II SA/Gd 2624/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 21 lutego 2000 r. (...) w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargę. Andrzej P. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 21 lutego 2000 r., (...), utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia 8 października 1999 r. (...), wydaną na podstawie art. 104 i art. 108 Kpa oraz art. 66 pkt 1, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nakazującą Andrzejowi P. w budynkach położonych na terenie posesji przy ul. Ż. 86 w G. wykonać roboty budowlane, wyszczególnione w pkt 9 ekspertyzy technicznej wykonanej przez mgr inż. Grażynę G. oraz w uzupełnieniu ekspertyzy w pismach z dnia 30 kwietnia 1999 r. i 5 października 1999 r., a to: 1. Wzmocnić podłoże gruntowe pod fundamentami budynku mieszkalnego, werandy i garażu parterowego poprzez uszczelnienie istniejącego podłoża metodą zastrzyków. 2. Przemurować najniebezpieczniejsze zarysowania i pęknięcia ścian budynku mieszkalnego, werandy i garażu parterowego. 3. Wypełnić drobne rysy ścian budynku mieszkalnego i werandy zastrzykami cementowymi. 4. Wzmocnić belkami stalowymi pęknięte nadproża okienne i drzwiowe w ścianach zewnętrznych i wewnętrznych budynku mieszkalnego i werandy. 5. Połączyć belki stropu drewnianego budynku mieszkalnego ze ścianami nośnymi za pomocą ściągów kotwiących. 6. Wykonać remont kapitalny dachu budynku mieszkalnego poprzez wzmocnienie więźby dachowej. 7. Wymienić pokrycie dachowe budynku mieszkalnego. 8. Wypełnić zarysowania na ścianach zewnętrznych garażu piętrowego zaprawą cementową. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zważył co następuje: W związku ze skargą Andrzeja P. - właściciela nieruchomości położonej przy ul. Ż. 86 w G. - w sprawie pogorszenia się stanu technicznego budynków zlokalizowanych na tej posesji na skutek wykonywania przez S.-N. G. S.A. robót budowlanych, budowy sieci i przyłączy kanalizacji sanitarnej przy ul. Ż., Prezydent Miasta G. wydał w dniu 28 sierpnia 1998 r. postanowienie o wstrzymaniu robót na odcinku od studzienki SI do studzienki końcowej na kolektorze sanitarnym. Niezależnie od tego, postanowieniem zobowiązał Andrzeja P. do przedłożenia orzeczenia technicznego określającego stan techniczny budynku mieszkalnego, obory, garaży, stajni oraz kurnika znajdującego się na jego posesji oraz sposób i zakres niezbędnego remontu tych obiektów. Następnie, w dniu 2 września 1998 r. Prezydent Miasta G. wydał decyzję nakazującą S.-N. G. SA. uzupełnić przedłożoną uprzednio ekspertyzę autorstwa mgr inż. Z. T. w terminie do 20 października 1998 r. Po otrzymaniu powyższego uzupełnienia, decyzją z dnia 30 października 1998 r. udzielono S.-N. G. SA. pozwolenia na wznowienie wstrzymanych uprzednio robót budowlanych, pod warunkiem wykonania doraźnych zabezpieczeń budynków znajdujących się przy ul. Ż. 86 w G. Następnie, po otrzymaniu ekspertyzy wykonanej przez mgr inż. Grażynę G. na zlecenie właściciela omawianej posesji oraz uzupełnienia tej ekspertyzy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wydał w dniu 11 maja 1999 r. decyzję nakazującą Andrzejowi P. wykonanie robót budowlanych niezbędnych do wyeliminowania złego stanu technicznego przedmiotowych obiektów zgodnie z zaleceniami przedłożonego orzeczenia technicznego. W trybie odwoławczym organ wojewódzki uchylił tą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przed podjęciem kolejnego rozstrzygnięcia organ I instancji przeprowadził postępowanie, na podstawie którego uzupełniono materiał dowodowy w sprawie. Po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej w dniu 18 sierpnia 1999 r. po przeanalizowaniu innych dokumentów stwierdzono, że katastrofalny stan techniczny obory, stodoły i kurnika na omawianej posesji nie pozwala na dokonanie ich doraźnych zabezpieczeń i w związku z tym obiekty te winny być niezwłocznie rozebrane. Ponadto, protokołem z dnia 23 września 1999 r. stwierdzono wykonanie przez S.-N. G. robót zabezpieczających pozostałe budynki przy ul. Ż. 86, tj. podstemplowania nadproży otworów okiennych i drzwiowych oraz stropodachu werandy zgodnie z ekspertyzą techniczna autorstwa mgr inż. T. oraz zabezpieczenie ścian i stropów dwóch garaży. Natomiast w dniu 5 października 1999 r. wpłynęło do organu I instancji pismo, w którym mgr inż. Grażyna G., po ponownym przeanalizowaniu stanu technicznego werandy przylegającej do budynku mieszkalnego, stwierdziła że weranda ta nie musi być rozbierana i podała zakres niezbędnego remontu ww. części obiektu. W związku z powyższym, w dniu 8 października 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta G. wydał decyzję nakazującą Andrzejowi P. wykonanie robót, budowlanych niezbędnych do wyeliminowania złego stanu technicznego budynku mieszkalnego z werandą, garażu parterowego i garażu piętrowego, zgodnie z zaleceniami ekspertyzy technicznej opracowanej przez mgr inż. Grażyny G. oraz uzupełnieniami do tej ekspertyzy. Zgodnie bowiem z art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ wydaje decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości". Zatem były pełne podstawy do nakazania właścicielowi przedmiotowej posesji wykonania robót budowlanych mających na celu wyeliminowanie złego stanu technicznego budynku mieszkalnego z werandą, garażu parterowego i garażu piętrowego zgodnie z zaleceniami zawartymi w przedłożonej ekspertyzie. Zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego do utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym obowiązany jest jego właściciel lub zarządca. W związku z tym skierowanie nakazu wykonania robót budowlanych niezbędnych do wyeliminowania złego stanu technicznego omawianych budynków do ich właściciela jest zasadne. Natomiast kwestie dotyczące częściowego lub całkowitego pokrycia kosztów remontu przez S.-N. G. nie wynikają z ustawy Prawo budowlane i w związku z tym nie mogą być rozpatrywane przez organy nadzoru budowlanego. Kwestie te mogą być rozstrzygane jedynie przez sąd powszechny na drodze powództwa cywilnego. Przedmiotowe roboty remontowe należy wykonać niezwłocznie po dniu w którym powyższa decyzja stanie się ostateczna. Grażyna G. w uzupełnieniu do ekspertyzy technicznej stwierdziła, że "prace remontowe należy wykonać w terminie natychmiastowym, bowiem dalej postępujący stan degradacji budynku mieszkalnego może w krótkim czasie doprowadzić do jego zawalenia". W związku z tym, zawarte w odwołaniu stwierdzenie, jakoby nakazanie ostatecznych prac naprawczych było przedwczesne, należy uznać za bezzasadne. W skardze Andrzej P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi Andrzej P. wskazał, że do pogorszenia stanu technicznego i uszkodzenia budynku doszło na skutek wadliwie przeprowadzonych prac przy budowie sieci i przyłączy kanalizacji sanitarnej wykonywanych przez S.-N. G. S.A. Zdaniem skarżącego obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym określony w art. 61 prawa budowlanego spoczywa na właścicielu nieruchomości lub zarządcy wówczas gdy wynika z normalnej eksploatacji obiektu budowlanego. W sytuacji gdy nieodpowiedni stan techniczny powstał z winy wykonawcy robót ziemnych związanych z budową kanalizacji sanitarnej naprawa uszkodzeń i przywrócenie właściwego stanu technicznego obiektów budowlanych powinno obciążać inwestora i wykonawcę tych robót. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Art. 61 prawa budowlanego obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym nakłada na właścicieli i zarządców obiektów budowlanych, czyli na podmioty władne do rozporządzania tymi obiektami. Zatem obowiązek utrzymania obiektu w stanie o jakim mowa w tym przepisie przez podmioty w nim wymienione wynika wprost z ustawy. Art. 66 prawa budowlanego w wypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym daje właściwemu organowi administracji możliwość zapewnienia użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z dyspozycją art. 61 prawa budowlanego przez umocowanie go do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja taka ma charakter związany, co oznacza, że jeśli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści art. 66 pkt 1-3, to organ jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W mniejszej sprawie niewłaściwy stan techniczny budynków jak i zakres koniecznych do wykonania robót budowlanych określonych przez organ na podstawie ekspertyzy wykonanej przez inż. Grażynę G. nie są przez skarżącego kwestionowane. Adresatem decyzji opartej na przepisie art. 66 prawa budowlanego może być wyłącznie właściciel obiektu budowlanego lub jego zarządca. Nie może być nim inny podmiot, który swoim działaniem doprowadził do powstania stanów o jakich mowa w tym przepisie. Zatem obowiązek ten nie może obciążać inwestora ani wykonawcy budowy kanalizacji sanitarnej. Okoliczności, że roboty związane z budową kanalizacji zostały wykonane w sposób wadliwy i spowodowały niewłaściwy stan obiektów dają możliwość dochodzenia przez skarżącego /właściciela obiektów/ wyrównania spowodowanej szkody jako roszczenia cywilnoprawnego od sprawcy tej szkody. Nie może to jednak wpływać na obowiązek wynikający z art. 61 prawa budowlanego. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz mając na uwadze wyżej wskazane względy Sąd administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.