II SA/Gd 2501/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Protokolant Katarzyna Grosss, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi D. O. na decyzję Wojewody. z dnia 18 września 2002r., nr [...] w przedmiocie zgłoszonego zamiaru budowy obiektu budowlanego oddala skargę. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 9 lipca 2002 roku nr [...], na podstawie art. 30 ust. l i ust. 3 pkt 4 w związku z art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 1980 roku, nr 9, poz. 26 ze zm.), § l pkt I lit. "g" porozumienia z dnia 29 grudnia 1993 roku w sprawie prowadzenia przez organy Miasta niektórych spraw z zakresu administracji rządowej należących do właściwości Kierownika Urzędu Rejonowego w P. (Dziennik Urzędowy Województwa Gdańskiego z 1993 roku, nr 27, poz. 144 ze zm.), po zapoznaniu się ze zgłoszeniem L. Ż. oraz Z. i J.a O. z dnia 2 lipca 2002 roku, wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru budowy, na terenie posesji dz. nr [...] km 1 obręb 01 W. przy ul. Parkowej nr 22, zbiornika wody o wymiarach: długość około 4m., szerokość 2,5m i głębokość około 1,3m oraz mostku dekoracyjnego nad przedmiotowym zbiornikiem i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ww. obiektów. W uzasadnieniu wskazał, iż po analizie zgłoszenia uznał, że należy wnieść sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru budowy zbiornika wody oraz mostku dekoracyjnego nad przedmiotowym zbiornikiem oraz nałożyć na osoby zgłaszające, na podstawie art. 30 ust. 2 i ust. 3 pkt. 4 ustawy Prawo budowlane, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowych obiektów albowiem w ocenie organu pierwszej instancji budowa ich może - z uwagi na usytuowanie w odległości około 1 m od granicy z działką sąsiednią oraz z uwagi na wielkość, spowodować uciążliwości dla terenów sąsiednich. W odwołaniu od powyższej decyzji L. Ż. oraz Z. i J. O. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego, a przede wszystkim art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a przede wszystkim przyjęcie, iż budowa oczka wodnego jako obiektu małej architektury wymaga odrębnego uzyskania pozwolenia na jego budowę; 2. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik zaskarżonej decyzji, a przede wszystkim faktu, iż odwołujący się posiadają zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę przedmiotowego oczka wodnego; 3. sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tj. przede wszystkim przyjęcie, iż odwołujący się zamierzają na przylegającej części nieruchomości gruntowej wybudować zbiornik wodny, ewentualnie melioracyjny czy też basen. W uzasadnieniu odwołujący się stwierdzili, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa i niczym nie uzasadniona, a zawarte w niej stwierdzenie, że wielkość oczka wodnego i jego usytuowanie w odległości 1m od granicy z działką nr 148 może spowodować uciążliwość dla terenów sąsiednich jest bardzo lakoniczne, ogólnikowe, nie poparte ani żadnym konkretnym przepisem, ani stosownym uzasadnieniem. Nadto użyta w decyzji nazwa "zbiornik wody" jest nieprecyzyjna i niewłaściwa albowiem pismem z dnia 2 lipca 2002 roku odwołujący się zgłosili zamiar wykonania obiektu małej architektury tj. oczka wodnego, a nie budowy "zbiornika wody". W ich ocenie użyte w decyzji sformułowanie może sugerować, iż odwołujący się zamierzają budować zbiornik wody czyli np.: basen lub zbiornik do celów melioracyjnych, a wówczas należałoby stosować Prawo wodne. Odwołujący się zarzucili także organowi I instancji, iż wydając zaskarżoną decyzję, nie uwzględnił posiadania przez odwołujących się oświadczenia właściciela sąsiedniej posesji nr 148 o nie wnoszeniu sprzeciwu do budowy przedmiotowego oczka wodnego, a nadto – w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - powołał się na uciążliwość dla terenów sąsiednich, nie precyzując przy tym o jakich terenach jest mowa. Przyjmując, iż chodzi o działkę należącą do małżonków O., z którymi pozostają w konflikcie, odwołujący się stwierdzili, iż usytuowanie oczka wodnego, jego wielkość, a przede wszystkim znaczna odległość od posesji małżonków O. nie powoduje żadnej uciążliwości dla tych ostatnich. Poza tym oczko wodne ze swojej natury jest elementem dekoracyjnym posesji i jego celem i zadaniem jest upiększenie tejże nieruchomości. Wojewoda decyzją z dnia 18 września 2002 roku, nr [...], na podstawie art. 138 § l pkt 2 i art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071) oraz art. 80 ust. l pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z regulacją art. 30 ust. l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo - budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.) inwestorzy zgłosili budowę oczka wodnego oraz budowę mostku dekoracyjnego nad przedmiotowym oczkiem wodnym na działce nr [...] położonej we W. przy ul. P. [...]. Planowane oczko wodne wraz z mostkiem dekoracyjnym traktuje się jako obiekt architektury ogrodowej, tj. obiekt małej architektury, którego realizacja wymaga zgłoszenia. Organ II instancji wskazał także, iż jak wynika z wyrysu i wypisu z miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia 28 lutego 1992 roku Rady Miejskiej we W., działka nr [...] położona w miejscowości W. wchodzi w skład obszaru objętego zapisem planu: teren istniejącej i uzupełniającej zabudowy jednorodzinnej (kompleks urbanistyczny oznaczony symbolem E 19 MN). W ocenie organu II instancji z powyższego zapisu nie wynika, iżby wnioskowana przez inwestora inwestycja określona zgłoszeniem z dnia 2 lipca 2002r., była niezgodna z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albowiem z ww. zapisu nie wynika, iżby teren, o którym mowa w przedmiotowym planie, był terenem bez prawa realizowania obiektów małej architektury. W takiej sytuacji zgłoszenie budowy przedmiotowego oczka wodnego i mostku dekoracyjnego winno, w ocenie organu II instancji, skutkować brakiem sprzeciwu. Organ II instancji zwrócił przy tym uwagę na to, iż sprzeciw organu, odmawiający właścicielowi przewidzianego przepisami prawa winien być stosownie uzasadniony. Powołanie się organu I instancji na art. 30 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego mówiący o wprowadzeniu uciążliwości dla terenów sąsiednich, wobec znajdującej się w aktach zgody Z. B. zamieszkałego przy ul. P. [...] na usytuowanie powyższej inwestycji w odległości około 1m od granicy z jego działką, w ocenie organu II instancji, nie jest trafne. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów na to, iż planowana inwestycja może wprowadzić pewne ograniczenia dla terenów sąsiednich i ich mieszkańców. Co za tym idzie – w ocenie organu II instancji - zarzut organu I instancji wydaje się zbyt ogólny i nie poparty stosowną argumentacją, a zgłoszenie dotyczące budowy oczka wodnego oraz mostku dekoracyjnego nad przedmiotowym oczkiem, pozostające w zgodzie z art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane winno, w ocenie organu II instancji, skutkować brakiem sprzeciwu. W skardze na powyższą decyzję D. O. wniosła o jej uchylenie w całości wskazując, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa albowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji stwierdzenie: "formułowany zarzut organu I instancji wydaje się zbyt ogólny i nie poparty stosowną argumentacją..." skarżąca wskazała, iż organ II instancji, jeżeli miał jakieś wątpliwości co do oceny prawidłowości stanowiska zajętego przez organ I instancji, powinien sam poczynić własne ustalenia dowodowe albowiem postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a wydawanie orzeczeń kasacyjnych jest wyjątkiem. Stwierdziła także, iż organy administracyjne działające w niniejszej sprawie przeoczyły fakt, iż oczko wodne, o którym mowa w zaskarżonej decyzji zostało już wybudowane. W sprawie tej toczy się postępowanie administracyjne przed Powiatowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego w P. i dotychczas organ ten nie wydał decyzji w sprawie. O powyższych okolicznościach skarżąca informowała Urząd Miasta we W.. Skarżąca wskazała także, iż Powiatowy Organ Nadzoru Budowlanego kilkakrotnie przeprowadzał oględziny terenu posesji inwestorów ustalając fakt wykonania przedmiotowego oczka. W tej sytuacji, na skutek wydania przez Wojewodę ego zaskarżonej decyzji z dnia 18 września 2002 roku, nie wiadomo jakie znaczenie będzie miała decyzja, którą będzie miał wydać Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie samowolnej budowy oczka wodnego. W ocenie skarżącej, w skutek wydania przez Wojewodę ego zaskarżonej decyzji, nastąpi legalizacja samowolnie wybudowanego przez inwestorów oczka wodnego. Zarzuciła także organowi II instancji, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się w jakikolwiek sposób do kwestii podniesionych w jej piśmie z dnia 13 sierpnia 2002 roku. Skarżąca zauważyła przy tym, iż skoro decyzja Wojewody ego odznacza się przedmiotem ostateczności, to decyzja, którą wyda Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku wcześniej wszczętego postępowania w sprawie samowoli budowlanej popełnionej przez inwestorów, będzie dotyczyła tej samej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo wskazując, iż obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę może być nałożony, zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jedynie wtedy, gdy wystąpi chociaż jedna z przesłanek określonych w ust. 3 ww. przepisu, czyli gdy realizacja obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2. pogorszenie stanu środowiska, 3. pogorszenie warunków zdrowotno – sanitarnych, 4. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Jak wskazał dalej organ II instancji - dokonanie oceny możliwości wystąpienia w konkretnym przypadku jednej z tych przesłanek należy do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, co nie oznacza samo przez się dopuszczenia dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Organ musi bowiem wykazać z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonego obiektu lub robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Dokonując analizy sprawy w tym aspekcie, organ odwoławczy w sposób oczywisty stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy, co przesądziło o oparciu zaskarżonego rozstrzygnięcia o art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 roku (III AR 50/95; OSNAPiUS 1996, nr 11, poz. 150) organ II instancji stwierdził, iż w świetle przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest bowiem sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania i tym samym przepis art. 105 k.p.a. przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania winien w niniejszej sprawie mieć zastosowanie. Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest postępowaniem odrębnym, nie rzutującym na kwestię oceny prawidłowości decyzji organu odwoławczego w sprawie uchylenia decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru budowy oczka wodnego na działce nr [...] km 1 obręb 01 położonej w miejscowości W. przy ul. P. [...]. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.), budowa obiektów małej architektury nie wymaga pozwolenia na budowę, przy czym z treści art. 30 ust. 1 cyt. ustawy (w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji) wynika, iż budowa ta wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie pozostawało bezspornym, iż oczko wodne, o którym mowa w zgłoszeniu L. Ż. oraz Z. i J. O. oraz mający powstać nad tym oczkiem mostek dekoracyjny stanowią obiekty małej architektury. Przyjęta ocena zgodna jest z treścią art. 3 pkt 4 lit "b" Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiektami małej architektury są miedzy innymi obiekty architektury ogrodowej. Również wymiary przedmiotowych obiektów wskazują na to, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektami małej architektury (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2001 roku, II SA/Po 1124/2000 nie publ.). Z treści art. 30 ust. 3 prawa budowlanego wynika, iż właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2) pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury, 3) pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych, 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przy czym, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2002 roku (sygn. akt IV SA 440/01, nie publ.), sprzeciwu, wyrażanego w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nie można traktować jako środka uniwersalnego powodującego zatrzymanie budowy lub robót budowlanych wymagających zgłoszenia bez prawnego uzasadnienia zastosowania tego sprzeciwu. Środek ten może mieć zastosowanie tylko w uzasadnionych przypadkach, wymaga to jednak jasnego sprecyzowania prawnych przyczyn wniesienia sprzeciwu. W rozumieniu art. 104 k.p.a. sprzeciw jest bowiem rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej odpowiadającej wymogom art. 107 § 1 k.p.a. tj. winien zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, z którego wynikałoby, iż w danej sprawie są podstawy prawne do wniesienia sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane. Dokonanie oceny możliwości wystąpienia w konkretnym przypadku jednej z przesłanek wskazanych w art. 30 Prawa budowlanego należy do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej, który musi wykazać z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonego obiektu oraz powołać konkretne przepisy dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia (tak Jerzy Siegień w "Prawo budowlane. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2003 str. 225). W ocenie Sądu organ II instancji rozpatrujący niniejszą sprawę słusznie przyjął, iż brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia L. Ż. oraz Z. i J. O.. Wnosząc sprzeciw organ I instancji powołał się na treść art. 30 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego przewidującego możliwość wniesienia sprzeciwu w sytuacji gdy realizacja budowy może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Sąd podziela pogląd organu II instancji wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym powołanie się organu I instancji na art. 30 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, wobec znajdującej się w aktach zgody Z. B. zamieszkałego przy ul. P. [...] na usytuowanie zgłoszonej inwestycji w odległości około 1m od granicy z jego działką i braku innych dowodów wskazujących na to, iż planowana inwestycja może wprowadzić pewne ograniczenia dla terenów sąsiednich i ich mieszkańców, nie jest trafne. Zarówno bowiem wymiary zgłaszanych obiektów architektury ogrodowej jak i ich przeznaczenie, a nadto ww. zgoda właściciela działki, przy granicy z którą przedmiotowe obiekty będą usytuowane, także w ocenie Sądu powodują, iż przesłanka art. 30 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego w niniejszej sprawie nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż niezasadny jest zarzut skargi, zgodnie z którym Organ II instancji nie poczynił własnych ustaleń dowodowych i nie rozstrzygnął niniejszej sprawy merytorycznie. To właśnie bowiem ocena merytoryczna niniejszej sprawy poprzedzona analizą zebranego w sprawie materiału dowodowego legła u podstaw wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji. Przepis art. 30 Prawa budowlanego nie przewiduje możliwości wydania decyzji, która akceptowałaby przyjęte zgłoszenie. Jeżeli organ stwierdza brak podstaw do wniesienia sprzeciwu – milczy. Z tych też przyczyn organ II instancji, stwierdzając bezpodstawność wniesionego sprzeciwu, zasadnie uchylił decyzję organu I instancji i zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 umorzył postępowanie pierwszej instancji uznając, iż było ono bezprzedmiotowe. Jak słusznie wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 sierpnia 1995 roku (sygn. akt SA/Wr 96/95, OSP 1997/11/201 z glosą aprobującą M. Szubiakowskiego w OSP 1997/11/201) organ odwoławczy umarza postępowanie co do istoty sprawy wówczas, gdy w wyniku rozpoznania odwołania uchyla decyzję I instancji i stwierdza, że postępowanie przed tym organem jest bezprzedmiotowe (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odnosząc się do zawartej w skardze oceny, zgodnie z którą, w skutek wydania przez Wojewodę ego zaskarżonej decyzji, nastąpi legalizacja samowolnie wybudowanego przez inwestorów oczka wodnego, które - jak twierdzi skarżąca – zostało wybudowane przed dokonaniem zgłoszenia, Sąd stwierdził, że podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, iż postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prowadzone dla wyjaśnienia ww. sprawy jest postępowaniem odrębnym, nie rzutującym na kwestię oceny prawidłowości decyzji wydawanych w niniejszej sprawie. Jak zauważyć należy postępowanie dotyczące samowoli budowlanej i niniejsze postępowanie prowadzą dwa różne organy administracji. Zgodnie z treścią art. 83 Prawa budowlanego postępowanie dotyczące ewentualnej rozbiórki samowolnie wybudowanego (bez wymaganego zgłoszenia) oczka wodnego pozostaje bowiem w kompetencji inspektora nadzoru budowlanego. Natomiast niniejsze postępowanie prowadzą – na podstawie art. 82 Prawa budowlanego – organy administracji architektoniczno - budowlanej. Nie jest przy tym prawidłowe stwierdzenie, iż skoro decyzja Wojewody ego odznacza się przedmiotem ostateczności, to decyzja, którą wyda Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku wcześniej wszczętego postępowania w sprawie samowoli budowlanej popełnionej przez inwestorów, będzie dotyczyła tej samej sprawy. Postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczyć bowiem może jedynie oczka wodnego już wybudowanego przez inwestorów bez wymaganego zgłoszenia. Natomiast niniejsze postępowanie dotyczy przyszłej inwestycji wnioskodawców, którzy - zgodnie z treścią art. art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, mieli obowiązek dokonać zgłoszenia przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych i mogli do wykonania robót przystąpić dopiero po upływie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, w sytuacji, gdy właściwy organ nie wniósł sprzeciw. Sprzeciw wyrażony przez organ administracji architektoniczno - budowlanej w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oznacza bowiem brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Nie dotyczy zatem inwestycji już wykonanych albowiem tymi inwestycjami, jeżeli zostały wykonane bez wymaganych zgłoszeń, zajmują się organy nadzoru budowlanego. Jak z powyższego wynika zaskarżona decyzji nie legalizuje ewentualnej samowoli budowlanej wnioskodawców, pozwala im bowiem jedynie rozpocząć budowę zgłoszonych obiektów. Jeżeli natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w toczącym się postępowaniu ustali, iż rzeczywiście wnioskodawcy samowolnie, przed dokonaniem zgłoszenia, wybudowali oczko wodne, to decyzja wydana w niniejszej sprawie w żaden nie będzie stała na przeszkodzie dla wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji z art. 48 Prawa budowlanego. Tym samym odnoszenie się przez Wojewodę ego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do treści pisma skarżącej z dnia 13 sierpnia 2002 roku dotyczącego samowoli budowlanej wnioskodawców było zbędne. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem organ administracji w zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa, a podniesione w skardze zarzuty były niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako bezzasadną. Zarządzenie: 1. Odnotować w kontrolce uzasadnień. 2. Doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącej. 3. Przedłożyć akta z wpływem lub za 46 dni.