II SA/Gd 2634/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2004 r. na rozprawie ze skargi D. i R. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 06 lipca 2001 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 7 maja 2001 r. nr [...], na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nakazał D. i R. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego na działce o nr ew. [...] w miejscowości K. obiektu budowlanego o wymiarach 9,00 m x 7,00 m, drewnianego, dachem dwuspadowym, nietrwale związanego z gruntem, posadowionego na słupkach betonowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że obiekt został wybudowany w 2000r., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D. i R. S. Podnieśli, że przedmiotowy obiekt wybudowali bez pozwolenia na budowę, gdyż nie jest on trwale związany z gruntem (stoi na stopach, walcach betonowych o wys. ok.40cm lub betonowych trel inkach ułożonych po trzy w jednej stopie ), a w sąsiedztwie istniało szereg podobnych obiektów i powstawały nowe. Decyzją z dnia 6 lipca 200 l f., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, iż realizacja przez odwołujących się domku letniskowego miała miejsce w warunkach samowoli budowlanej i podlega sankcji z art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 28 powołanej ustawy inwestor przed przystąpieniem do jego wykonania zobowiązany był uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Ustosunkowując się do zawartych w odwołaniu argumentów organ stwierdził, że nie mogą stanowić one podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ustalenie przez organ, że obiekt wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę obliguje do wydania orzeczenia w przedmiocie nakazu jego rozbiórki. W tym stanie sprawy organ odwoławczy uznał orzeczony przez organ I instancji nakaz rozbiórki za zasadny. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli D. i R. S., wskazując, że powierzchnia domku wynosi w obrysie zewnętrznym 7 i 5 m, do którego przylega częściowo zadaszony pomost drewniany o wymiarach 14 na 2m. W ocenie skarżących przedmiotowa zabudowa nie narusza prawa. Skarżący podnieśli, że wydanie nakazu rozbiórki tylko ich domku i pośpiech w realizacji tej decyzji w sytuacji, gdy w sąsiedztwie istnieje kilkadziesiąt podobnych domków letniskowych i stale powstają nowe jest korupcjogenne i niezgodne z prawem. Nadto wskazali, iż wybudowany domek obsługuje dwie działki o nr [...] i [...] stanowiące odrębne własności każdego ze skarżących, z czego wynikło współinwestowanie w jego budowie. Poza tym skarżący oświadczyli, że deklarują rozbiórkę dobudowanego do domku drewnianego pomostu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przywołując argumentację zbieżną z zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniesiony przez skarżących zarzut, iż przedmiotowy obiekt budowlany jest nietrwale związany z gruntem, w związku z czym nie podlega przepisom ustawy Prawo budowlane wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego uznał za bezzasadny w świetle przepisów Prawa budowlanego. Natomiast w odniesieniu do zarzutu wybiórczego stosowania restrykcji z art.48 prawa budowlanego tylko wobec skarżących z pominięciem innych osób, które wybudowały domki w sąsiedztwie organ wyjaśnił, że kwestie ich legalności badane będą w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Na rozprawie strona skarżąca podniosła zarzut, że zmiana prawa budowlanego z 2003r. pozwalająca na zalegalizowanie budynku wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej , gdy postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte przed wejściem w życie tej zmiany jest sprzeczna z Konstytucją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dokonywana jest przez Sąd w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez organy administracji. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Niekwestionowanym przez strony jest fakt, że skarżący przystępując do realizacji domku letniskowego, nie posiadali decyzji o pozwoleniu na jego budowę. Z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) wynika jednoznacznie, że roboty budowlane można prowadzić wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tych robót, które zostały enumeratywnie wymienione wart. 29 i art. 30. Przedmiotowy obiekt - domek letniskowy nie jest zaś żadnym z obiektów wskazanych wart. 29 Prawa budowlanego, których budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W kwestii tej dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz po zmianie ustroju sądów administracyjnych także Wojewódzkich Sądów Administracyjnych jest jednolite, przyjmując że wybudowanie domku letniskowego nie związanego trwale z gruntem bez pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną podlegającą rozbiórce o jakiej mowa w przepisie art.48 prawa budowlanego. Stosownie do przepisu art. 48 Prawa budowlanego, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Powołany przepis poddany był kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 12 stycznia 1999 r. sygn. akt P. 2/98/01 (OTK z 1999 r. Nr 1, poz. 2) uznał go za zgodny z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucj i RP. Zatem, gdy w niniejszej sprawie samowola budowlana, wszczęcie postępowania i wydanie decyzji przez organy obu instancji nastąpiły w czasie obowiązywania przepisu art.48 prawa budowlanego w brzmieniu skontrolowanym przez Trybunał Konstytucyjny w w/w orzeczeniu, a przed zmianą prawa budowlanego ustawą z dnia 27 marca 2003r.(z.U.Nr80,poz.718)zarzut niekonstytucyjności nie mógł dotyczyć rozstrzygnięć dokonanych w niniejszej sprawie przez organy obu instancji. Podnoszona przez skarżących kwestia wybiórczego i nierównego ich traktowania w stosunku do osób znajdujących się w takiej samej jak oni sytuacji nie może legalizować popełnionej przez nich samowoli budowlanej. Organy zasadnie wyjaśniły, że sprawy innych samowoli budowlanych podlegają wyjaśnieniu i rozpatrzeniu w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Gdyby skarżący posiadali informacje o tym, że organy nadzoru budowlanego nie prowadzą takich postępowań w wypadkach samowoli budowlanych to powinni zawiadomić o tym Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego lub właściwe organy ścigania. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że dokonane przez organy obydwu instancji ustalenie o dokonaniu przez skarżących samowoli budowlanej, a co za tym idzie nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego, nie narusza prawa. W tym stanie faktycznym oraz prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.