II SA/Gd 261/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2013 r., złożonym na formularzu PPF, J. N. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 22 maja 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec wniesienia sprzeciwu postanowienie powyższe, na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.270 – określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.) utraciło moc, w związku z czym sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowego oświadczenia z dnia 16 maja 2013 r. oraz złożonego sprzeciwu ustalono, że wnioskodawczyni jest osobą starszą, prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymującą się z emerytury w wysokości 2.231 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania o powierzchni 42 m2. Nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawczyni ponosi comiesięczne wydatki związane z utrzymaniem mieszkania w wysokości ok. 800 zł. Na żywność przeznacza ok. 500 zł miesięcznie. Koszty związane z leczeniem i zakupem leków (skarżąca choruje na zwyrodnienie kręgosłupa, zwyrodnienie stawów rąk i nóg) wynoszą średnio 500 zł miesięcznie. Na wydatki związane z kulturą i rozrywką (zakup prasy, książek) wnioskodawczyni przeznacza kwotę ok. 150 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wiek i wysokość dochodów wnioskodawczyni, brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych oraz wysokość wpisu w niniejszej sprawie, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W związku z powyższym na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.