II SA/Gd 256/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 8 kwietnia 2009 r. B. M. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie pismem z dnia 18 maja 2009 r. uzupełniła skargę wnosząc równocześnie o przyznanie prawa pomocy i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podkreśliła swoją trudną sytuację materialną i podeszły wiek utrudniający jej normalne funkcjonowanie. Nie uzasadniła natomiast wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – zwaną dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., który reguluje instytucje wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. Rozpatrując wniosek B. M. i stosując kryteria przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Wymieniony przepis zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej jest uzależniona od niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków ich wykonania. "Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" są przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, które winny być oceniane indywidualnie w każdej sprawie i dotyczyć muszą podmiotu skarżącego. Wskazać należy, że skarżąca, a na niej ciąży ten obowiązek, nie uprawdopodobniła poniesienia jakiejkolwiek szkody ani też trudnych do odwrócenia skutków, w związku z zaskarżoną decyzją ani innymi decyzjami pozostającymi w granicach sprawy. Podkreślić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania w ogóle nie został przez skarżącą uzasadniony, samo zaś złożenie takiego wniosku nie nakłada na Sąd obowiązku analizowania z urzędu i oceny co do spełnienia kryteriów, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie. Z uwagi zatem na nieuprawdopodobnienie przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, Sąd uznał przedmiotowy wniosek za niezasadny. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.