II SA/Gd 258/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. F. na decyzję Wojewody z dnia 31 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wojewody na rzecz B. F. kwotę 995 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania. Starosta decyzją z dnia 2 listopada 2004 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000, nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej i tłoczonej oraz sieci wodociągowej w miejscowości P. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. F. zarzucając, że tereny przez który przebiegać będzie projektowana inwestycja są jego własnością i nie zostały wywłaszczone (t.j. działki nr [...], [...], [...], [...], [...]). W związku z powyższym podniósł, że Wójt Gminy nie posiadał prawa dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami w dniu wydania zaskarżonej decyzji, co naruszyło przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Pismem z dnia 15 grudnia 2004 r. środek zaskarżenia wniósł także W. D., który w uzasadnieniu odwołania zażądał zmiany zaskarżonej decyzji w zapisie: "wejście i rozpoczęcie prac warunkuje podpisana umowa inwestora i wykonawcy z właścicielem działki nr [...] z uzgodnieniem rekompensaty". Odwołujący się wskazał, iż otrzymał od inwestora wzór oświadczenia, które podpisał i naniósł na nie pewne zastrzeżenia, których nie uwzględniono w uzasadnieniu decyzji. W dniu 14 grudnia 2004 r. pomiędzy skarżącym B. F. a Gminą doszło do zawarcia ugody w wyniku której Gmina zobowiązała się do odpłatnego nabycia części należących do skarżącego działek nr [...], [...], [...], natomiast B. F. zobowiązał się cofnąć odwołanie. Wojewoda decyzją z dnia 31 stycznia 2005 r., na podstawie art. 105 i 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 24 stycznia 2004 r. do Wojewody za pośrednictwem Starosty wpłynęły pisma A. F. i W. D. wycofujące wcześniej złożone odwołania od przedmiotowej decyzji. W związku z powyższym organ drugiej instancji powołując się na art. 137 k.p.a. uwzględnił cofnięcie złożonych odwołań, co w konsekwencji spowodowało, iż postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniósł B. F., żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż w momencie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji realizowanej przez Gminę nie była ona w posiadaniu zgody na wejście na teren B. F. W dniu 14 grudnia strony postępowania zawarły ugodę administracyjną, w wyniku której Gmina zobowiązywała się do odpłatnego nabycia części działki nr [...], [...], [...]. Ugoda ta nie został zrealizowana, w związku z tym skarżący uznał za nieważne wycofanie swojego odwołania i podtrzymał zarzuty w nim zawarte. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zatem do treści powyższego przepisu Sąd może uwzględnić skargę z powodów innych niż przedstawione w skardze, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. W myśl art. 137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Zasada przysługującej stronie rozporządzalności w kwestii cofnięcia odwołania, zawarta w art. 137 k.p.a., jest zatem ograniczona. Strona bowiem może cofnąć odwołanie ze skutkiem prawnym tylko wtedy, gdy organ odwoławczy nie wydał jeszcze w sprawie decyzji oraz gdy decyzja, od której odwołanie wniesiono, nie narusza prawa lub interesu społecznego. W takim stanie prawnym cofnięcie odwołania przez stronę nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku oceny decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym, a zatem nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania odwoławczego wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1994 r. , I SA 119/94, ONSA 1995/1/47). W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy mimo cofnięcia odwołania winien był poddać kontroli decyzję organu pierwszej instancji w aspekcie naruszenia prawa, stosownie do treści art. 137 k.p.a. Organ natomiast w ogóle nie rozważył czy cofnięcie skargi prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda powinien w pierwszej kolejności rozważyć powyższą okoliczność. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.