II SA/Gd 2566/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant: Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i A. B. na decyzję Wojewody z dnia 5 lipca 2001 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 10 maja 2001 r. powołując się na art. 32 ust. 4, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i 2 k.p.a. odmówił M. i A. B. udzielenia pozwolenia na budowę garażu na terenie działki nr przy ulicy [...] w G. Uzasadniając organ stwierdził, że M. i A. B. wystąpili o udzielenie pozwolenia na budowę piętrowego budynku gospodarczo-garażowego na terenie działki nr przy ulicy [...] w G. Współwłaścicielem tej działki są A. i B. J., A. K. i A. Sz., którzy po zapoznaniu się z projektem budowlanym nie wyrazili zgody na budowę budynku gospodarczo-garażowego na wspólnym terenie. Również A. K., właścicielka działki nr, sąsiadującej z działką, zakwestionowała budowę obiektu piętrowego w odległości ok. 6 metrów od jej budynku mieszkalnego. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyli M. i A. B.. Skarżący stwierdzili, że przedmiotowy budynek jest parterowy, a nie, jak błędnie przyjął organ pierwszej instancji, piętrowy. Inwestycja polegająca na budowie nowego budynku garażowo-gospodarczego parterowego z poddaszem użytkowym, w miejsce istniejącego, jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z decyzją Konserwatora Zabytków w G., który nakazał wykonanie stromego dachu na budynku gospodarczym z pokryciem ceramicznym. Warunku ustalone w postanowieniu konserwatorskim są wiążące dla organów administracji wydających warunki zabudowy i pozwolenia na budowę, jak i dla inwestora i osób trzecich, a nowy budynek ma powstać na miejscu starego. Skarżący zarzucili ponadto organowi pierwszej instancji prowadzenie postępowania w sposób przewlekły. Wojewoda decyzją z dnia 5 lipca 2001 r. powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., i art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z 2000 r.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając organ stwierdził, że zaskarżona decyzja mimo niepełnej podstawy prawnej, brak w niej bowiem art. 35 ust. 3 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwa pozostaje co do meritum. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania wydano postanowienie Nr [...] z dnia 26 lutego 2001 r. nakładające na inwestorów w terminie do dnia 31 lipca 2001 r. wyszczególnione obowiązki. W szczególności wskazano na konieczność rozwiązania kwestii zaanektowania przedmiotową inwestycją części działki sąsiedniej, uzupełnienia projektu o lokalizację przyłącza wodno-kanalizacyjnego oraz o uzgodnienie z ZUD w G., przedstawienia analizy zacienienia budynku przy ul. [...], przedłożenia ówcześnie obowiązującej zgody właścicieli działek sąsiednich na realizację inwestycji w odległości mniejszej niż określone w § 12 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15 poz. 140 ze zm.) oraz uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę o zgody wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej działki, a także obowiązek uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych w zakresie odległości między projektowanym obiektem a budynkiem przy ul. [...] oraz wrysowania okien połaciowych na rzucie dachu. Inwestorzy nie rozwiązali kwestii lokalizacji przedmiotowej inwestycji na części, nie będącej ich własnością, sąsiedniej działki nr, nie uzupełnili projektu budowlanego o lokalizację przyłącza wodno-kanalizacyjnego oraz uzgodnienie z ZUD w G., nie przedstawili żądanej analizy zacienienia. Nadto inwestorzy nie uzupełnili złożonego przez siebie wniosku o zgody pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości –działki nr. Uzgodnili jedynie projekt z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych oraz uzupełnili dokumentację o wrysowanie okien połaciowych na rzucie dachu. Obowiązek przedłożenia zgody właścicieli działek sąsiednich na realizację inwestycji w odległości mniejszej niż określone w § 12 ust. 4 w/w rozporządzenia utracił moc wiążącą. Na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 5 marca 2001 r. sygn. akt P. 11/2000 § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie został uznany za niezgodny z Konstytucją i przestał obowiązywać z momentem ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Nr 17 pozycja 207 z dnia 16 marca 2001 r. Reasumując, niespełnienie przez inwestorów do dnia 31 lipca 2001 r., obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem, z mocy art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, skutkuje, w ocenie Wojewody, wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co uczynił organ I instancji, wydając w dniu 10 maja 2001 r. zaskarżoną decyzję. Wyjaśnia się dodatkowo skarżącym, iż spełnienie wymogu art. 32 ust. 4 powołanej ustawy Prawo budowlane w postaci prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w przypadku nieruchomości stanowiącej współwłasność wymaga, aby jeden ze współwłaścicielu ubiegających się o pozwolenie na budowę uzyskał zgody pozostałych współwłaścicieli, które to zgody czynić będą zadość wymogowi powołanego wyżej przepisu Prawa budowlanego. W aktach sprawy brak zgody na budowę planowanej inwestycji A. i B. J., A. Sz. oraz A. K., będących współwłaścicielami przedmiotowej działki. Znajduje się natomiast ich wyraźny sprzeciw w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ wyjaśnił także, iż wobec przewlekłości postępowania stronom przysługiwała skarga na bezczynność organu I instancji do Wojewody, z czego jednak skarżący nie skorzystali. Skargę na powyższą decyzję oraz na decyzję pierwszej instancji złożyli M. i A. B. zarzucając organom przewlekłość postępowania przed organem pierwszej instancji (dokumentacja złożona 31 marca 2000 r. pozostała bez odpowiedzi aż do 30 stycznia 2001 r.) oraz podnosząc, że planowana inwestycja polega na odbudowie na starym, rozebranym budynku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżących kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący wystąpili o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej nieruchomości na terenie działki stanowiącej współwłasność. Spełnienie wymogu art. 32 ust. 4 pkt 2 powołanej wyżej ustawy w postaci prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku nieruchomości stanowiącej współwłasność wymaga, by współwłaściciel ubiegający się o pozwolenie na budowę uzyskał zgodę pozostałych współwłaścicieli. Współwłaściciele działki nr, A. i B. J., A. K. i A. Sz. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2001 r. skierowanym do Urzędu Miejskiego w G. nie wyrazili zgody na budowę przez skarżących garażu. Wobec powyższego organy administracji powołując się na art. 32 ust 4 Prawo budowlane zasadnie odmówiły skarżącym udzielenia pozwolenia na budowę. Nadmienić należy ponadto, że w piśmie z dnia 28 grudnia 2004 r. A. K. oraz B. i A. J. oświadczyli, że Sąd Rejonowy w G. oddalił pozew skarżących o stwierdzenie obowiązku współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości do wyrażenia zgody na zamierzoną przez skarżących budowę. Trzeba podkreślić, że organy administracyjne wyznaczyły termin skarżącym do wykonania określonych czynności, a decyzja została wydana przed upływem tego terminu. Jest to niewątpliwie naruszenie przepisów postępowania, jednakże nie takie, by miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 § 1 pkt. 3 P.p.s.a). W sprawie bowiem konieczną przesłanką do wydania decyzji pozwalającej na budowę jest prawo dysponowania nieruchomością, a tego skarżący nie wykazali aż do zamknięcia sprawy przed sądem. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a skargę oddalił.