II SA/Gd 2465/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi H. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości przez użytkowników wieczystych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 kwietnia 2002 r., nr [...]. Dnia 5 kwietnia 2002 roku H. i M. K. wystąpili do Prezydenta Miasta z wnioskiem o nieodpłatne przekształcenie przysługującego im prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ul. [...] w prawo własności na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 roku o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości ( Dz. U. nr 113, poz. 1209). Decyzją z dnia 23 kwietnia 2002 roku, nr [...], Prezydent Miasta, na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. l ust. l i 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001 roku o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. nr 113, poz. 1209), odmówił H. i M. K. nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ul. [...] nr [...], oznaczonej nr [...], w obrębie [...], o pow. 524 m2, będącej w użytkowaniu wieczystym na prawach wspólności ustawowej M. i H. K. W uzasadnieniu wskazał, iż wnioskodawcy są użytkownikami wieczystymi nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ul. [...] nr [...] na podstawie umowy użytkowania wieczystego Rep. "A" nr [...] z dnia 11 października 1983 roku. Jednakże przepisy ustawy z dnia 26 lipca 2001 roku o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, na którą powołują się wnioskodawcy, zarówno w zakresie podmiotowym jak i przedmiotowym, nie dotyczą nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym wnioskodawców, gdyż nie została ona nabyta w związku z dekretem z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. z 1957 r., nr 46, poz. 340 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji H. i M. K. - powołując się na treść ustawy z dnia 26 lipca 2001 roku o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. nr 113, poz. 1209) - ponownie wnieśli o nieodpłatne przekształcenie przysługującego im prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, zabudowanej domem jednorodzinnym, położonej w S. przy ul. [...] [...], w prawo własności, wskazując, iż prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości nabyli przed dniem 27 maja 1990 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - decyzją z dnia 10 czerwca 2002 roku, nr [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856), art.127 § 2 w związku z art. 17 pkt. l oraz art. 138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. l ust. l ustawy z dnia 26 lipca 2001 roku o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. nr 113, poz. 1209), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. l ust. l ustawy z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, roszczenie o nieodpłatne nabycie nieruchomości służy osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 roku oraz 24 października 2001 roku użytkownikami wieczystymi (...) nieruchomości położonych na obszarze Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z 6 września 1951 r. zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wnioskodawcy nie spełniają jednej z ww. przesłanek nieodpłatnego nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości, tj. posiadania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub stanowiącej nieruchomość rolną w dniu 26 maja 1990 roku i w dniu 24 października 2001 roku. Z akt sprawy wynika bowiem, iż wnioskodawcy w 1983 roku nabyli prawo użytkowania wieczystego nieruchomości nie zabudowanej domem mieszkalnym, a budowa wznoszonego przez nich domu została zakończona dopiero w listopadzie 2000 roku. Z powyższego wynika więc, iż w dniu 26 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła nieruchomości rolnej, nie była także zabudowana na cele mieszkaniowe albowiem zabudowa została zrealizowana dopiero później. Mając na uwadze powyższe ustalenia Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, mimo że decyzja organu I instancji - w ocenie Kolegium - nie odpowiadała w swej treści normie art. 107 § 3 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego H. i M. K. - powołując się na treść ustawy z dnia 26 lipca 2001 roku o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. nr 113, poz. 1209) - ponownie wnieśli o nieodpłatne przekształcenie przysługującego im prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, zabudowanej domem jednorodzinnym, położonej w S. przy ul. [...] [...], w prawo własności. W uzasadnieniu wskazali, iż prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości nabyliśmy przed dniem 27 maja 1990 roku. Podali także, iż działka zabudowana została na cele mieszkaniowe domem jednorodzinnym już na przełomie 1984 i 1985 roku, zgodnie z posiadanym pozwoleniem na budowę z dnia 16 stycznia 1984 roku. Budynek wraz z mieniem ruchomym został ubezpieczony w 1989 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazało, iż roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nie przysługuje skarżącym, gdyż ich nieruchomość w dniu 26 maja 1990 r. nie była zabudowana na cele mieszkaniowe. Jak wynika bowiem z informacji przekazanej przez wydział administracji budowlanej Urzędu Miejskiego zabudowa nieruchomości przy ul. [...] [...] została zakończona dopiero w listopadzie 2000 roku. Strony zameldowały się pod tym adresem 18 listopada 2000 roku. Przy czym, zdaniem Kolegium, redakcja przepisu art. l ust. l ustawy z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości wskazuje na to, że dla istnienia roszczenia o nieodpłatne nabycie nieruchomości niezbędny jest między innymi fakt zabudowy na cele mieszkaniowe, co oznacza, iż zabudowa, która nie realizuje tego celu nie tworzy po stronie wnioskodawców prawa do ww. roszczenia. W ocenie Kolegium realizację wskazanego wyżej celu zabudowy umożliwia najwcześniej decyzja właściwego organu dopuszczająca budynek do częściowego użytkowania, a jak wynika z pisma wnioskodawcy adresowanego do Urzędu Miejskiego z dnia 6 czerwca 2001 roku, przedmiotowy budynek mieszkalny został oddany w częściowe użytkowanie dopiero w 2000 roku. Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium uznało, że ani pozwolenie na budowę ani ubezpieczenie inwestycji nie przesądza o zrealizowaniu zabudowy na cele mieszkaniowe, dlatego - niezależnie od przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji - ww. roszczenie wnioskodawcom nie przysługuje. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z treścią art. l ust. l ustawy z dnia 26 lipca 2001 roku o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U nr 113, poz. 1209), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 24 października 2001roku) użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. nr 46, poz. 340 ze zm.): 1) zabudowanych na cele mieszkaniowe, 2) stanowiących nieruchomości rolne, przysługuje roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności tych nieruchomości. Z treści tego przepisu wynika, że roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości przysługuje użytkownikom wieczystym nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46 poz. 340 ze zm.). Wątpliwość czy wolą ustawodawcy było uwłaszczanie użytkowników wieczystych nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, które to obszary zostały wymienione w dekrecie z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych, czy też uwłaszczanie użytkowników wieczystych nieruchomości nabytych w trybie dekretu z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych, należy rozstrzygnąć na korzyść pierwszej z tych interpretacji. Przede wszystkim za taką interpretacją przemawia bowiem wykładnia językowa niniejszego przepisu. Konsekwencją zasady racjonalności ustawodawcy w płaszczyźnie językowej jest reguła, zgodnie z którą ustawodawca używa dla wyrażenia swojej woli zwrotów językowych najbardziej precyzyjnych semantycznie, odpowiadających znaczeniowo jego intencjom oraz zasada ustawodawcy oszczędnego w słowach. Mając na uwadze ww. reguły dokonywania wykładni językowej należy przyjąć, iż słowo "nieruchomości" występujące w ww. przepisie odnosi się do bezpośrednio z nim sąsiadującego zwrotu "położonych na obszarach Państwa Polskiego", a sformułowanie "wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych", stanowi sprecyzowanie obszarów Państwa Polskiego, jakie miał na myśli ustawodawca. Analizowany przepis dotyczy zatem uwłaszczenia użytkowników wieczystych nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, które to obszary zostały wymienione w dekrecie z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych. W dekrecie tym zostały wymienione obszary Ziem Odzyskanych oraz Wolnego Miasta Gdańska (art. 13 ust. 2 cyt. dekretu). Nadto wskazać należy, iż dekret z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych przewidywał w art. 2 ust. 1, iż osoby, które posiadają gospodarstwa rolne i prowadzą je osobiście lub przez członków rodziny, żyjących z nimi we wspólności gospodarczej, a do dnia wejścia w życie niniejszego dekretu nie nabyły ich własności, stają się z mocy prawa właścicielami tych gospodarstw. W wyniku jego działania nieruchomości przechodziły zatem na własność osób fizycznych, a nie stawały się przedmiotem użytkowania wieczystego W odniesieniu do tych nieruchomości nie było zatem potrzebny uchwalania nowej ustawy, stwarzającej możliwość nabycia własności tych nieruchomości przez osoby posiadające nieruchomości w użytkowaniu wieczystym. Przyjęcie, że uchwalona została ustawa, która dotyczy nieruchomości będących już przedmiotem własności, kłóci się z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Wątpliwy byłby również sens wydania ustawy dotyczącej jedynie nieruchomości, których dotyczy art. 4 ust. 1 cyt. dekretu, tj. części nieruchomości, które nie przeszły na własność posiadaczy z uwagi na przekroczenie norm obszarowych wymienionych w tym przepisie oraz nieruchomości nadanych w trybie osadnictwa rolniczego, które następnie wskutek różnych okoliczności (jak zrzeczenie się własności czy spadkobranie) stały się ponownie własnością Skarbu Państwa, po czym zostały oddane w użytkowanie wieczyste. Gdyby intencją ustawodawcy było wydanie aktu prawnego znajdującego, wbrew wnioskom wypływającym z wykładni językowej przepisu, zastosowanie w tak incydentalnym zakresie, winien on zaznaczyć tę okoliczność w treści ustawy. W konsekwencji stwierdzić należy, że roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości przewidziane w art. l ust. l ustawy z 26 lipca 2001 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 lipca 2003 roku przysługiwało wszystkim osobom fizycznym, będącym w dniu 26 maja 1990 roku oraz w dniu wejścia w życie ustawy tj. 24 października 2001r. użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne, położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z 6 września 1951r. tj. na obszarze Ziem Odzyskanych oraz obszarze byłego Wolnego Miasta Gdańska. Co za tym idzie należy stwierdzić, iż organ I instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, niezasadnie zawężając jego zastosowanie do gospodarstw rolnych oraz działek gruntowych nadanych w trybie osadnictwa rolniczego na terenach Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska, a organ II instancji tej błędnej wykładni nie skorygował. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując niniejszą sprawę, w ogóle nie odniosło się do wskazanych przez organ I instancji przyczyn nieuwzględnienia wniosku, swoje rozstrzygnięcie opierając na stwierdzeniu, iż wnioskodawcy nie spełniają innej ze wskazanych w art. 1 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 2001 roku przesłanek nieodpłatnego nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości, tj. posiadania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub stanowiącej nieruchomość rolną w dniu 26 maja 1990 roku oraz w dniu 24 października 2001 roku. Jak wskazał bowiem organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę, z akt sprawy wynika, iż w dniu 26 maja 1990 r. należąca do wnioskodawców nieruchomość nie stanowiła nieruchomości rolnej i nie była zabudowana na cele mieszkaniowe albowiem - w ocenie organu II instancji - dla istnienia roszczenia o nieodpłatne nabycie nieruchomości niezbędny jest między innymi fakt zabudowy tejże nieruchomości na cele mieszkaniowe, co oznacza, iż zabudowa, która nie realizuje tego celu, nie tworzy po stronie wnioskodawców prawa do ww. roszczenia, przy czym realizację wskazanego wyżej celu zabudowy umożliwia najwcześniej decyzja właściwego organu dopuszczająca realizowany obiekt do częściowego użytkowania. W ocenie Sądu powyższa wykładnia przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy dokonana przez organ II instancji nie znajduje oparcia ani w treści samego przepisu, ani w poglądach doktryny. Z treści ww. przepisu wynika bowiem jedynie, iż roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości przysługuje w stosunku do tych nieruchomości, które zarówno w dniu 26 maja 1990 roku, jak i w dniu 24 października 2001 roku, były "zabudowane na cele mieszkaniowe". Przy czym przepisy ustawy nie precyzują tego pojęcia. Odnośnie pojęcia "nieruchomość zabudowana" zasadne wydaje się odwołanie do wypracowanej przez orzecznictwo na gruncie wykładni przepisów ustawy z 1997 roku o gospodarce nieruchomościami koncepcji "nieruchomości zabudowanej". W wyroku z dnia 10 października 2000 roku Sąd Najwyższy (sygn. IV CKN 96/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 34), interpretując przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące przysługującego gminie prawa pierwokupu, przyjął, że normatywną podstawą dla ustalenia, czy nieruchomość jest zabudowana, czy też nie spełnia wymogów zabudowy, powinna być ustawowa definicja "zakończenia zabudowy" z art. 62 ust. 3 wskazanej ustawy. Dlatego też o tym, że nieruchomość jest zabudowana, przesądza stan surowy zamknięty znajdującego się na tej nieruchomości budynku, a co najmniej taki stopień zaawansowania inwestycji, by można było stwierdzić, iż wznoszony budynek będzie służyć celom mieszkaniowym (tak: K. Kaszubowski w Komentarzu do art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości LEX/el. 2005, zob. także wskazane tam publikacje: Z. Truszkiewicz "Prawo pierwokupu w świetle ustawy o gospodarce nieruchomościami", Rejent 1998, nr 12, s. 208; J. Górecki "Prawo pierwokupu w ustawie o gospodarce nieruchomościami", Rejent 1998, nr 12, s. 44; D. Szafrański "Ustawowe prawo pierwokupu gminy", Glosa 2002, nr 5, s. 4; S. Rudnicki, (w:) "Prawo obrotu nieruchomościami" pod red. S. Rudnicki, Warszawa 1997, s. 145). Jak z powyższego wynika brak jest jakichkolwiek podstaw aby - tak jak organ II instancji - twierdzić, iż dopiero realizacja celu mieszkaniowego wypełnia przesłankę zawartą w tym przepisie. Skoro bowiem o tym, iż nieruchomość jest zabudowana przesądza już stan surowy zamknięty znajdującego się na nieruchomości budynku, to niewątpliwie dalsze sformułowanie przepisu "na cele mieszkaniowe" należy rozumieć jedynie jako wskazówkę co do tego jakie ma być przeznaczenie budynku wybudowanego na przedmiotowej nieruchomości, a nie jako wymóg, zgodnie z którym w datach wskazanych w art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości budynek ma cel mieszkaniowy już faktycznie realizować. Za taką interpretacją ww. przepisu przemawia również jego wykładnia językowa oraz powoływana już zasada racjonalności ustawodawcy. Zgodnie bowiem z regułą używania przez ustawodawcę zwrotów językowych najbardziej precyzyjnych semantycznie, odpowiadających znaczeniowo jego woli, gdyby wolą ustawodawcy było uwłaszczenie użytkowników wieczystych nieruchomości, które w datach wskazanych w art. 1 cytowanej ustawy były przynajmniej częściowo użytkowane (wykorzystywane) na cele mieszkaniowe, to ustawodawca posłużyłby się takim sformułowaniem w treści przepisu. Fakt, iż treść przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości została sprecyzowana w inny sposób, przemawia za uznaniem, iż wolą ustawodawcy nie było skonstruowanie normy o takim znaczeniu. Jak z powyższego wynika, również organ II instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 roku o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, przy czym naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię miało wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia określającego czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, o którym mówi przepis art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne jedynie w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nadaje się z istoty swej do wykonania. Ponieważ zaskarżona i uchylona decyzja nie podlegała wykonaniu, orzekanie dotyczące możliwości jej wykonania było bezprzedmiotowe. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy administracji powinny kierować się nowym brzmieniem art. l ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. nr 113, poz. 1209 ze zm.). Wskazać bowiem należy, iż treść art. l ust. l cyt. ustawy uległa zmianie z dniem 16 lipca 2003 roku (art. 15 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego; Dz. U. nr 64, poz. 592). Obecnie przepis ten nie zawiera terytorialnego ograniczenia dla prawa nieodpłatnego nabycia własności nieruchomości przez użytkowników wieczystych. Zgodnie z jego aktualną treścią osoby fizyczne będące w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne nabywają z mocy prawa własność tych nieruchomości z dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 3 ww. przepisu, stała się ostateczna. Organy winny mieć także na uwadze zawarte w treści niniejszego uzasadnienia wywody sądu dotyczące wykładni pojęcia: "nieruchomość zabudowana na cele mieszkaniowe". Nadto w dniu 18 grudnia 2003 roku weszło w życie rozporządzenie Ministra Skarbu Państwa z dnia 25 listopada 2003 roku w sprawie szczegółowego trybu wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników lub współużytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne (Dz. U. nr 205, poz. 1991, ze zm.), które szczegółowo określa tryb postępowania w sprawach wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości.