II SA/Gd 263/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 marca 2018 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 stycznia 2018 r., nakazującą M. i G. K. rozbiórkę nietrwale związanego z gruntem, posadowionego na bloczkach betonowych obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej i wymiarach 5,5 m x 2 m, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, wraz z tarasem o wymiarach 5,5 m na 2 m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [.] położonej w obrębie ewidencyjnym [..], gmina K. G.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, a następnie pismem z dnia 24 maja 2018 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 stycznia 2018 r. We wniosku skarżący argumentował, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podał, że rozbiórka przedmiotowego obiektu budowlanego (domku letniskowego), może uniemożliwić jego przeniesienie w inne miejsce; konstrukcja domku składa się z wielu elementów, bardzo często połączonych na stałe i ich rozłączenie skutkuje zniszczeniem całej konstrukcji. Wzniesienie domku letniskowego z tych samych elementów czy to w aktualnym miejscu czy też w innym nie będzie więc możliwa, a co w konsekwencji doprowadzi do szkody materialnej po stronie wnioskodawców, którzy będą zmuszeni ponieść koszty nabycia nowego obiektu budowlanego uwagi na bezużyteczność rozebranych elementów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że co do zasady wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda poniesiona wskutek rozbiórki obiektu wiąże się bowiem przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych na jego realizację, a także z poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku (por. postanowienie NSA z 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 385/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dlatego w ocenie sądu zarówno przedmiot wniosku jak i jego uzasadnienie w sposób wystarczający uprawdopodabnia wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak bowiem wynika z akt postępowania administracyjnego, przedmiotem rozbiórki jest obiekt budowlany w postaci domku letniskowego z tarasem, o konstrukcji elementów połączonych ze sobą trwale. Nie jest to zatem prowizoryczna konstrukcja, którą można rozebrać bez zniszczenia połączeń pomiędzy poszczególnymi elementami jak i samych elementów. Należy również pamiętać, że w przypadku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego zaszłaby konieczność poniesienia przez skarżących określonych kosztów, a możliwość przywrócenia obiektu do stanu obecnego byłaby znacznie utrudniona. Z przedstawionych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. oraz z uwagi na to, że podlegająca wykonaniu jest decyzja ostateczna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.