II SA/Gd 2593/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Józefa i Ludgardy D. na decyzję Wojewody P. z dnia 6 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 28 października 1999 r. (...), (...). Skarżący Józef i Ludgarda D. wnieśli skargę na decyzję Wojewody P. z dnia 6 grudnia 1999 r. (...), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 28 października 1999 r. (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Markowi O. pozwolenia na przebudowę lokalu nr 1 w budynku przy ul. W.-P. 19 w S. na salon gier oraz pomieszczenia gospodarczego usytuowanego w bramie tego budynku na klatkę schodową prowadzącą do tego salonu gier. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły w następujących okolicznościach faktycznych: W dniu 10 sierpnia 1999 r. Marek O. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na przebudowę lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. W.-P. 19 w S. na salon gier. Do wniosku, poza projektem budowlanym, dołączył dowody mające stwierdzać jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w postaci aktu notarialnego z dnia 15 marca 1996 r. zawierającego umowę sprzedaży lokalu nr 1 w budynku przy ul. W.-P. 19 w S. oraz jego i przedstawiciela Gminy Miasta S. oświadczenie z dnia 16 kwietnia 1999 r. zawarte w formie aktu notarialnego o zmianie umowy sprzedaży lokalu nr 1, z którego wynika, że do tego lokalu należą także m.in. pomieszczenia gospodarcze usytuowane w bramie budynku przy ul. W.-P. 19. Na skutek wskazanego wniosku Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 6 września 1999 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Markowi O. pozwolenia na przebudowę lokalu nr 1 na salon gier. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący, którzy są współwłaścicielami lokalu znajdującego się w budynku przy ul. W.-P. 19. W odwołaniu zakwestionowali przede wszystkim zgodność z prawem nabycia przez Marka O. pomieszczeń w bramie budynku. Rozpoznając odwołanie skarżących Wojewoda P. decyzją z dnia 6 października 1999 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor nie dołączył decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto, zdaniem tego organu, wyjaśnienia wymagał sposób zbycia na rzecz inwestora części bramy w budynku. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta S. podjął decyzję z dnia 28 października 1999 r. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał na pismo Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w S. z dnia 22 października 1999 r., w którym stwierdzono, że tego typu prace budowlane nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto powołując się na pismo Komendanta Miejskiej Straży Pożarnej w S. z dnia 20 października 1999 r. stwierdzono, że dla takich budynków jak przy ul. W.-P. 19 nie jest wymagany przejazd pożarowy na dziedziniec. Wskazano też, że inwestor przedłożył uchwałę Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. W.-P. 19 zawierającą zgodę właścicieli lokali na zmianę przeznaczenia lokalu nr 1 na lokal użytkowy i jego przebudowę oraz uchwałę właścicieli lokali w tym budynku, którą z nieruchomości wspólnej wyłącza się pomieszczenia przynależne do lokali, dokonując jednocześnie zmian powierzchni użytkowej lokali nr 1 i 2 oraz wielkość udziałów ich właścicieli. Wyjaśniając posiadanie przez inwestora uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazano na dołączone do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę akty notarialne oraz uchwałę wspólnoty zezwalającą na zmianę przeznaczenia lokalu nr 1 na salon gier i jego przebudowę. Organ wywodził przy tym, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie jest uprawniony do oceny zgodności uchwały właścicieli lokali z prawem. W końcu organ stwierdził, że skoro inwestor spełnił wymagane prawem warunki, to nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucili, że - decyzja o pozwoleniu na budowę nie została poprzedzona decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - brak ustaleń, co do zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - powołano się na opinie Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w S. z dnia 14 kwietnia 1999 r. i z dnia 30 lipca 1998 r. mimo, że nie zostały one wydane w formie prawem przewidzianej, - uwzględniono wskazane opinie mimo, że dotyczą one lokalu handlowego, a nie mieszkalnego, - powołano się na wyjaśnienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia 20 października 1999 r. mimo, że zostały one wydane z naruszeniem art. 106 par. 5 Kpa, - naruszono wymagania określone w par. 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż pominięto wymóg uzgodnienia zakresu prac z Komendą Wojewódzką Straży Pożarnej, - wydano decyzję, która nie jest zgodna z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, gdyż udzielono nią pozwolenia na przebudowę pomieszczeń gospodarczych usytuowanych w bramie mimo, że w bramie tej żadnych pomieszczeń gospodarczych nie ma, - powołano się na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 26 maja 1999 r. (...) pomimo, że jest ona nieważna z mocy prawa, - przyjęto, iż Marek O. posiada tytuł prawny do znajdujących się w bramie pomieszczeń gospodarczych pomimo, że pomieszczenia te nie istnieją, - naruszono interes właścicieli i najemców lokali poprzez nieuwzględnienie ograniczeń jakie spowoduje zaskarżona decyzja w zakresie swobody w korzystaniu przez nich z lokali mieszkalnych i użytkowych, - nie uwzględniono wymagań dotyczących dróg ewakuacyjnych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto skarżący wnieśli w odwołaniu o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowań, które zostały wszczęte z ich inicjatywy, a które zmierzają do podważenia uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 26 maja 1999 r., którą pozytywnie zaopiniowano lokalizację salonu gier losowych w budynku przy ul. W.-P. 19, oraz aktu notarialnego z dnia 16 kwietnia 1999 r. Rozpoznając odwołanie skarżących Wojewoda P. podjął zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu stwierdził, że inwestor nie był zobowiązany do dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż właściwy do jej wydania organ stwierdził, iż z uwagi na to, że inwestycja nie wykracza poza obrys istniejącego budynku, nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu o jakim mówi przepis art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano, że projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w sposób przewidziany w par. 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 1999 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Stwierdzono też, że brak podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania, gdyż organy orzekające w sprawie pozwolenia na budowę nie są uprawnione do oceny uchwały właścicieli lokali pod kątem jej zgodności z prawem. W skardze skarżący zarzucili, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do większości podniesionych przez nich w odwołaniu zarzutów. W związku z tym stwierdzili, że zarzuty odwołania winny być przedmiotem oceny Sądu. Wywodzili też, że inwestor był zobowiązany do dołączenia do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Ponadto zarzucili, że organy obu instancji nie zbadały zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami dotyczącymi warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Zarzucili również, że bezpodstawnie przyjęto, iż inwestor wykazał, iż posiada uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazali w związku z tym, że pomieszczenia gospodarcze, o których mowa w akcie notarialnym z dnia 16 kwietnia 1994 r., nie istnieją i mają powstać dopiero w wyniku zabudowy bramy w oparciu o pozwolenie, które utrzymano zaskarżoną decyzją W związku z tym twierdzili też, że ten akt notarialny jest nieważny. W końcu wskazali, że nie zostały w decyzji organu pierwszej instancji wykonane zalecenia, w szczególności dotyczące obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sformułowane w decyzji organu odwoławczego uchylającej decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 6 września 1999 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po wniesieniu skargi skarżący ponadto wskazali, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2000 r. Sąd Okręgowy w S. w sprawie z powództwa Prokuratora Rejonowego przeciwko Gminie Miasta S. oraz Markowi O. uchylił czynność polegającą na przeniesieniu na rzecz inwestora prawa własności części bramy w budynku nr 19 przy ul. W.-P. w S. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przede wszystkim zasadny jest zarzut sprowadzający się do twierdzenia, iż inwestor w niniejszej sprawie był zobowiązany do dołączenia do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym zawarte są przede wszystkim w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./. W art. 39 ust. 1 tej ustawy postanowiono, że zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei w ustępie drugim artykułu 39 tej ustawy zawarto wyjątki od powyższej zasady. I tak, nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu oraz roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Z powyższe wynika, że dla rozstrzygnięcia, czy inwestycja polegająca, tak jak w niniejszej sprawie, na przebudowie oraz zmianie przeznaczenia części budynku, wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, konieczne jest wyjaśnienie, kiedy nastąpi zmiana sposobu zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Od tego bowiem, czy przebudowa powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu w tym znaczeniu, zależy, czy inwestycja taka wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyjaśniając wskazane pojęcie należy mieć na uwadze, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania /art. 1 ust. 1 tej ustawy/. Zgodnie z tą ustawą ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego /art. 2 ust. 1 ustawy/, w którym określa się m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania /art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy/. Ustawa nie wymienia, chociażby przykładowo, jakie mogą być cele, przeznaczenie, czy też funkcje terenów określane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W praktyce dokonuje się tego zaś m.in. poprzez wskazanie rodzaju działalności dopuszczalnej na danym terenie, czyli, mówiąc w dużym uproszczeniu, przez określenie, iż jest on przeznaczony na budownictwo mieszkaniowe, działalność handlową lub usługowa, czy też produkcyjną. Z powyższego wynika, że zmiana sposobu zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to zmiana, polegająca na zmianie funkcji danego terenu. Zmianą sposobu zagospodarowania terenu w rozumieniu tego przepisu będzie zatem m.in. zmiana polegająca na tym, że zamiast obiektu przeznaczonego na mieszkanie powstanie w tym samym miejscu obiekt przeznaczony na innego rodzaju działalność. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Marek O. był zobowiązany, w myśl art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż już z jego wniosku wynika, że zamierza dokonać przebudowy lokalu mieszkalnego na lokal o innym przeznaczeniu. Trafnie też skarżący zarzucają, iż w niniejszej sprawie orzekające organy nie dokonały oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo budowlane. Wbrew temu obowiązkowi orzekające w sprawie organy nie ustaliły jakie są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji, w szczególności nie ustalono, czy plan ten dopuszcza wykorzystanie terenu na prowadzenie salonu gier. Stwierdzić zatem należy, że podejmując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji naruszono art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy prawo budowlane oraz art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego posiadania przez inwestora uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazać należy, iż inwestor w celu udowodnienia posiadania tych uprawnień przedłożył akty notarialne owe uprawnienia w sposób wystarczający wykazujące. Zgodzić się też należy, że organ administracyjny nie był uprawniony do zakwestionowania tych dokumentów. Jednakże w sytuacji, w której skarżący twierdzili, iż wszczęli postępowanie w celu obalenia jednego z tych dokumentów /aktu notarialnego z dnia 16 kwietnia 1999 r./ organ winien był zawiesić postępowanie, gdyż nie ulega wątpliwości, że posiadanie przez inwestora uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Nie jest przy istotne, że skarżący poprzestali na gołosłownym twierdzeniu o wszczęciu postępowania zmierzającego do zakwestionowania wskazanego aktu notarialnego. Z art. 100 par. 1 Kpa wynika, że zawieszenie postępowania w oparciu o art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa nie jest uzależnione od wszczęcia postępowania przed sądem lub innym organem zmierzającym do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Jeżeli postępowanie takie nie zostało jeszcze wszczęte to, jak wynika to z art. 100 par. 1 Kpa, organ wystąpi o jego wszczęcie lub zobowiąże do tego stronę, której jest jednocześnie zobowiązany zakreślić termin do doganiania tej czynności. Zauważyć przy tym należy, że dla oceny w niniejszej sprawie uprawnień inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie miały znaczenia uchwały podejmowane przez współwłaścicieli domu przy ul. W.-P. 19 lub przez organy wspólnoty tego domu. Inwestor, według przyjętej przez niego koncepcji, posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w tym do dysponowania częścią bramy. Uprawnienie to miało wynikać z przedłożonych przez niego aktów notarialnych, które traktowane łącznie wykazywały, iż jest on właścicielem lokalu nr 1, w skład którego wchodziła część bramy. Zatem ta część bramy nie miała należeć do części wspólnych nieruchomości. W konsekwencji nie było potrzeby, aby właściciele lokali podejmowali uchwałę o zmianie przeznaczenia części nieruchomości wspólnej lub wyrażeniu zgody na nadbudowę bądź przebudowę części wspólnych /art. 22 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./. W związku z tym argumentacja orzekających w niniejszej sprawie organów dotycząca związania uchwałami wspólnoty nie ma znaczenia. Kontynuując ten wątek wskazać należy, że obecnie, skoro toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oświadczeń zawartych w akcie notarialnym z dnia 16 kwietnia 1999 r. /na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym inwestor przyznał, że wydano w tej sprawie nieprawomocny wyrok uwzględniający powództwo/, to organ administracyjny rozpoznający sprawę po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiesi postępowanie, jeżeli poza uprawnieniami do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wszystkie inne kwestie zostaną już wyjaśnione. Wskazać też należy, że w razie prawomocnego uwzględnienia powództwa o stwierdzenie nieważności oświadczeń zawartych w tym akcie notarialnym inwestor utraci uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w części dotyczącej bramy domu nr 19 przy ul. W.-P. Wówczas dopiero możliwość prowadzenia przez niego inwestycji na tym terenie zależeć będzie od zgody właścicieli lokali wyrażonej w oparciu o art. 22 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy o własności lokali. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że organ odwoławczy naruszył także przepis art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pozostałe zarzuty skargi nie są zasadne. Trafnie skarżący zauważają wprawdzie, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich ich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jednakże zarzuty te nie miały istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Nie ma bowiem znaczenie dla rozstrzygnięcia, iż pomieszczenia gospodarcze mające znajdować się w bramie budynku przy ul. W. P. 19 w S. i których dotyczył akt notarialny z dnia 16 kwietnia 1999 r. w rzeczywistości nie istnieją, co jak wynika z akt jest prawdą, gdyż okoliczność ta może mieć znaczenie dla oceny tegoż aktu notarialnego, do której uprawniony jest sąd powszechny. Tak samo bez znaczenia jest tryb, w którym powstały pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w S. z dnia 14 kwietnia 1999 r. i 30 lipca 1998 r., gdyż pisma te zawierają informacje o trybie uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać też należy, że nie był zasadny wniosek skarżących o zawieszenie postępowania administracyjnego oparty na fakcie, iż wszczęli postępowanie zmierzające do zakwestionowania uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 26 maja 1999 r. Uchwała ta została bowiem podjęta na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 lipca 1999 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych /Dz.U. 1998 nr 102 poz. 650 ze zm./. Zawiera ona opinię o lokalizacji salonu gier, która jest wymagana, stosowanie do powołanego przepisu, jako konieczny załącznik wniosku o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier. Nie jest ona zatem elementem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Skarżący niezasadnie też wskazują, iż nie zbadano zgodności inwestycji z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucają bowiem ogólnie, iż nie zapewniono odpowiedniej liczby miejsc parkingowych oraz, że zignorowano fakt, iż zniszczony zostanie element budynku o niewątpliwym charakterze zabytkowym. Zgodnie z par. 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ obowiązek zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych zależy od przeznaczenia i sposobu zabudowy działki. Nie sposób zatem na inwestora dokonującego przebudowy lokalu w istniejącym budynku nakładać obowiązek zapewnienia nowym miejsc postojowych. Podnosząc zaś zarzut dotyczący naruszenia zabytkowego charakteru domu, w którym znajduje się przebudowywany lokal, skarżący nawet nie twierdzą, aby był on wpisany do rejestru zabytków lub podlegał ochronie na podstawie zapisu planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem, mając na uwadze art. 39 Prawa budowlanego oraz znajdującą się w aktach kopię adnotacji podpisanej przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 15 marca 1996 r., z której wynika, że budynek nie znajduje się w ewidencji konserwatorskiej, należy uznać podniesiony zarzut za niezasadny. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Nadto, wobec uwzględnienia skargi, na mocy art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono także o kosztach postępowania.