II SA/Gd 2506/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Sędziowie: NSA Anna Orłowska As. WSA Krzysztof Retyk Protokolant Beata Kaczmar po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnej i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 25 czerwca 2001 r., nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Starosta [...] decyzją z dnia 25 czerwca 2001 r., powołując jako podstawę prawną art. 13 ust. 3 pkt 5 i art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56) orzekł o utracie przez R. S. statusu osoby bezrobotnej oraz o utracie prawa do zasiłku z powodu utraty statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu decyzji podano, że R. S. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. podał, że do Powiatowego Urzędu Pracy zgłosił się w dniu 25 czerwca 2001 r., a nie 15 czerwca 2001 r., gdyż taki termin podała mu urzędniczka. Wojewoda [...] decyzją z dnia 18 lipca 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że wyjaśnienia strony nie zasługują na uwzględnienie. Termin oraz cel wyznaczonego stronie stawiennictwa odnotowany został pisemnie w terminarzu stawiennictwa bezrobotnego w Urzędzie Pracy w rubryce do tego przeznaczonej, obok zaś strona złożyła własnoręczny podpis. Złożenie własnoręcznego podpisu oznacza, że P. S. zapoznał się z treścią nałożonego na niego obowiązku i okoliczność tę przyjął lub powinien był przyjąć do wiadomości. Swojego twierdzenia jakoby pracownik organu I instancji omyłkowo ustnie podał jej inny termin stawiennictwa niż wpisany do dokumentu pozostawionego w aktach sprawy, obok którego P.S. złożył swój podpis strona nie udowadnia w żaden sposób. Organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie administracyjne jest postępowaniem dowodowym. Dlatego też rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej nie może się opierać na faktach, które nie zostały udowodnione. Druk terminarza stawiennictwa załączony przez stronę do odwołania z poprawioną datą oznaczającą, według niej, wyznaczony jej termin stawiennictwa na dzień 25.06.2001 r. nie jest dowodem na podnoszoną okoliczność. Nie stanowi ponadto przeciwdowodu wobec dokumentu, będącego skutecznym wezwaniem strony do stawiennictwa w wyznaczonym jej terminie stawiennictwa na dzień 15.06.2001 r. Przedłożony przez stronę druk terminarza stawiennictwa nie jest dowodem na okoliczność wprowadzenia jej w błąd przez pracownika organu I instancji. Dokument ten jest jedynie dowodem na okoliczność wpisu dokonanego w nieznanym terminie i dodatkowo dokonanego samodzielnie przez P. S., co wprost wynika z treści odwołania. Wpisanie daty równie dobrze mogło nastąpić w trakcie wizyty w Urzędzie Pracy, jak i w terminie późniejszym. Natomiast poprawienie daty w późniejszym okresie, na co wskazuje sama strona, uniemożliwia jednoznaczne ustalenie, jaką datę faktycznie pierwotnie wpisał P. S., tj. zgodną z datą, obok której strona złożyła swój podpis czy też nieprawidłową. Ponadto przedłożony przez stronę druk terminarza nie jest pisemnym wezwaniem w myśl art. 54 Kpa, gdyż obok zapisu dokonanego przez stronę brak jest podpisu pracownika organu wzywającego. Wskazany druk pełni jedynie funkcję pomocniczą, aby ułatwić stronie zapamiętanie daty wyznaczonego jej skutecznie terminu stawiennictwa, przy czym wyłącznie w interesie bezrobotnego jest prawidłowe zapisanie sobie daty, na co pracownik tego organu nie ma najmniejszego wpływu. Pracownik ten nie jest nawet uprawniony, aby skontrolować poprawność zapisów dokonywanych przez bezrobotnego w jego prywatnych dokumentach. Dlatego też gdyby okoliczność podana przez P. S. wystąpiła, powinien był on wyłącznie we własnym interesie niezgodność tą wyjaśnić na miejscu w Urzędzie Pracy tuż po rzekomym błędnym ustnym podaniu daty stawiennictwa przez urzędniczkę. Ponadto trzeba podnieść, że urzędniczka nie ma żadnego obowiązku podawania ustnie bezrobotnemu terminu stawiennictwa. Pan S. podpisując na urzędowym druku terminarza stawiennictwa wyznaczoną datę mógł i powinien był odczytać ją sam i na tej podstawie zapisać ją sobie w prywatnym dokumencie. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że wyjaśnień strony nie sposób uznać za usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w terminie stawiennictwa wyznaczonym na dzień 15.06.2001 r. w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. S. podał, że w dniu 23 kwietnia 2001 r. zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] w celu potwierdzenia gotowości do pracy i ustalenia następnego terminu zgłoszenia. Urzędniczka jako następną datę zgłoszenia podała mu 25 czerwca 2001 r. i w jej obecności taką datę zapisał w swoim terminarzu. Kiedy w dniu 25 czerwca 2001 r. skarżący zgłosił się w Urzędzie usłyszał, iż się spóźnił, gdyż powinien się stawić w dniu 15 czerwca 2001 r. Nadto skarżący wyjaśnił, że pogrubienie zapisu daty w terminarzu nastąpiło z powodu jego zdenerwowania podczas przekonywania urzędniczki, że jest bez winy. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego jaka faktycznie data stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy została wyznaczona skarżącemu. Organy zatrudnienia, powołując się na dokumentację znajdująca się w aktach administracyjnych twierdzą, iż skarżący zobowiązany był stawić się w PUP w dniu 15 czerwca 2001 r. Natomiast skarżący twierdzi, powołując się na zapiski we własnym terminarzu, iż urzędnik jako datę kolejnego stawiennictwa wskazał mu ustnie dzień 25 czerwca 2001 r. Jak wynika z terminarza znajdującego się w aktach administracyjnych, na który powołuje się organ odwoławczy, skarżący, który stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 23 kwietnia 2001 r. po raz kolejny miał się stawić w czerwcu 2001 r. Z zapisu daty poczynionego w przedmiotowym terminarzu bez wątpliwości można odczytać miesiąc (06) i rok (01). Natomiast zapis daty oznaczającej dzień budzi wątpliwości, gdyż nie jest czytelny w sposób pozwalający na jednoznaczne jego odczytanie. Zapis ten można bowiem odczytać jako 05, 15 jaki i 25 czerwca 2001 r. Wobec tego powstaje pytanie jaką datę powinien wpisać sobie skarżący w przypadku, gdyby - tak jak podał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - odczytał ją sam z terminarza znajdującego się w aktach administracyjnych. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących przedmiotowego zapisu daty. Rzeczą organów administracji publicznej jest czytelne prowadzenie dokumentacji, w szczególności tej, która zawiera zapisy mające decydujące znaczenie dla ustalenia praw i obowiązków obywateli. W sytuacji natomiast jakichkolwiek wątpliwości należy dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, aby w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości można było ustalić czy zaistniała sytuacja jest wynikiem zaniedbania obywatela czy też przyczynił się do jej powstania urzędnik. Należy zwrócić uwagę, że jak wskazują zapisy w terminarzu prowadzonym przez organ zatrudnienia daty kolejnego stawiennictwa są określane z wyprzedzeniem, a więc nie w dniu, w którym bezrobotny stawia się w Urzędzie Pracy. Wskazuje na to fakt zapisania kolejnego terminu stawiennictwa na dzień 10 lipca 2001r., mimo tego, że skarżący nie stawił się w dniu 15 czerwca 2001 r. Zatem nie można wykluczyć, iż w przypadku nieczytelnego, a tym samym niejednoznacznego zapisu daty, sam urzędnik podając skarżącemu datę kolejnego stawiennictwa mógł ją błędnie odczytać lub odmiennie została ona odczytana w momencie kontroli terminowości stawiennictwa i podejmowania decyzji przez organ I instancji. Na marginesie godzi się wskazać, iż przedmiotowy terminarz zawiera we wcześniejszych zapisach również błędy. Mianowicie widnieje w nim jako data stawiennictwa 23.02.00, gdy tymczasem jako data faktycznego zgłoszenia wpisana jest data 22.02.01. Niewątpliwy błąd dotyczy w tym przypadku roku, gdyż jak wynika z zapisów wcześniejszych i późniejszych w zestawieniu z datą zarejestrowania się w Urzędzie Pracy (6.11.2000 r.) chodziło w tym wypadku o rok 2001. Powyższy przykład przemawia za tym, że organy zatrudnienia w sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie winny większą wagę przykładać do kontroli prawidłowości zapisów, stanowiących w istocie rzeczy faktyczną podstawę wydawanych następnie decyzji. Organy obu instancji nie poczyniły żadnych kroków w kierunku wyjaśnienia stanu faktycznego, pomijając tym samym słuszny interes obywatela, czym naruszyły art. 7 k.p.a. Niniejsze naruszenie mogło zaś mieć wpływ na wynik sprawy. Rzeczą organów zatrudnienia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie dokładne wyjaśnienie jaką datę stawiennictwa w Urzędzie Pracy wyznaczono skarżącemu na miesiąc czerwiec 2001 r. i czy skarżący miał uzasadnioną podstawę, aby przyjąć jako datę stawiennictwa dzień 25 czerwca2001 r. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisu wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.