II SA/Gd 2496/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch, Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Przybielski,, Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Barbara Kroczak, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi D. S. i E. S. na decyzję Wojewody z dnia 25 czerwca 2001 Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty Powiatowego z dnia 15 maja 2001 r. nr [...] 2. określa, iż zaskarżona decyzja organu I instancji nie mogą być wykonywane. II S.A./Gd 2496/01 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 25 czerwca 2001 r. nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 15 maja 2001 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę podwyższenia dachu z lukarnami na segmencie budynku mieszkalnego bliźniaczego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w C. I. S.. W uzasadnieniu decyzji odnosząc się do zarzutów odwołania D. i E. S. (właścicielek bliźniaczego segmentu), które podnosiły iż podwyższenie dachu zmieni w sposób zasadniczy wygląd budynku bliźniaczego, Organ II instancji stwierdził, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał postanowienie uzgadniające przedmiotową inwestycję. Wskazał również, iż decyzja Organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami prawa. Nadto Organ II instancji podał, iż w aktach sprawy znajduje się opinia uprawnionego architekta (autora projektu budowlanego), która stwierdza, iż rozwiązanie architektoniczne zastosowane w projekcie budowlanym w żaden sposób nie narusza uzasadnionych interesów stron wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1 126, ze zm.) oraz jest zgodne z decyzją z dnia 23 marca 200 r. Burmistrza Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, polegającą na lokalizacji podwyższenia dachu z lukarnami na budynku mieszkalnym bliźniaczym. W aktach administracyjnych brak jest potwierdzenia doręczenia D. i E. S. postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 30 marca 2001 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżące D. i E. S. -wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podały, iż zaskarżona decyzja narusza ich słuszny interes właścicielek drugiego segmentu budynku mieszkalnego bliźniaczego. Skarżące zarzuciły, iż Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do przedstawionych w odwołaniu od decyzji Organu I instancji szczegółowych zarzutów dotyczących konstrukcji projektowanego podniesienia dachu. Nadto Organ II instancji powołał się na opinię architekta, który w przedmiotowej sprawie sporządzał projekt budowlany dla inwestora, a zatem ich zdaniem, nie była to opinia obiektywna. Skarżące w uzasadnieniu skargi podniosły, iż planowana inwestycja zakłóci formę architektoniczną zabudowy, obniży jej wartość oraz zakłóci ciąg kominowy, spływ opadów i hałasu w związku z większą ilością osób zamieszkujących sąsiedni budynek. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł ojej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) obiekt budowlany należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obiekt budowlany należy projektować zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Wyjaśniając w ustępie drugim tego artykułu pojęcie ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich ustawa nie wymieniła, iż forma architektoniczna projektowanego obiektu budowlanego ma być dostosowana do krajobrazu i otaczającej, zabudowy. Jednak należy przyjąć, że skoro ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane podniosła do rangi wartości przez nią chronionej zgodność formy architektonicznej obiektu budowlanego z krajobrazem i otaczającą zabudową, to ochrona tej wartości jest jednym z uzasadnionych interesów osób trzecich, podlegających ochronie w ramach art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Tym samym właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę musi. zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, badać, czy obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Należy zwrócić uwagę, że od samego początku postępowania administracyjnego skarżące podnosiły zarzut, iż projekt podwyższenia dachu nie został zaprojektowany w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do otaczającej zabudowy oraz nie spełnia parametrów technicznych gwarantujących np. prawidłowe ściekanie wody z dachu. A zatem Organ I instancji powinien dopuścić dowód z opinii biegłego na powyższą okoliczność, a nie posiłkować się opinią architektoniczną osoby, która była autorem budzącego zastrzeżenia projektu budowlanego. Wskazać należy również, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków nie doręczył stronom skarżącym skarżącej swojego postanowienia (uzgadniającego projekt budowlany), przez co pozbawił je możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a tym samym strona bez własnej winny w nim nie uczestniczyła. W art. 10 k.p.a. została określona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Przepis ten w § 1 stanowi, że "organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań". Jest to prawo strony do wypowiedzenia się w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego, nawet wówczas gdy jest to postępowanie incydentalne. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie (w tym przypadku Wojewódzkiego Konserwatora zabytków) było najpierw pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia a następnie doręczenie postanowienia. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa procesowego (art. 7. 10, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.) mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 piet 1 ppkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póź. zm.) uchylił zaskarżone decyzje. Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wstrzymał ich wykonanie.