II SA/Gd 252/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Referent Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia 5 lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję nr [...] Starosty z dnia 15 grudnia 2006 r., 2. określa, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 15 grudnia 2006r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Firmy A SA w S. stacji transformatorowej kontenerowej 2 – komorowej typu [...], linii kablowych 15 i 0,4 kV przy ul. [...],[...] i [...] w U., na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (kategoria obiektu XXVI). Organ uznał, że przedstawiony projekt został wykonany przez osobę posiadająca uprawnienia w odpowiedniej specjalności. Lokalizacja przedmiotowej stacji na obszarze jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem 36ZP o zapisie "zieleń parkowa spacerowego ciągu pieszego" uzyskała akceptację Burmistrza pismem z dnia 3 października 2006 r., nadto inwestor przedłożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji na podstawie art. 35 Prawa budowlanego dokonał oceny zgodności przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z przepisami oraz jego kompletności i zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie sprawdzając projektu budowlanego z uwagi na treść art. 20 ustawy. Od powyższej decyzji W. K. złożył odwołanie domagając się jej uchylenia. Zarzucił decyzji naruszenie postanowień prawa miejscowego (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Centrum I" miasta U.), nieuwzględnienia licznych zapisów tego planu, między innymi stanowiących o przeznaczeniu jednostki oznaczonej symbolem 36 ZP. Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 5 lutego 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując na treść postanowień zawartych w uchwale Rady Miejskiej z dnia 26 maja 2004 r. Nr [...] (obowiązujący w obszarze m.p.z.p.), a dotyczących jednostki planu oznaczonej symbolem 36 ZP. Według zapisów planu za funkcje przeznaczenia podstawowego w wymienionej jednostce uznaje się zieleń parkową spacerowego ciągu pieszego. Przewiduje się rekultywację tego terenu na potrzeby urządzonej zieleni parkowej połączonej funkcjonalnie ze spacerowym ciągiem pieszym występującym w jednostce planu oznaczonej symbolem 40 CP. Organ II instancji wskazał, iż uchwałodawca nie wyszczególnił rodzajów zainwestowania terenu niepożądanych przy realizacji tej funkcji w obszarze jednostki 36 ZP. Zdaniem organu, ewentualne ograniczenia wynikające z regulacji planistycznych, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, zwłaszcza na niekorzyść osoby posiadającej tytuł prawny do terenu, z prawem do jego zagospodarowania. Organ II instancji powołał się na ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasady interpretacji sformułowań w nim użytych, zgodnie z którymi "poprzez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć takie przeznaczenie, które winno przeważać w danej jednostce planu wyznaczonej liniami rozgraniczającymi". Semantyczne znaczenie określenia "winno przeważać" wskazywałoby, iż nie chodzi li tylko o określenie właściwej gatunkowo trwałej zieleni, lecz zachowanie proporcji pomiędzy jasno określoną funkcją podstawową a ewentualnymi innymi, mogącymi zdaniem organu odwoławczego wystąpić, rozwiązaniami w tej samej jednostce planu. Za takim sposobem interpretacji zapisów przemawia również § 5 powyższej uchwały, który prócz ustaleń dla realizacji funkcji podstawowej dopuszcza lokalizację obiektów i urządzeń towarzyszących funkcji przeznaczenia podstawowego niezbędnych do jej prawidłowej realizacji, a także urządzeń infrastruktury technicznej niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania obiektów przeznaczenia podstawowego, które są niezbędne są dla wykonania elektrycznych elementów infrastruktury towarzyszącej, tj. wodotrysków, oświetlenia parkowego itp. Jak ustalono, powierzchnia działki nr [...] przeznaczonej pod inwestycje, która w swoim zarysie pokrywała się z jednostką planu oznaczoną symbolem 36 ZP, wynosi 140 m2. Natomiast łączna powierzchnia zabudowy stacji transformatorowej wynosić będzie 12,5 m2, zaś powierzchnia "zabruków" - 10,8 m2., zatem wykorzystane pod inwestycje tereny stanowią mały procent działki w stosunku do pozostałej biologicznie czynnej powierzchni. Działka charakteryzuje się równym terenem, jest niezabudowana i ogrodzona z trzech stron, dziko rosną na niej drzewa i krzewy owocowe. Takie uwarunkowania terenu, zdaniem organu II instancji, umożliwiają zagospodarowanie jednostki planu oznaczonej symbolem 36 ZP zgodnie z przeważającą funkcją podstawową i pozwalają na lokalizację niewyeksponowanego elementu infrastruktury technicznej. Organ II instancji wskazał ponadto, iż opracowane w projekcie rozwiązania techniczne niwelują ewentualne negatywne skutki dla otoczenia, a uciążliwość obiektu nie powinna być większa od innych źródeł występujących w bliskiej odległości od działki skarżącego. Ponadto zdaniem organu odwoławczego, za bezpodstawny należy uznać zarzut wznoszenia obiektów tymczasowych w spornej jednostce planu a powyższa inwestycja nie koliduje z powołanymi przez skarżącego zapisami § 19 miejscowego planu. W. K. na powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie art. 34 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118), § 15 w związku z § 20 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego wprowadzającego zmiany do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co dodatkowo stanowi naruszenie art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał na nieuwzględnienie okoliczności, iż w przedmiotowym planie przewidziano lokalizację stacji transformatorowej w jednostce planu 35.EE, z dojazdem kołowym do stacji z drogi publicznej 41.KL. Natomiast zatwierdzony projekt przewiduje jej budowę na terenie oznaczonym na planie jako jednostka 36 ZP, którego funkcja przeznaczenia podstawowego określona została jako zieleń parkowa spacerowego ciągu pieszego, która przylega do jednostki planu oznaczonej symbolem 40.CP, której plan zakazuje ruchu wszelkich pojazdów. W skardze zarzucono ponadto naruszenie § 19 ust. 1 pkt b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia na budowę stacji kontenerowej, która zgodnie z powołanym przepisem prawa budowlanego uważana jest za tymczasowy obiekt budowlany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Badając zaskarżoną decyzję pod katem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), Sąd uznał, że skarga W. K. zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody narusza prawo. Zgodnie z treścią art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). Wymienione w przytoczonym przepisie czynności, których celem jest sprawdzenie projektu budowlanego, określają zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego stanowiących ramę postępowania wyjaśniającego. W szczególności sprawdzenie to obejmuje ocenę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w przypadku jego braku – z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Wskazać należy, że negatywny wynik ustaleń dokonanych w powyższym zakresie oznacza, iż pozwolenie na budowę nie będzie mogło być wydane. Jak wynika z niespornych okoliczności sprawy, między innymi teren, na którym ma zostać zlokalizowana stacja transformatorowa, sporna działka nr [...], znajduje się na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jednostka urbanistyczna o symbolu 26.ZP). Zatem stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia zgodność przedmiotowego projektu obejmującego budowę stacji transformatorowej dwukomorowej z ustaleniami tego planu. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, Wojewoda uznał, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 26 maja 2004 r. Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta U. (Dz.Urz.Woj.Pomor. z [...] r., Nr [...], poz. [...]). Ocenę taką należy uznać za wadliwą. W myśl § 5 wymienionej wyżej uchwały w ust. 2 pkt 1 i 2 wskazano, iż przedmiotowy plan dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania obiektów przeznaczenia podstawowego. Przez pojęcie "przeznaczenie podstawowe" należy rozumieć takie przeznaczenie, które winno przeważać w danej jednostce planu wyznaczonej liniami rozgraniczającymi. Natomiast przeznaczenie towarzyszące oznacza przeznaczenie towarzyszące przeznaczeniu podstawowemu, ustalone rysunkiem planu (§ 3 pkt 6 i 7 uchwały). W § 15 wskazano, iż ustala się adaptację i rozbudowę istniejącego zainwestowania elektroenergetycznego dla planowanych działań związanych z wykonaniem ustaleń przedmiotowego planu. Przewidziana została adaptacja istniejącego uzbrojenie liniowego do nowych lokalizacji i nowych potrzeb. Dozwolono rozbudowę polegającą na wprowadzeniu nowego napięcia i jego transformacji do poziomu użytkowego. Nowe zainwestowanie liniowe lokalizować w liniach rozgraniczających pasów drogowych ulic adaptowanych lub nowoprojektowanych W § 20 cytowanej uchwały zawarto ustalenia szczegółowe (karty jednostek planu) dla terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi. W jednostce planu 35.EE jako funkcję przeznaczenia podstawowego wskazano teren infrastruktury technicznej (rozdzielnia elektroenergetyczna 15 kV). W ustaleniach w zakresie lokalizacji przewidziano adaptację stanu istniejącego działki nr [...]. Dozwolono rozbudowę polegającą na wprowadzeniu nowego napięcia i jego transformacji do poziomu użytkowego. Dla kubatury stacji wskazano, iż należy przyjąć rozwiązania stylistyczne harmonizujące z otaczającą zabudową, przewidziano ponadto dojazd kołowy do stacji z drogi publicznej 41. KL. W istotnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jednostce planu 36.ZP obejmującej jak wynika z akt działkę o numerze [...], jako funkcję przeznaczenia podstawowego wskazano zieleń parkową spacerowego ciągu pieszego. Ustalenia w zakresie lokalizacji przewidują wyznaczenie geodezyjne obszaru lokalizacji. Wśród innych zapisów przewidziano powiązanie funkcjonalnie ze spacerowym ciągiem pieszym 40.CP oraz utworzenie miejsc odpoczynku i atrakcyjne ujęcia wody (fontanny). Natomiast w powiązanej z powyższą jednostką jednostce planu 40.CP za funkcję przeznaczenia podstawowego wskazano ciąg ruchu pieszego, stanowiący istotne połączenie piesze przestrzeni ulicy [...] z nowo projektowanym ciągiem pieszo - jezdnym 39.CPJ. Za funkcje towarzyszące w tej jednostce planu wskazano zieleń parkowo - rekreacyjną, stanowiącą uzupełnienie przeznaczenia podstawowego. Zakazano ponadto ruchu wszelkich pojazdów z wyłączeniem niezbędnej, realizowanej z pasa drogowego ulicy [...], obsługi komunikacyjnej terenu 1M.U oraz istniejącego wjazdu na teren 25.U. Przewidziano również rekultywowanie dla potrzeb funkcji przeznaczenia podstawowego. W ramach funkcji towarzyszącej przyjęto rozwiązania zapewniające stworzenie miejsc rekreacji i wypoczynku w powiązaniu z funkcją przeznaczenia podstawowego. Z analizy powyższych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta U. pod nazwą "Centrum 1" wynika, iż w przedmiotowym planie przewidziano lokalizację w postaci adaptacji stanu istniejącego oraz dozwolono rozbudowę dla urządzenia w postaci stacji transformatorowej w jednostce planu 35.EE, z dojazdem kołowym do stacji z drogi publicznej 41.KL. Wprawdzie w uchwale użyte zostało sformułowanie "rozdzielnia elektroenergetycznia, będące w sensie technicznym pojęciem węższym od pojęcia "stacji transformatorowej", jednakże zasady logiki i analiza treści całości zapisu dotyczącego jednostki 35.EE pozwalają wyłożyć przedmiotowy zapis planu jako przewidziany dla urządzeń infrastruktury technicznej obejmujących stację transformatorową. Tymczasem zatwierdzony projekt budowlany przewiduje budowę nowego obiektu stacji transformatorowej na terenie oznaczonym na planie jako jednostka 36 ZP, którego funkcja przeznaczenia podstawowego określona została jako zieleń parkowa spacerowego ciągu pieszego - przylegającą do jednostki planu oznaczonej symbolem 40.CP, w której to plan zakazuje ruchu wszelkich pojazdów. Ponadto z opisu technicznego znajdującego się w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym (tom II strona 87-88) wynika, iż istniejąca zabudowa na terenie podlegającym rewitalizacji (ulica [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wraz z przyległą częścią ulic: [...] i [...]) zasilana jest z dwóch stacji transformatorowych, które będą wyłączone z eksploatacji. Część I projektu technicznego znajdującego się w aktach administracyjnych obejmuje "budowę nowej stacji transformatorowej dwukomorowej, która zastąpi dwie istniejące (...)". W tym kontekście za niezgodną z powołanymi powyżej postanowieniami planu należy uznać opinię zawartą w piśmie Burmistrza z dnia 03 października 2006 r., adresowaną do Firmy A S.A., w której podano, iż "w związku z zamiarem utworzenia przez miasto urządzonej trwałej zieleni parkowej funkcjonalne połączonej z przyległym ciągiem pieszym (oznaczonym symbolem 40 CP), wymagającym odpowiedniego oświetlenia, zachodzi konieczność zlokalizowania w tym niewyeksponowanym urbanistycznie miejscu stacji transformatorowej, stanowiącej element infrastruktury technicznej" (vide: k. 72 projektu budowlanego Tom I). W głównej mierze na treści powyższej opinii oparta została zaskarżona decyzja. W ocenie Sądu nie wynika natomiast z treści projektu budowlanego, iżby przedmiotowa stacja transformatorowa miała służyła wytwarzaniu prądu określonego napięcia (15 kV) wyłącznie dla celu oświetlenia ciągu pieszego bądź zasilenia przewidywanych w jednostce planistycznej 36.ZP obiektów małej architektury. Przeciwnie, zapis w opisie technicznym w pkt 6.1.3 projektu budowlanego (Projekt budowlany str. 88 t. I) stanowi, że "planowana przebudowa ciągu ulicy [...] wymusza uporządkowanie zasilania w energię elektryczną przyległej zabudowy". Powyższe pozostaje w sprzeczności z oceną, iż przedmiotowa stacja transformatorowa wraz okablowaniem stanowi urządzenie infrastruktury technicznej niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania obiektów przeznaczenia podstawowego w jednostce planu 36.ZP w powiązaniu z jednostką 40.CP, skoro sporna stacja ma zastąpić stacje istniejące oraz wraz z nowymi kablami zasilać obiekty istniejące i nowoprojektowane, w tym pensjonat, hotel, apartamentowiec na nabrzeżu portowym (vide: projekt budowlany t. I str. 89). Treść przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakłada wyłącznie na właściwy organ architektoniczno-budowlany obowiązek dokonania oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub decyzji o warunkach zabudowy), zatem wszelkie opinie składane w toku postępowania wyjaśniającego nie mają charakteru wiążącego, lecz podlegają ocenie jak każdy dowód złożony w sprawie administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie inwestor do wniosku dołączył opisaną wyżej opinię z dnia 3 października 2006r. sporządzoną z upoważnienia Burmistrza, natomiast skarżący dołączył do odwołania prywatną opinię sporządzoną przez autora planu (vide: odwołanie k. 18-22 w aktach administracyjnych I instancji). Tym samym organ odwoławczy powinien był odnieść się do obu złożonych dowodów, dokonać ich oceny stosownie do treści art. 80 kpa, a wręcz z uwagi na całkowitą rozbieżność stanowisk stron w tak kluczowej kwestii wyznaczyć rozprawę administracyjną celem uzgodnienia spornych interesów stron (art. 89 § 2 kpa). Naruszenie wymienionych wyżej przepisów postępowania miało zdaniem Sądu istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto w ocenie Sądu organy administracji nie dokonując wszechstronnej i właściwej analizy projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z postanowieniami cytowanej wyżej uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 maja 2004 r. Nr [...] naruszyły także podstawowe zasady postępowania administracyjnego: zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 kpa, poprzez wadliwą wykładnię przepisów prawa miejscowego (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli wyrażoną w art. 8 kpa. Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej treści, eksponuje prawa inwestora, który wprawdzie posiada tytuł prawny do spornego terenu wynikający z umowy cywilnoprawnej z właścicielem nieruchomości – gminą U., ale nabył ten tytuł wraz z określonym stanem prawnym co do przedmiotowego terenu, wynikającym z regulacji planistycznych. Podkreślić należy, że oba organy administracji rozstrzygające sprawę naruszyły również przepis art. 107 § 1 i 3 kpa. Organ I instancji wskazał przepisy prawa materialnego – między innymi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przy czym dokonując oceny zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wadliwie ograniczył się jedynie do przytoczenia stanowiska Burmistrza z pisma z dnia 3 października 2006r., nie dokonując samodzielnej oceny pod kątem przesłanek ze wskazanego wyżej przepisu. Natomiast organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia, ograniczając się jedynie do przepisów postępowania (art. 138 kpa) oraz przepisów kompetencyjnych (art. 80, art. 81 Prawa budowlanego). Tymczasem organ odwoławczy nie będąc wyłącznie organem kontrolującym, lecz rozpatrującym sprawę merytorycznie, powinien był powołać przepisy prawa materialnego dotyczące rozstrzyganej sprawy a następnie dokonać analizy okoliczności sprawy pod kątem powołanych przepisów prawa. Uzasadnienie z kolei jest obligatoryjnym składnikiem decyzji administracyjnej, a jego znaczenie jest o tyle istotne, że w jego treści organ zawiera wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów, ustalenia ich znaczenia według normy prawnej oraz zastosowanie normy obowiązującej (J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienia, s. 118-122). Rolą uzasadnienia decyzji jest objaśnić tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2000, s. 453). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja w swej konstrukcji zawiera wady, polegające w związku z niewskazaniem podstawy prawa materialnego na niepełności uzasadnienia, co uniemożliwia kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Powyższe uwagi dotyczą również odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu naruszenia § 19 uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 maja 2004r. zakazującego wznoszenia obiektów tymczasowych. Wojewoda ograniczył się do przytoczenia treści art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, nie wyprowadzając z tego przepisu żadnych wniosków odnoszących się do tej konkretnej inwestycji. Wymieniony przepis określa dwie kategorie obiektów tymczasowych: obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki oraz obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem. Z treści projektu nie wynika, iżby inwestor przewidywał czasowe użytkowanie przedmiotowej stacji. Natomiast dokonanie oceny czy dany obiekt budowlany należy do kategorii tymczasowych niepołączonych trwale z gruntem wymaga, aby okoliczności faktyczne, zamiar inwestora a zwłaszcza treść projektu budowlanego podlegały każdorazowo ocenie organu architektoniczno-budowlanego w kwestii spełnienia tego warunku (por. Zygmunt Niewiadomski, Prawo budowlane z komentarzem, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2006, str. 54-55). Jednak brak jakiejkolwiek analizy charakteru tego obiektu – stacji transformatorowej dwukomorowej kontenerowej ani co do okresu użytkowania ani co do cechy trwałej połączalności z gruntem również uniemożliwia kontrolę Sądu co do naruszenia przez organ § 19 uchwały Rady Miejskiej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika też, iżby organ odwoławczy dokonał analizy § 15 uchwały, ustalającego adaptację i rozbudowę istniejącego zainwestowania elektroenergetycznego, w ramach którego dozwolono rozbudowę polegającą na wprowadzeniu nowego napięcia i jego transformacji do poziomu użytkowego. Nasuwała się bowiem wątpliwość wymagająca rozważenia, czy w świetle postanowień omawianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ogóle dopuszczalna jest na terenie objętym planem budowa nowej stacji transformatorowej, przeznaczonej wraz z okablowaniem, jak już wyżej opisano, do zasilenia zabudowy przyległej do ciągu ulicy [...]. Podkreślić jednak należy, wbrew zarzutom skargi, że nie jest rzeczą Sądu w niniejszej sprawie wskazywanie miejsca na lokalizację przedmiotowego obiektu budowlanego tak, by pozostawała ona w zgodzie z zapisami tego czy innego planu obejmującego miasto U., lecz kontrola, czy organ prawidłowo uznał zgodność przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na wskazanym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu ocena dokonana przez organy była błędna, a w konsekwencji wszystkich wymienionych powyżej naruszeń oba organy administracji naruszyły przepis prawa materialnego – art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co miało wpływ na wynik sprawy. Nietrafny natomiast jest zarzut naruszenia przepisu art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), bowiem ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu nie pozostaje w związku z trybem zmiany planu, o którym mowa w tym przepisie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uwzględniając powyższą ocenę prawną dokona wszechstronnych ustaleń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i rozstrzygnie o wniosku inwestora stosownie do ich wyniku. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 wymienionej ustawy Sąd orzekł, iż decyzje te nie mogą być wykonane. Wobec uchylenia decyzji, ich wykonanie w okresie do uprawomocnienia się wyroku, prowadziłoby do aksjologicznie nieuzasadnionego zrealizowania decyzji wadliwych i naruszało prawa skarżącego. Wobec uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 500,00 zł, w wysokości uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, tytułem zwrotu kosztów postępowania.