczącej się równolegle sprawie cywilnej to koszt około 20 tys. zł, a Wspólnota ma rozebrać także dwie pochylnie. Fizyczna likwidacja pochylni spowoduje nieodwracalne skutki bowiem wystąpi brak możliwości ich odtworzenia. To uczyni postępowanie przez WSA w Gdańsku w niniejszej sprawie bezprzedmiotowym. Wówczas kontrola sprawowana przez sąd w tej sprawie byłaby iluzoryczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Takim aktem niewątpliwie jest decyzja organu I instancji, o której wstrzymanie wnosi strona Wspólnota. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję pierwszej instancji, zaznaczyć należy, że to ona będzie podlegała wykonalności. Sąd oceniając wniosek uczestniczki postępowania stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd przyjął bowiem, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem Wspólnota Mieszkaniowa we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mogły przemawiać za uwzględnieniem wniosku zarzuty, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do poniesienia przez Wspólnotę wydatków na nakazane roboty budowlane i wykonanie projektu budowlanego zamiennego. Dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie Wspólnota – w razie uwzględnienia skargi – będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych. Tym bardziej, że we wniosku nie wykazano, jakie konkretnie szkody może ponieść Wspólnota na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, która utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do wskazania omówionych już okoliczności. Nie uzasadniono też, że realizacja nakazanych Wspólnocie robót budowlanych może być takim trudnym do odwrócenia skutkiem, przed którego wystąpieniem należy ochronić stronę wnioskującą wstrzymując wykonanie decyzji. Nie można też pominąć, że organ nałożył na Wspólnotę obowiązki określone zaskarżoną decyzją w związku ze stwierdzeniem niespełniania wymogów technicznych pochylni prowadzących do budynku oraz pogarszania widoczności podczas wyjazdu z garażu zlokalizowanego w kondygnacji piwnicznej budynku. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że strona wnioskująca nie podała okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, która utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji nakazującą wykonanie określonych robót budowlanych i projektu budowlanego zamiennego. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.