II SA/Gd 2591/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jerzego Bogumiła A. na decyzję Wojewody P. z dnia 9 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 4 listopada 1999 r. (...) zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na modernizację i przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej w lokalach nr 2, 2a, 3, 3a, 4, 5 i 6 oraz w lokalu nr 1 z wyłączeniem podłączenia pieca gazowego c.o. umiejscowionego w poziomie piwnic, w budynku przy Al. N. 739 w S. Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż projekt planowanej przebudowy i modernizacji wewnętrznej instalacji gazowej sporządzony został przez uprawnionego projektanta i zawiera wszelkie wymogi o jakich mowa w art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Inwestor przedstawił dowód potwierdzający jego prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane - uchwałę nr 3/99 z dnia 16 lipca 1999 r. Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy Al. N. nr 739 w S., wyrażającą zgodę większości współwłaścicieli na realizację przedmiotowej inwestycji. Co się tyczy lokalu nr 5a wyłączonego z inwestycji to organ II instancji podkreśla, że stało się tak na życzenie skarżącego zamieszkującego w tym lokalu, który w złożonym odwołaniu stwierdził, iż instalacja gazowa w jego mieszkaniu jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie wymaga przebudowy. Zarzut wskazujący na to, że kwestia wykorzystania w przedmiotowym budynku przewodów kominowych wymaga odrębnej uchwały w świetle opinii kominiarskiej z dnia 30 lipca 1999 r., zdaniem organu II instancji uznać należy za niezasadny. Decyzję tę zaskarżył Jerzy A. Wnosząc o jej uchylenie skarżący kwestionował przede wszystkim prawomocność uchwały wspólnoty mieszkaniowej. Jego zdaniem czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu powinna poprzedzać jednomyślna uchwała wszystkich członków wspólnoty. Skarżący stoi na stanowisku, iż wymiana wewnętrznej instalacji gazowej wymagała uprzedniego wycięcia i usunięcia starej instalacji stanowiącej współwłasność wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej, na co nie wyrażał zgody. Skarżący utrzymuje, iż został pozbawiony dostępu do gazu, a nadto jedno z pomieszczeń w jego mieszkaniu dostępu do komina. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Budynek, w którym zamieszkuje skarżący stanowi współwłasność kilku właścicieli w tym skarżącego, zajmującego lokal 5a. Dla potrzeb zarządzania budynku zawiązana została Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowana za zgodą i na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej przez Administrację Budynków Mieszkalnych - Haliny J. W dniu 16 lipca 1999 r. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej przy Al. N. nr 739 w S. podjęła uchwałę o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie remontu wewnętrznej instalacji gazowej w budynku. Uchwała ta zapadła większością głosów przy sprzeciwie jedynie skarżącego zajmującego lokal 5a. Wobec nie zaskarżenia przedmiotowej uchwały do Sądu uchwała ta stała się prawomocna. Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że uchwała taka aby mieć moc wiążącą musiała zostać podjęta jednomyślnie. W dniu 12 października 1999 r. Administracja Budynków - Halina J. działająca z umocowania wspólnoty mieszkaniowej wystąpiła do Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta S. o wydanie pozwolenia na budowę dotyczące wykonania instalacji gazowej w budynku przy Al. N. 739. Przedstawiony projekt techniczny nie dotyczy mieszkania 5a, bowiem skarżący będący jego właścicielem postanowił, że ewentualnej przebudowy instalacji dokona we własnym zakresie. Dokumentacja techniczna zawiera opinię kominiarską. Wobec złożenia stosownego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wraz z niezbędnymi dokumentami w tym uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej, opinii kominiarskiej i pozytywnie zaopiniowanej dokumentacji technicznej, organ I instancji wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenie na budowę z wyłączeniem pieca c.o. umiejscowionego w poziomie piwnic. Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący, który kwestionował potrzebę wymiany instalacji gazowej w mieszkaniu 5a. Zdaniem skarżącego instalacja gazowa w mieszkaniu 5a nie wymaga ani modernizacji ani przebudowy. W odwołaniu skarżący podnosił, iż w wyniku modernizacji instalacji gazowej mieszkanie nr 5a zostaje pozbawione dostępu do należnych mu przewodów kominowych, co sprzeczne jest z opinią kominiarską z dnia 30 lipca 1999 r. i z dokumentacją techniczną - projekt techniczny wykonany przez mgr inż. Marię P. Zaznaczyć należy, iż na życzenie skarżącego dokumentacja techniczna jak również zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie dotyczą mieszkania skarżącego, które jak twierdzi skarżący, wyposażone jest w prawidłowo wykonaną instalację gazową nie wymagającą modernizacji. Zauważyć należy, iż organ I instancji podobnie jak i organ II instancji dysponowały uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej wyrażającą zgodę na przeprowadzenie modernizacji instalacji gazowej. Organy te nie są właściwe do kwestionowania uchwały. Skarżący nie wykorzystał możliwości zaskarżenia uchwały do Sądu powszechnego co spowodowało, iż stała się ona wykonalna i jako taka stanowiła dowód potwierdzający prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawa członków wspólnoty w tym również skarżącego reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388/ i zgodzić należy się ze stanowiskiem organu II instancji, iż przepisy Kc i Kpc mają do nieruchomości wspólnej objętej wspólnotą mieszkaniową zastosowanie odpowiednie i że w przypadku takiej nieruchomości wspólnej należy mieć na uwadze przede wszystkim interes zbiorowy wspólnoty, a nie indywidualny interes każdego ze współwłaścicieli. Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA oddalił skargę.