II SA/Gd 256/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant: Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 4 marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie zachowania właściwej odległości składowiska drewna od sąsiednich obiektów oddala skargę. Decyzją z dnia 1 grudnia 2003 r., nr 149/2003, na działając w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 1 oraz art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. nr 88, poz. 400 ze zm.), Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej nakazał J. P. wykonanie w ustalonym terminie obowiązku zapewnienia minimalnej odległości od obiektów sąsiednich wymaganej z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe przy składowaniu drewna na działce nr [...] w P. W.. W uzasadnieniu organ administracji pierwszej instancji wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 15 września 2003 r. stwierdzono składowanie przez J. P. drewna opałowego przy granicy z sąsiednią działką [...] należącą do M. B.. Zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. art. 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 121, poz. 1138), składowanie materiałów palnych pod ścianami obiektów związanych z jego funkcją (budynek gospodarczy) może mieć miejsce w przypadku m.in. nienaruszenia minimalnej odległości od obiektów sąsiednich, wymaganej z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Składowaną pryzmę drewna na działce nr [...] należy rozpatrywać w oparciu o zapis § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 121, poz. 1138) jako strefę pożarową składowiska, przez którą rozumie się powierzchnię składowiska oddzieloną od budynków, innych obiektów budowlanych i składowisk, w sposób określony dla budynków magazynowych wolnym pasem terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalna lub ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o wysokości przekraczającej poziom składowania co najmniej o 0,5 m i klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż REI 120. Z uwagi na fakt, że składowany materiał przy granicy działki nie jest w odpowiedni sposób wydzielony pożarowo od strony działki sąsiedniej (brak ściany oddzielenia przeciwpożarowego), należy zapewnić zachowanie wolnego pasa terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalna. Zgodnie z § 271 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. nr 75, poz. 690), minimalna odległość pryzmy od granicy niezabudowanej działki [...] ze względu na ochronę przeciwpożarową (w związku z określeniem przeznaczenia działek w miejscowym planie zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową) powinna wynosić co najmniej 6 metrów. W stosunku do ościennych działek zabudowanych budynkami (od strony składowanego materiału) należy zapewnić także minimalną odległość od obiektów budowlanych (budynków) na niej zlokalizowanych. z uwzględnieniem wymogów § 271 wskazanego rozporządzenia, tj. co najmniej 8 m odległości między zewnętrznymi ścianami budynków nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E). Jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość 8 metrów należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Usunięcie wymienionych usterek, zaniedbań i nieprawidłowości uzasadnia się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa osób i ochrony mienia przed pożarem oraz właściwego prowadzenia akcji ratowniczo-gaśniczej. W odwołaniu od wskazanej decyzji skarżący J. P. wskazał, że działki nr [...] i [...] są nie zabudowane, a zatem nie istnieje potrzeba obostrzeń w składowaniu drewna na oddanej w jego użytkowanie działce sąsiedniej i wniósł o uchylenie wskazanej decyzji. Wskazał również na pozwolenie na składowanie drewna na przedmiotowej działce uzyskane od jej administratora. Rozpoznając odwołanie Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia 4 marca 2004 r., nr [...], na podstawie § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 121, poz. 1138) oraz § 271 ust. 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o usytuowaniu składowiska drewna w sposób zapewniający odległość od granic działki nr [...] z sąsiednimi działkami niezabudowanymi – minimum 6 m, odległość w stosunku do obiektów na sąsiednich działkach – minimum 12 m, gdy ściana zewnętrzna sąsiedniego budynku lub przykrycie dachu jest nierozprzestrzeniające ogień oraz minimum 16 m, gdy ściana zewnętrzna sąsiedniego budynku lub przekrycia dachu jest rozprzestrzeniające ogień albo o oddzieleniu składowanego drewna od działek sąsiednich ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o wysokości przekraczającej poziom składowania o co najmniej 0,5 m i klasie odporności ogniowej REI 120 albo o usunięciu składowanego drewna z działki nr [...] w P. W.. Wyjaśniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że obowiązek zachowania odpowiednich odległości składowanego drewna od granic działek i innych obiektów jest słuszny, ale organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nie określił go dość precyzyjnie. Nadto, organ pierwszej instancji powziął wiadomości dotyczące sposobu zagospodarowania działki nr [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami, co pozwoliło na określenie wymagań w zakresie usytuowania składowiska drewna względem innych obiektów i granic z sąsiednimi niezabudowanymi działkami. W skardze na powyższą decyzję J. P. wniósł o jej uchylenie wskazując, że organ odwoławczy zignorował jego wniosek o powołanie niezależnego biegłego z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W ocenie skarżącego przeprowadzenie dopiero takiego dowodu pozwoliłoby na zgromadzenie materiału dowodowego mogącego rzetelnie ustalić stan faktyczny i wyciągnąć z niego wnioski prawne. Wobec tego, że organ odwoławczy powołał się na sposób zagospodarowania przedmiotowej działki wynikający z planu zagospodarowania przestrzennego terenu skarżący wskazał, że obowiązujący plan zagospodarowania utracił moc z dniem 1 grudnia 2003 r., a zatem nie można było powoływać się na niego w swojej argumentacji wydając decyzję w dniu 4 marca 2004 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżone decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy przywołać przepis art. 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. nr 121, poz. 1138), zgodnie z którym składowanie materiałów palnych pod ścianami obiektów budowlanych związanych z jego funkcją (budynek gospodarczy) jest dopuszczalne pod warunkiem nieprzekroczenia maksymalnej powierzchni strefy pożarowej, określonej dla tego obiektu, zachowania dostępu do obiektu na wypadek działań ratowniczych albo nienaruszenia minimalnej odległości od obiektów sąsiednich, wymaganej z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Wynika z tego, iż składowanie drewna na działce nr [...] jest dozwolone przy zachowaniu wszystkich wymogów ochrony przeciwpożarowej. W myśl § 2 ust. 1 wskazanego rozporządzenia przez strefę pożarową składowiska rozumie się powierzchnię składowiska oddzieloną od budynków, innych obiektów budowlanych i składowisk, w sposób określony dla budynków magazynowych - wolnym pasem terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalna lub ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o wysokości przekraczającej poziom składowania co najmniej o 0,5 m i klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż REI 120. Natomiast zgodnie z § 271 ust. 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) otwarte składowisko, ze względu na usytuowanie, należy traktować jak budynek PM, tj. budynek produkcyjno - magazynowy. Przepis § 272 ust. 1 wskazanego rozporządzenia określa sposób ustalania odległości danego budynku od granicy działek i sąsiednich budynków w przypadku, gdy znany jest sposób zagospodarowania przestrzennego sąsiednich działek, jak i w przypadku jego braku. Stanowi bowiem, że odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1.000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4.000 MJ/m2, a w przypadku braku takiego planu - budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1. Z powyższego wynika, iż kwestia przeznaczenia nieruchomości w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego terenu dla kwestii bezpiecznego, z punktu widzenia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, usytuowania składowiska drewna względem zabudowanej bądź niezabudowanej nieruchomości sąsiedniej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przepis ten bowiem nie przewiduje różnic w usytuowaniu budynków od granic działek sąsiednich w zależności od istnienia bądź nie planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu. Zatem argumenty skarżącego dotyczące utraty mocy obowiązującej przez miejscowy plan zagospodarowania terenu nie mają żadnego wpływu na ocenę prawidłowości podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, stanąć należy na stanowisku, że rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania. Wbrew twierdzeniom skarżącego materiał dowodowy, którym dysponował organ odwoławczy pozwalał w pełni na merytoryczne, rzetelne rozstrzygnięcie sprawy i nie istniała potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii niezależnego biegłego z zakresu bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Wskazane bowiem powyżej przepisy wyraźnie określały odległości, które należy obowiązkowo zachować przy składowaniu drewna traktowanego tożsamo jak budynek produkcyjno – magazynowy oznaczony symbolem PM. Niezachowanie wymogów stawianych przez przepisy z zakresu ochrony przeciwpożarowej obligowało organy administracji obu instancji do nałożenia na właściciela składowiska drewna obowiązków zmierzających do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej Komendant Powiatowy (Miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie, 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.