II SA/Gd 2573/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Anna Orłowska asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody z dnia 18 lipca2001 Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 29 maja 2001 r. nr [...]. Decyzją z dnia 8 maja 2000 r. Starosta powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uznał skarżącego E. G. z dniem 18 kwietnia 2000 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący spełnia ustawowe przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną, jednakże w okresie 6 miesięcy rozwiązał stosunek pracy z własnej winy bez wypowiedzenia w związku z czym, stosownie do treści art. 27 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, zasiłek przysługuje mu po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania. Decyzją z dnia 24 października 2000 r. Starosta przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres od 16 października 2000 r. do 18 kwietnia 2001 r. w wysokości 120% podstawy. Decyzją z dnia 7 maja 2001 r. Starosta orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku od dnia 19 kwietnia 2001 r. z powodu upływu okresu jego pobierania. W dniu 24 maja 2001 r. skarżący złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, w którym powołał się na zaświadczenie o zatrudnieniu w Państwowym Ośrodku Maszynowym w okresie od 17 sierpnia 1964 r. do 23 czerwca 1966 r., złożonym w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 17 maja 2001 r. Decyzją z dnia 29 maja 2001 r. nr [...] Starosta odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu rejestracji - 18 kwietnia 2000 r., skarżący posiadał staż pracy wynoszący 28 lat, 5 miesięcy i 29 dni, w tym w warunkach szkodliwych - 21 lat i 8 miesięcy, w związku z czym uzyskał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 października r. w wysokości 120% kwoty zasiłku. Wskazał też, iż w dniu 17 maja r. skarżący złożył zaświadczenie o zatrudnieniu od 17 sierpnia 1964 r. do 23 czerwca 1966 r. w związku z czym jego okres pracy wynosi 30 iat, 4 miesiące i 6 dni. Następnie powołując się na treść art. 37 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu organ pierwszej instancji podniósł, iż skarżący w dniu rejestracji w urzędzie ani też w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie spełniał warunków do przyznania mu zasiłku przedemerytalnego. W odwołaniu skarżący wskazał na przyczyny późnego złożenia zaświadczenia, dokumentującego jego pracę w Państwowym Ośrodku Maszynowym w okresie od 17 sierpnia 1964 r. do 23 czerwca 1966 r. i zakwestionował niezaliczenie mu do stażu pracy powyższego okresu. Rozpoznając odwołanie skarżącego Wojewoda decyzją z dnia 18 lipca 2001 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 29 maja 2001 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz posiadającej stosowny okres uprawniający do emerytury. Organ wskazał, iż skarżący nie udokumentował stosownie do treści art. 37 ust. 1 tej ustawy, że w dniu rejestracji oraz w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniał jeden z istotnych warunków uprawniających do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, to znaczy, że posiadał okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat. Organ podniósł, iż skarżący udokumentował trzydziestoletni okres uprawniający do zasiłku nie wcześniej niż w dniu wystawienia zaświadczenia o zatrudnieniu w Państwowym Ośrodku Maszynowym, to jest w dniu 9 maja 2001 r., a zatem już po okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie organ wskazał, iż w aktach administracyjnych brak jest wniosku skarżącego o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący domagając się przyznania zasiłku przedemerytalnego, ponownie wyjaśnił przyczyny późnego złożenia zaświadczenia o zatrudnieniu w Państwowym Ośrodku Maszynowym. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż powody odmowy przyznania skarżącemu zasiłku przedemerytalnego wskazane w uzasadnieniu zarówno decyzji organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego nie są trafne. Zgodnie z art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. nr 6 z 2001 r., poz. 56 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Skarżący warunki te spełniał w chwili przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych, czyli w dniu 24 października 2000 r. Skoro przyznano mu wówczas zasiłek dla bezrobotnych to niewątpliwie spełniał zarówno określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego, jak i określone w ustawie warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jeżeli zaś chodzi o wymagany staż pracy, to w decyzji z dnia 29 maja 2001 r. stwierdzono, że już w dniu rejestracji, czyli w dniu 18 kwietnia 2000 r. skarżący posiadał 28 lat, 5 miesięcy i 29 dni pracy, w tym 21 lat i 8 miesięcy w warunkach szkodliwych. Następnie po zarejestrowaniu skarżący wykazał, że pracował ponadto w okresie od 17 sierpnia 1964 r. do 23 czerwca 1996 r., a więc przez co najmniej 1 rok i 6 miesięcy, w Państwowym Ośrodku Maszynowym. Zatem już w chwili rejestracji skarżący posiadał staż pracy dłuższy niż 30 lat, w tym 21 lat i 8 miesięcy w warunkach szczególnych. Faktem jest, że w chwili rejestracji, a nawet w chwili otrzymania zasiłku dla bezrobotnych, skarżący nie udokumentował jeszcze okresu pracy w Państwowym Ośrodku Maszynowym. Nie ma to jednakże znaczenia dla spełnienia przesłanek nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego. Według art. 37] ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunkiem przysługiwania prawa do zasiłku przedemerytalnego było posiadanie odpowiedniego okresu pracy, a nie jego udokumentowanie. To samo wynikało z art. 37! ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługiwało na wniosek osobie, która w dniu rejestracji lub w okresie pobierania zasiłku posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia. Od udokumentowania wszystkich okoliczności, od których zależało nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego, zależała, jak wynika z art. 37 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jedynie wypłata zasiłku przedemerytalnego. Skarżący winien zatem otrzymać zasiłek przedemerytalny, jak stanowi o tym powołany już art. 37I ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, następnego dnia po dniu złożenia przez niego wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień. Skarżący wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego złożył zaś w dniu 24 maja 2001 r. (twierdzenie organu odwoławczego, że skarżący wniosku takiego nie złożył, w świetle istniejących dokumentów, jest dowolne), zaś jeszcze przed tym złożył zaświadczenie, którym wykazał brakujący mu do wymaganego stażu pracy okres pracy w Państwowym Ośrodku Maszynowym. Przyznaniu skarżącemu zasiłku przedemerytalnego nie stało przy tym na przeszkodzie to, że w chwili składania wniosku o jego przyznanie, nie przysługiwało mu już prawa do zasiłku dla bezrobotnych, które wygasło z powodu upływu okresu pobierania. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 11 marca 2002 r. (opublikowanej w ONSA z 2002, nr 4, poz. 133) wyraził pogląd, iż osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego określone w art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 37I ust. 1 tej ustawy, mimo wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. W związku z tym należy jedynie przypomnieć, że skarżący w dniu złożenia wniosku spełniał określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego, gdyż decyzją z dnia 7 maja 2001 r. pozbawiono go zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, a nie z powodu utraty statusu bezrobotnego. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte z istotnym naruszeniem art. 37j ust. 1 oraz art. 37I ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wzw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd nie określił, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonywany. W ocenie Sądu art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakłada na sąd obowiązek zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w wyroku uwzględniającym skargę, nie dotyczy uwzględnienia skargi na akt odmowny. Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji uwzględnią przedstawioną wykładnię zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.