II SA/Gd 254/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z 14 lutego 2019 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 listopada 2018 r. orzekającej o braku podstaw do zastosowania art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z wykonaniem instalacji gazowej dla lokalu mieszkalnego nr 1 w budynku przy ul. W. w S., zrealizowanych w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z 11 lutego 2016 r. Z akt sprawy wynika, że asumptem do wszczęcia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było pismo B. Ż. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wykonania instalacji gazu z montażem szafki gazowej i licznika gazowego na elewacji budynku przy ul. W. w S. datowane na dzień 11 czerwca 2018 r. Stwierdził organ I instancji, że w stosunku do obiektów, które są zrealizowane w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę organ nadzoru budowlanego, w określonych przypadkach, ma możliwość zastosowania w postępowaniu naprawczym przepisów art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie z art. 50 ustawy Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach. Z uwagi na fakt, że wewnętrzna instalacja gazowa dla lokalu mieszkalnego nr 1 wraz z punktem pomiarowym i montażem kotła gazowego przy ul. W. [..] w S. zrealizowana została na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w omawianej sprawie bezspornie nie zachodzi przesłanka do zastosowania przepisów art. 50 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Natomiast rozpatrując wniosek B.Ż. organ I instancji uznał za konieczne przeanalizowanie czy w omawianej sprawie może zachodzić przesłanka do zastosowania przepisów art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane tj. czy roboty budowlane są wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub czy roboty nie są wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach. Zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z 11 lutego 2016 r. projekt budowlany przewidywał poprowadzenie instalacji gazu od istniejącego przyłącza gazu przy ścianie wschodniej budynku, przez istniejące przejście w ścianie zewnętrznej i dalej przez pomieszczenia piwnicy (nr pomieszczeń wg projektu P3, P4, P5) do kotła gazowego w pomieszczeniu piwnicy (nr pom. P1) przynależnym do lokalu nr 1. Projektowany kocioł gazowy stanowi zasilenie instalacji grzewczej dla lokalu nr 1. Projekt przewidywał również wykonanie punktu pomiarowego gazu w szafce o wymiarach 115 x 60 x 30 cm zamontowanej na elewacji wschodniej (w miejscu istniejącej wcześniej szafki gazowej). Ponadto organ I instancji ustalił, że przedmiotowa inwestycja realizowana była pod nadzorem kierownika budowy J. J., który odpowiadał za prawidłowość wykonanych robót. W trakcie toczącego się postępowania administracyjnego organ I instancji przeprowadził kontrolę w dniu 31 lipca 2018 r., podczas której ustalił, że instalacja gazowa została wykonana z częściową zmianą przebiegu (przebieg wzdłuż innych ścian w tych samych pomieszczeniach nr P3 i P4). Ustalono ponadto, że kocioł gazowy zamontowano w pomieszczeniu nr P2, przynależnym do lokalu nr 1 (zamiast w pom. nr P1 ). Na elewacji wschodniej zamontowano licznik gazu dla lokalu nr 1 w szafce o parametrach zgodnych z pozwoleniem. Instalacja została poprowadzona przez istniejącą rurę osłonową w ścianie zewnętrznej budynku. W prowadzonym postępowaniu uwzględniono materiał dowodowy z czynności kontrolno-wyjaśniających przeprowadzonych w roku 2016 - i tak, trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 3 marca 2016 r. ustalono, że przedmiotowa instalacja gazowa realizowana w oparciu o w/wym. pozwolenie została wykonana z częściową zmianą przebiegu. W postępowaniu w 2016 r. przedłożone zostały kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego z naniesionymi w/wym. zmianami, które zostały zakwalifikowane przez projektanta jako nieistotne. Ponadto przedłożono pozytywny protokół z 1 marca 2016 r. z przeprowadzonej próby szczelności przedmiotowej instalacji gazowej oraz pozytywną opinię kominiarską z 4 marca 2016 r. potwierdzającą prawidłowość podłączenia kotła grzewczego i wentylacji. Natomiast w związku z koniecznością wyjaśnienia dodatkowych kwestii wskazanych przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku ze skargą B. Ż. organ I instancji przeprowadził dodatkowe czynności kontrolne przedmiotowej inwestycji w dniu 1 września 2016 r. z udziałem kierownika budowy, który oświadczył do protokołu, że aktualny przebieg instalacji gazowej nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Bezpośrednio po wykonaniu instalacji gazowej przebiegała ona na fragmencie wzdłuż instalacji elektrycznej (oświetlenie pomieszczenia) i z uwagi na zgłaszane wątpliwości instalacja eklektyczna została przesunięta. Podkreślił organ I instancji, że przebieg instalacji gazowej stwierdzony w 2016 r. jest taki sam jak stwierdzony podczas kontroli w dniu 31 lipca 2018 r. Zgodnie z art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.- istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji obiektu budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 5 a; 3) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany opinii, uzgodnień i pozwoleń, które są wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b. Po analizie zatwierdzonej dokumentacji projektowej oraz mając na uwadze ustalenia z przebiegu budowy, organ I instancji stwierdził, że osoby pełniące funkcje techniczne na przedmiotowej budowie, odpowiadające za koordynowanie i nadzorowanie procesu tej budowy, mają uprawnienie do dokonywania zmian wynikających z faktycznych uwarunkowań na budowie. Następnie organ I instancji uznał, że stwierdzone zmiany mają charakter zmian nieistotnych, które nie wymagały uzyskania zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę i prawidłowo zostały wykazane na rysunkach z naniesionymi zmianami. W związku z powyższymi ustaleniami organy orzekające w obu instancjach uznały, że przedmiotowe roboty budowlane nie zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach . W tym stanie rzeczy przyjęły organ brak podstaw do wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Odrębnego wyjaśnienia wymagała analiza czy w omawianej sprawie zachodzą przesłanki do uznania, że roboty budowlane prowadzone są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. W trakcie czynności wyjaśniających przeprowadzonych przez organ I instancji w 2016 r. inwestor przedłożył pozytywny protokół z 1 marca 2016 r. z przeprowadzonej próby szczelności przedmiotowej instalacji gazowej oraz pozytywną opinię kominiarską z 4 marca 2016 r. potwierdzającą prawidłowość podłączenia kotła grzewczego i wentylacji. Ponadto organ I instancji stwierdził, że w toku odrębnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego stanu technicznego przedmiotowego budynku, przedłożono protokół kontroli instalacji gazowej z 30 marca 2017 r. i protokół kontroli instalacji gazowej z 30 marca 2018 r., w których stwierdzono, że instalacja jest sprawna i dopuszczona do dalszej eksploatacji. Również podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji nie stwierdzono okoliczności, wskazujących na występujące nieprawidłowości lub niebezpieczeństwo. A. w piśmie z 21 marca 2016 r. i z 28 kwietnia 2016 r. wskazała, że w budynku przy ul. W. w S. dopuszczone jest użytkowanie instalacji zasilanej z sieci gazowej doprowadzonej do kotła grzewczego dla lokalu mieszkalnego nr 1, usytuowanego w piwnicy. Przedmiotowy budynek posiadał wcześniej instalację gazową (odłączoną przez gestora sieci z uwagi na zły stan techniczny) a ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że B. Ż. również podjął działania formalno-inwestycyjne w celu wykonania instalacji gazowej w lokalu nr 3 zasilanej gazem ziemnym (decyzja Prezydenta Miasta z 14 lipca 2014 r., zmieniona decyzją z dnia 5 maja 2017 r. udzielająca pozwolenia na przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej w lokalu nr 3 - (przebudowa w obrębie lokalu nr 3, aktualnie w budynku brak jest doprowadzenia czynnej instalacji do lokalu nr 3). Uwzględniając dokonane ustalenia i przedłożone dokumenty organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, który stwierdził, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż przedmiotowa instalacja została wykonana lub jest użytkowana w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Dlatego brak jest uzasadnienia do zastosowanie przepisów art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy podkreślił, że w ramach przeprowadzonych przez organ I instancji czynności wyjaśniająco-kontrolnych w przedmiocie zgodności zrealizowania instalacji gazowej dla lokalu mieszkalnego nr 1 z pozwoleniem na budowę z 11 lutego 2016 r. udzielonym przez Prezydenta Miasta, organ I instancji nie miał podstaw prawnych do badania i nie badał prawidłowości oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożonego do Urzędu Miasta. Podkreślono przy tym, że powyższe kwestie były przedmiotem rozważania w postępowaniu "wznowieniowym" w sprawie w/w decyzji o pozwoleniu na budowę, zakończonym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 196/17 oraz postępowaniu "nieważnościowym" w decyzji Wojewody z 4 grudnia 2017 r. i ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 lipca 2018 r. Pomimo zaskarżenia w/w decyzji GINB do WSA w Warszawie decyzja z 11 lutego 2016 r. o pozwoleniu na budowę znajduje się nadal w obiegu prawnym. Uznał organ odwoławczy, że kwestionowana decyzja orzekająca o braku podstaw do zastosowania art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z wykonaniem instalacji gazowej dla lokalu mieszkalnego nr 1 w budynku przy ul. W. w S., zrealizowanych w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta z 11 lutego 2016 r. jest prawidłowa. Skargę na powyższą decyzję wywiódł B. Ż. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w: art. 36a art. 50, art. 51 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że nie nastąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, błędu w ustaleniach stanu faktycznego poprzez błędne odczytanie, a następnie nie zweryfikowanie projektu ze stanem rzeczywistym. Projekt przewidywał wykonanie szafki gazowej wolno stojącej na cokole a cokół miał być ustawiony na płycie fundamentowej, tym samym nie przewidywał ingerencji w strukturę zewnętrzną murów budynku chronionego przez konserwatora zabytków, natomiast wykonano szafkę montując ją na elewacji. Dodatkowo skarżący zarzucił bezzasadne przyjęcie, że doręczono mu decyzje, którą zaskarża, gdyż odebrał ją D. P. inwestor prac. Domaga się skarżący uchylenia skarżonej decyzji. Uzasadniając podniesione zarzuty wskazał skarżący, że wykonane prace na elewacji odbiegają w sposób istotny od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, bowiem posadowienie licznika miało mieć miejsce na nowym fundamencie zgodnie z projektem i nie wymagało uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków w przeciwieństwie do instalacji licznika na elewacji budynku chronionego przez konserwatora zabytków. Zdaniem skarżącego celowo w projekcie przewidziano posadowienie licznika na nowym fundamencie, następnie jak uzyskano pozwolenie na budowę wykonano tą instalacje niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego, ustawy o ochronie zabytków, prawa budowlanego nakazującego okazanie zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości dla prac na elewacji budynku. W ocenie skarżącego takiej modyfikacji nie można uznać za nieistotne odstąpienie od projektu budowlanego. Cytowane w skardze zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują jednoznacznie na konieczność uzyskania zgody właściwego konserwatora zabytków na wszelkie prace prowadzone na elewacji kamienicy oznaczonej nr [...], a tym samym spełnienia wymogu, o który mowa w art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego. Dodatkowo kwestionuje skarżący oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż zatwierdzony projekt przewidywał budowę instalacji gazowej w mieszkaniu inwestora, podczas gdy instalacja ta została wykonana poza jego mieszkaniem. Nie posiadał inwestor zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości na budowę instalacji gazowej w częściach wspólnych budynku. Projekt budowlany załączony do pozwolenia na budowę z 11 lutego 2016 r. nie posiada podpisu sprawdzającego ani sprawdzający nie złożył oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami. Odnosząc się do stanowiska o braku podstaw prawnych do badania przez organy nadzoru budowlanego prawidłowości oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazał skarżący, że skoro jednak wybudowano instalacje gazu niezgodnie z projektem to organ winien nie tylko wszcząć postępowanie, ale w jego toku sprawdzić fizycznie jak została wykonana skrzynka, gdzie jest umieszczona, - jeżeli niezgodnie z projektem to wówczas powinien również sprawdzić czy inwestor dysponował odpowiednimi zgodami na budowanie na częściach wspólnych. W przedmiocie drugiego zarzutu wskazał skarżący, że w dniu 20 marca 2019 r. udał się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaniepokojony zbyt długim oczekiwaniem na decyzję. Będąc w inspektoracie dowiedział się, że decyzja została mu doręczona zgodnie z procedurą. Okazano mi akta sprawy, w których jest poświadczenie odbioru decyzji przez strony - Państwa B. i D. P., osoby bardzo skonfliktowane ze skarżącym. Decyzję adresowaną do skarżącego odebrał w dniu 19 lutego 2019 r. D. P. - podpis czytelny. Nie rozumie skarżący dlaczego organ drugiej instancji uznał, że doręczono mu przesyłkę skoro została odebrana prze osobę, z którą toczy wieloletnie spory. Zdaniem skarżącego przesyłkę należy ponownie mu doręczyć. Zaznaczył skarżący, że nie miał możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy, a tym samym przygotowania skargi, nadto nie wie, jakie dokumenty zostały dołączone do akt. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. D. P. ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, że instalacja gazu została wykonana niemal w całości w częściach należących do niego (posiada własność lokalu mieszkalnego nr 1 oraz piwnic o nr 1, 2 i 4), jedynie na odcinku 4 m instalacja przebiega pod stropem piwnicy nr 5. Zaznaczył także, że budynek położony w S. przy ul. W. nr [..] nie jest wpisany do rejestru zabytków. Nie został również naruszony art. 36 a Prawa budowlanego, gdyż kwalifikacji odstępstw jako istotne bądź nie dokonuje projektant. I w tym przypadku odstępstwa zostały uznane za nieistotne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani też w toku postępowania organy nadzoru budowlanego obu instancji nie uchybiły regułom procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem dopiero tego rodzaju naruszenia prawa uzasadniają uwzględnienie skargi w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Oznacza to, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest ocena charakteru naruszenia prawa. W niniejszej sprawie nie stwierdzono zaś podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego. Rozstrzygnięcie organu II instancji pokrywa się w zakresie wydanego nakazu z decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił bowiem w całości ustalenia faktyczne tego organu. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od przypomnienia, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja WINB utrzymująca w mocy decyzję PINB z 5 listopada 2018 r. orzekającej o braku podstaw do zastosowania art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z wykonaniem instalacji gazowej dla lokalu mieszkalnego nr 1 w budynku przy ul. W. w S., zrealizowanych w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta nr [..] z 11 lutego 2016 r. Przede wszystkim, organ pierwszej instancji prawidłowo wszczął podstępowanie naprawcze na podstawie art. 50 Prawa budowlanego, w ramach którego badał, czy w sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania jednej z sankcji określonych w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. czy roboty budowlane nie były wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4). Przesłanki określone w pkt 1 i 2 tego przepisu nie miały w sprawie zastosowania, gdyż - jak wyżej podniesiono - roboty były prowadzone w oparciu o wymagane prawem pozwolenie na budowę. Organy zasadnie przyjęły, że żadna z dwóch wyżej wymienionych przesłanek zastosowania sankcji z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nie zaistniała. Nie ma podstaw, by uznać, że roboty budowlane były wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Wynika to jednoznacznie z kilkukrotnie przeprowadzanych kontroli kominiarskich i sprawdzeń szczelności wykonanej instalacji gazowej. Nie ma w aktach sprawy żadnych dowodów, które podważałyby ocenę organów o należytym wykonaniu instalacji i prawidłowym funkcjonowaniu. Ponadto odnotowania wymaga, że także skarżący nie wskazuje na jakiekolwiek okoliczności, które można by zakwalifikować jako spowodowane wykonaniem robót w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. W sprawie nie zachodzi również druga z przesłanek zastosowania sankcji z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, wymieniona w art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Z materiału dowodowego sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, że roboty budowlane związane z wykonaniem wewnętrznej instalacji gazowej dla lokalu mieszkalnego nr 1 w budynku przy ul. W. w S. nie zostały wykonane ani w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projekcie budowlanym, ani w przepisach. Zarzuty skarżącego dotyczą tutaj prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wykonania instalacji z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz naruszenie przepisów z zakresu ochrony konserwatorskiej poprzez umieszczenie szafki gazowej na elewacji budynku. Odnosząc się do pierwszej kwestii wskazać należy, że wbrew stanowisku skarżącego, w sprawie nie było podstaw do zanegowania faktu posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Roboty budowlane przy budowie instalacji gazowej prowadzone były na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, dla uzyskania której inwestor przedłożył organowi oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczanie to nie zostało zakwestionowane przez organ rozpoznający wniosek o udzielnie pozwolenia na budowę. Skoro prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało potwierdzone poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, która jest ostateczna i prawomocna, ponowne badanie tej okoliczności naruszałoby zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a.. Oczywiście nie oznacza to, że w toku tzw. postępowania naprawczego nie ma możliwości weryfikacji prawidłowości złożonego oświadczenia o prawie do wykonania robót budowlanych na nieruchomości stanowiącej współwłasność. Wymaga to wówczas rozstrzygnięcia czy wykonane prace stanowiły czynność zwykłego zarządu, do której uprawniony samodzielnie jest każdy we współwłaścicieli czy też czynność przekraczająca zwykły zarząd, czyli wymagającą zgody wszystkich współwłaścicieli. Czynnościami zwykłego zarządu są zaś bieżące sprawy związane ze zwykłą eksploatacją nieruchomości i utrzymaniem jej (co do zasady) w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego jej przeznaczenia, są to czynności związane z normalną eksploatacją rzeczy wspólnej, np. pobieranie pożytków, konserwacja, administracja oraz czynności zachowawcze, w tym także dotyczące sposobu korzystania z rzeczy. Do czynności zwykłego zarządu zalicza się w orzecznictwie i w doktrynie przykładowo: czynności organizacyjne zapewniające prawidłowe i sprawne funkcjonowanie nieruchomości, czynności podejmowane przed organami administracji, jeżeli dotyczą nieruchomości (np. sprawy opłat lokalnych, podatków), wykonywanie niezbędnych remontów, dokonywanie bieżących napraw i konserwacji, wymianę zużytych elementów, pobieranie pożytków nieruchomości, wypowiadanie umów najmu i dzierżawy. Wszystko zaś, co się w tych granicach nie mieści, należy do spraw przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 906/09 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w każdej sprawie należy ustalać czy mamy do czynienia z czynnością zwykłego zarządu, czy też z czynnością przekraczającą zwykły zarząd, ponieważ ustawodawca celowo pojęć tych nie zdefiniował, gdyż kwalifikacja danych robót do jednej z dwóch ww. kategorii czynności zależy zawsze od konkretnej sytuacji i stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę, że czynność, która nie narusza i nie zagraża interesom współwłaścicieli niedziałających, może być uznana za czynność zwykłego zarządu, niewymagającą uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli na jej realizację. Co do zasady realizowanie inwestycji i wykonywanie robót budowlanych na nieruchomości stanowiącej współwłasność należy do kategorii czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. W orzecznictwie wskazuje się na przykłady robót budowlanych stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu, zaliczając do nich np.: budowę i przebudowę całego obiektu budowlanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1188/08, Lex nr 558404, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 750/06, Lex nr 276535), docieplenie całego budynku (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 913/07, Baza Orzeczeń Lex nr 518398), nadbudowę kondygnacji nad budynkiem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1990 r., sygn. akt IV SA 33/90, ONSA 1990/2-3/35). W orzecznictwie wskazuje się jednocześnie, że brak jest podstaw aby przebudowę czy budowę wewnętrznej instalacji gazowej - obejmującą doprowadzenie gazu od istniejącej instalacji gazowej zlokalizowanej w piwnicy czy na zewnątrz budynku od gazomierza, traktować jako czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Przebieg projektowanej instalacji gazowej przez części wspólne budynku - jak piwnica, stropy, klatka schodowa, nie wpływa w sposób istotny na możliwość korzystania z tych części wspólnych przez pozostałych współwłaścicieli, ani nie powoduje zmiany ich przeznaczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 977/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie podziela tym samym Sąd stanowiska skarżącego, że inwestor nie dysponował prawem do wykonania robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę z 11 lutego 2016 r. Kolejny zarzut odnosi się do zrealizowania ostatecznego pozwolenia na budowę z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zarzut ten wiąże się z zarzutem naruszenia art. 36a Prawa budowlanego zawierającego regulację tej materii. Podkreślenia wymaga, że Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji istotnych odstępstw o jakich mowa w art. 36a ust. 1 ustawy. W ustępie 5 art. 36a wymieniono jedynie odstępstwa, których wystąpienie wyklucza zakwalifikowanie ich do nieistotnych. To zaś nie oznacza, że wszystkie inne odstępstwa mają taki charakter. W konsekwencji ich charakter należy analizować w odniesieniu do stanu faktycznego danej sprawy tj. w odniesieniu do projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę, których odstępstwo ma dotyczyć. W przedmiotowej sprawie należało mieć zatem na uwadze zakres i charakter robót budowlanych objętych zatwierdzonym projektem oraz to, jakie elementy zostały wykonane odmiennie od zatwierdzonego projektu. Skarżący główny nacisk kładzie na zmianę odnoszącą się do lokalizacji skrzynki gazowej zawierającej liczniki gazowe. Wywodzi w tym zakresie, że z uwagi na ujęcie budynku przy ul. W. w S. jako zabytku umieszczenie tej skrzynki na elewacji wymagało po pierwsze zgody konserwatora zabytków, a po drugie jest niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie można się ze skarżącym zgodzić. Przede wszystkim sam budynek przy ul. W. nie został ujęty w gminnej ewidencji zabytków jako obiekt podlegający ochronie co wiązałoby by się faktycznie z koniecznością co najmniej uzgodnienia zmian w jego elewacji. Ochronie konserwatorskiej zgodnie z planem miejscowym podlega przestrzeń całego układu ruralistyczno-urbanistycznego, a to nie wiążę się z koniecznością uzyskiwania zgody na montaż skrzynki gazowej na elewacji budynku. Natomiast zapisy planu miejscowego nie regulują kwestii lokalizacji skrzynki z licznikami gazowymi, a już z pewnością nie zakazują umieszczania jej na zewnętrznej ścianie budynku. Sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty, koncentrujące się wokół aspektów prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i umiejscowienia skrzynki gazowej, są dowolną i niemającą oparcia w dokumentacji i wiedzy budowlanej, polemiką ze stanowiskiem wyspecjalizowanych organów. Wskazać należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie dokonuje się ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. Dokonana w tym zakresie kontrola sądowa wykazała, że organy prowadziły postępowanie dowodowe prawidłowo, realizując obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej k.p.a.). Również dokumenty (protokoły) sporządzone w sprawie odpowiadają wymogom art. 67, art. 68 i art. 85 k.p.a. Decyzje zawierają wszystkie wymagane prawem elementy, a ich uzasadnienie jest prawidłowe i klarowanie wyjaśnia motywy faktyczne i prawne rozstrzygnięć (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Prawidłowa jest również zastosowana w decyzjach podstawa prawnomaterialna. W sprawie zostały również zachowane wszelkie gwarancje procesowe, w tym prawo skarżącego do udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a). Odnosząc się do zarzutu o wadliwym doręczeniu decyzji skarżącemu poprzez odebranie decyzji odwoławczej adresowanej do skarżącego przez D. P. inwestora (vide zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach odwoławczych), to wskazać należy, że to nie organ odwoławczy jest odpowiedzialny za realizację doręczenia, a pracownik poczty polskiej, który dokonuje doręczeń. Oznacza to, że skarżący powinien reklamacje dotyczącą doręczenia skierować do placówki poczty polskiej. Nie stanowi podnoszona okoliczność o wadliwości postępowania organu odwoławczego, a ponadto zauważyć należy, że nie poniósł skarżący z tego tytułu szkody bowiem skarga została wniesiona w terminie. Natomiast argumentacja o niemożności zlecenia sporządzenia skargi profesjonalnemu pełnomocnikowi z uwagi na bardzo krótki czas na wniesienie skargi nie zasługuje na aprobatę, gdyż skargę sporządził skarżący 21 marca 2019 r. a sprawa została rozpoznana w dniu 23 października 2019 r. i przez okres sześciu miesięcy mógł skarżący umocować pełnomocnika do zapoznania się z całością akt sprawy i zlecić mu sporządzenie uzupełnienia skargi. Mając na względzie to, że w sprawie sąd, także z urzędu, nie dopatrzył się żadnych naruszeń prawa materialnego lub prawa procesowego mających lub mogących mieć wpływ na wynik sprawy (jak też naruszeń kwalifikowanych) skargę, jako bezzasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a..