II SA/Gd 264/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie zgłoszenia zanieczyszczenia ziemi oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 24 czerwca 2005 r., na podstawie art. 12 ust. 2, ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 100, poz. 1085 ze zm.) oraz 104 k.p.a. odrzucił zgłoszenie Zakładu Gospodarki Cysternami A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. dotyczące zanieczyszczenia ziemi w rejonie nieruchomości położonej przy ul. [...], objętej Księgą Wieczystą nr [...] przez nieistniejącą już Centralę Produktów Naftowych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Zakład Gospodarki Cysternami A Sp. z o.o. z siedzibą w W. przedkładając zgłoszenie dotyczące zanieczyszczenia gruntu spowodowanego przez inny podmiot, nie spełnił wymogów ustawy, ponieważ nie załączył do zgłoszenia wyników badań potwierdzających fakt zanieczyszczenia ziemi lub gleby ani dowodów określających czas powstania zanieczyszczeń wskazujących, że sprawcą był inny podmiot. W ocenie organu braku tego nie można uzupełnić z powodu upływu terminu zawitego przewidzianego w ustawie. Prezydent Miasta wyjaśnił, iż dokonanie takich badań po dniu 30 czerwca 2004 r. nie skutkuje uwzględnieniem zgłoszenia, bowiem w myśl art. 12 ust. 2 badania sprzed dokonania zgłoszenia t.j. sprzed daty 30 czerwca 2004 r. stwierdzające istnienie zanieczyszczenia i ustalenie podmiotu, który tych zanieczyszczeń dokonał należy dostarczyć do 30 czerwca 2004r. jako załącznik do zgłoszenia. Zebrane informacje ustne dotyczące zanieczyszczenia nie są w świetle ustawy wystarczające do uwzględnienia zgłoszenia. Ponadto wskazano, że w myśl art. 12 ust. 3 zgłaszający nie wykazał, że zanieczyszczenie nastąpiło bez zgody lub wiedzy A Sp. z o.o. władającego powierzchnią ziemi. W ocenie organu zgłaszający wiedzę taką posiadał. Ponadto organ uznał, iż zgłoszenie posiada charakter informacyjny, nie zawiera bowiem żądania skierowanego pod adresem organu administracji, a zatem nie było podstaw wzywania A Sp. z o.o. do jego uzupełnienia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A Sp. z o.o. żądając jej uchylenia i zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 7 i art. 9 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania podniesiono przede wszystkim, iż organ nie uwzględnił będącej w posiadaniu Prezydenta Miasta dokumentacji wykluczającej działalność A Sp. z o.o. jako źródła zanieczyszczeń oraz że nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych dotyczących następstwa prawnego po podmiocie, który spowodował zanieczyszczenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że zgłaszający jest następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego Centrala Produktów Naftowych CPN. Odwołujący wyjaśnił, iż przedmiotowy wniosek opierał się na badaniach wykonanych w latach 2000-2003 uwzględnionych w dokumentacji przyjętej przez Prezydenta Miasta bez zastrzeżeń, była to: 1. Dokumentacja określająca warunki hydrogeologiczne w związku z ustaleniem aktualnego stanu zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego oraz utworzeniem lokalnej sieci monitoringu wód podziemnych na terenie Zakładu Eksploatacji Cystern w G., opracowana przez B Sp. z o.o. w październiku 2003 roku; 2. Dodatek nr 1 do Dokumentacji Hydrogeologicznej określającej warunki hydrogeologiczne oraz stopień i zasięg zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego na terenie Zakładu Eksploatacji Cystern w G. Sprawozdanie z badań w sieci monitoringu lokalnego w latach 2003 – 2004 (wyniki uzyskano w 2004 r.). Powyższe badania jednoznacznie wykluczyły oczyszczalnię cystern A Sp. z o.o. jako źródło skażenia środowiska gruntowo-wodnego. A Sp. z o.o. wskazała, iż oba dokumenty zostały przyjęte bez zastrzeżeń przez Prezydenta Miasta i były w jego posiadaniu w dacie wydawania decyzji, lecz nie zostały uwzględnione przy prowadzeniu postępowania i wydaniu przedmiotowej decyzji. Odwołujący się wskazał, że skoro organ przyjął powyższe dokumenty oraz nie wezwał do uzupełnienia przedmiotowego wniosku w kwestii dołączenia badań stwierdzających zanieczyszczenie gruntu w piśmie z dnia 9 kwietnia 2005 r., to należało uznać, że wnioskodawca spełnił wszelkie warunki określone w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Ponadto podniesiono, że Prezydent Miasta nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dotyczących następstwa prawnego po przedsiębiorstwie państwowym Centrala Produktów Naftowych CPN, czyli podmiocie, który spowodował zanieczyszczenia przedmiotowej nieruchomości i błędnie przyjął, że następcą prawnym tego podmiotu jest wnioskodawca. W treści odwołania szczegółowo wyjaśniono, iż następcą prawnym przedsiębiorstwa Centrala Produktów Naftowych A jest Polski Koncern Naftowy C Spółka Akcyjna i z dniem wykreślenia z rejestru handlowego CPN, PKN C jako spółka przejmująca wstąpił we wszystkie prawa i obowiązki, stając się jej następcą prawnym. Poza tym zarzucono organowi I instancji, iż uzależniając istnienie odpowiedzialności administracyjnej podmiotu za zanieczyszczenie od posiadanej wiedzy o dokonaniu zanieczyszczenia (ewentualnie zgody) popełnił błąd, bowiem przepisy, w tym stanowiący podstawę takiego twierdzenia przepis art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r., nie wymagają od wnioskodawcy udowodnienia, że nie wiedział, bądź nie wyraził zgody na dokonanie zanieczyszczeń. Wskazano ponadto, że w okresie dokonywania zanieczyszczeń, (lata 70-te - 80-te) A Sp. z o.o. jeszcze nie istniała, nie można więc w opinii odwołującego się mówić o jakiejkolwiek wiedzy lub zgodzie tego podmiotu. Odwołujący zakwestionował także twierdzenie organu, iż złożony przez spółkę wniosek z dnia 24 czerwca 2004 r. miał charakter informacyjny i nie zawierał żądania skierowanego po adresem organu, a zatem nie wymagała wezwania do uzupełnienia. Na potwierdzenie swojego stanowiska A Sp. z o.o. zacytowała ostatnie zdanie wniosku z dnia 24 czerwca 2004 r. do Prezydenta Miasta, z którego wynika, że spółka wnioskowała o wpisanie do ewidencji gruntów zanieczyszczonych, prowadzonej przez Prezydenta Miasta, terenu ZGC jako terenu, którego zanieczyszczenie zostało spowodowane przez inny podmiot - poprzedniego właściciela - Centralę Produktów Naftowych. Ponadto, w ocenie odwołującego się skutki złożenia wniosku który wystosował A Sp. z o.o. do Prezydenta Miasta są określone ustawowo (w szczególności art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw) i powinny zostać określone w decyzji organu administracyjnego nawet bez formułowania żądania treści wniosku przez wnioskodawcę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 lutego 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 100, poz. 1085 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przepis art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw stanowi, że władający powierzchnią ziemi, na której przed dniem wejścia w życie ustawy nastąpiło zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnie ukształtowanego terenu spowodowane przez inny podmiot, zobowiązani byli do zgłoszenia tego faktu właściwemu organowi do 30 czerwca 2004 r. Natomiast właściwy organ administracyjny uwzględnia zgłoszenie w rejestrze zawierającym informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi. Organ odrzucając zarzuty strony postępowania podkreślił, iż niniejsza sprawa nie dotyczyła ustalenia czy odwołujący się spowodował zanieczyszczenie gleby. Organ pierwszej instancji nie ustalał również w niniejszej sprawie, czy odwołujący jest następcą prawnym Centrali Produktów Naftowych CPN. Przedmiotem sprawy było w pierwszej kolejności rozpoznanie zgłoszenia złożonego przez A Sp. z o.o. na podstawie art. 12 ust. 1 powyższej ustawy. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji zaskarżone rozstrzygnięcie podjął na podstawie art. 12 ust. 4 tej ustawy, który stanowi, że właściwy organ może odrzucić, w drodze decyzji, zgłoszenie w ciągu roku od jego dokonania, jeżeli nie są spełnione warunki wynikające z ustawy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta, iż zgłoszenie strony nie spełniło warunku określonego w art. 12 ust. 2 ustawy. Do wniosku nie dołączono bowiem wyników badań potwierdzających fakt zanieczyszczenia ziemi lub gleby, dowodów potwierdzających czas powstania zanieczyszczenia oraz dowodów wskazujących, że sprawcą zanieczyszczenia był innym podmiot. Ponadto wskazano, iż nie jest zasadny zarzut nie rozpatrzenia wniosku o wpisanie gruntów do rejestru gruntów prowadzonych przez organ pierwszej instancji, bowiem wpisu takiego dokonuje się jedynie w przypadku uwzględnienia zgłoszenia, w niniejszej sprawie zgłoszenie zostało odrzucone. Skargę na powyższą decyzję wniósł A Sp. z o.o. żądając uchylenia decyzji organu obu instancji. Zaskarżonym postępowaniom zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w postępowaniu dowodowym dokumentacji dotyczącej zanieczyszczenia gruntu, dostarczonej przez A Sp. z o.o., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy administracji publicznej wydały decyzje bez wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bez rozpatrzenia posiadanego przez nie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do pominięcia kluczowych dla sprawy materiałów dowodowych, skutkując wydaniem przez organ pierwszej instancji zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazano na naruszenie zasad wyrażonych w art. 8, 9, 10 i 12 k.p.a. poprzez domaganie się od Spółki w toku postępowania szeregu informacji uzupełniających wniosek, nie mających związku z art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001r., a następnie po dostarczeniu tych dokumentów przez Spółkę oparcie decyzji o zarzut braku dokumentacji, do której złożenia organ pierwszej instancji w ogóle nie wzywał, a która była w posiadaniu tego organu, co miało wpływ na wynik sprawy gdyż gdyby od tych uchybień nie doszło, wezwana A Sp. z o.o. wskazałaby na okoliczność wcześniejszego złożenia tych dokumentów. Następnie zarzucono organom naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw. (Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), które to niewłaściwe zastosowanie miało wpływ na wynik sprawy, przez oparcie orzeczenia na przesłankach nieznanych art. 12 Przepisów wprowadzających Prawo ochrony środowiska tj. że A Sp. z o.o. nie wykazała że "zanieczyszczenia nastąpiło bez zgody i wiedzy władającego powierzchnią ziemi" oraz poprzez błędne przyjęcie bez rozpoznania materiału dowodowego, że zgromadzone materiały nie są w świetle ustawy wystarczające do uwzględnienia zgłoszenia. W uzasadnieniu skarżący szeroko przedstawił stan faktyczny sprawy oraz rozwinął argumentację podniesioną w odwołaniu. Ponadto skarżący podkreślił, iż A Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia w terminie spełniając wszelkie warunki przewidziane ustawą. Na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. skarżący złożył do akt odpis pełny z rejestru KRS, z którego wynika, że A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zmieniła nazwę na D. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentacje faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji pod względem zgodności tej działalności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 100, poz. 1085 ze zm.) Zgodnie z treścią tego przepisu w dniu wejścia w życie ustawy, właściciel terenu na którym przed jej wejściem w życie nastąpiło odpowiednio zanieczyszczenie ziemi lub gleby albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu spowodowane przez inny podmiot, jest obowiązany do zgłoszenia tego faktu właściwemu staroście w terminie do dnia 30 czerwca 2004 r.; w tym przypadku przepisów art. 102 ust. 1-3 Prawa ochrony środowiska nie stosuje się. Do zgłoszenia należy załączyć odpowiednio wyniki badań potwierdzających fakt zanieczyszczenia ziemi lub gleby lub dokumentację potwierdzającą niekorzystne przekształcenie ukształtowania terenu oraz opis okoliczności wskazujących, iż sprawcą tych zdarzeń był inny podmiot (art. 12 ust. 2). Właściwy starosta uwzględnia zgłoszenie w rejestrze określonym w art. 110 Prawa ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 4. Może on bowiem odrzucić, w drodze decyzji, zgłoszenie w ciągu roku od jego dokonania, jeżeli nie są spełnione warunki ustawy; ostateczna decyzja w przedmiocie odrzucenia zgłoszenia powoduje, iż nie powoduje ono skutków prawnych, o których mowa w ust. 1 (art. 12 ust. 3 i 4). Rejestr, o którym mowa powyżej prowadzony jest przez starostę i zawiera informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, z wyszczególnieniem obszarów, na których obowiązek rekultywacji obciąża starostę (art. 110 z dnia 27 kwietnia 2001 r. ustawy o ochronie środowiska; Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.). Z zasady to władający powierzchnią ziemi, na której występuje zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu jest obowiązany do jej rekultywacji. Ciążący na staroście obowiązek rekultywacji gleby jest zatem wyjątkiem, który można zastosować tylko, gdy zostaną spełnione określone w art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. warunki. Reasumując: uznaje się, że ustawowe warunki zostały spełnione, gdy zgłoszenia dokona podmiot do tego uprawniony i zobowiązany czyli władający powierzchnią ziemi w dniu wejścia w życie ustawy, na której przed jej wejściem w życie nastąpiło odpowiednio zanieczyszczenie ziemi lub gleby albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu spowodowane przez inny podmiot oraz zgłoszenie nastąpiło w terminie do dnia 30 czerwca 2004 r. Wraz ze zgłoszeniem należy złożyć wyniki badań potwierdzających istnienie zanieczyszczenia. W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniosek z dnia 24 września 2004 r. złożony przez A Sp. z o.o. w sprawie zgłoszenia zanieczyszczenia gruntu substancjami ropopochodnymi spowodowanego przez inny podmiot wpłynął do organu w terminie, oraz czy zawiera wszystkie wymagane ustawą załączniki. Analizując treść art. 12, ust. 1 powołanej wyżej ustawy należy przyjąć, że wskazany w tym przepisie termin jest terminem materialnoprawnym. Terminem materialnoprawnym jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnego stosunku materialnoprawnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 287). Do terminów materialnoprawnych nie stosuje się przepisów rozdziału 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że nie oblicza się tych terminów w sposób wskazany w art. 57 k.p.a. i że niedopuszczalne jest ich przywrócenie na podstawie art. 58-60 k.p.a. (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 360). Zatem uznać należy, iż treść art. 57 § 5 k.p.a. stanowiącego, iż termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożono w polskim urzędzie konsularnym dotyczy tylko terminów procesowych i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wniesienie zgłoszenia faktu zanieczyszczenia gleby lub ziem albo niekorzystnego przekształcenia naturalnego ukształtowania terenu w rejestrze określonym w art. 110 ustawy Prawo o ochronie środowiska oznacza bowiem wszczęcie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Tym samym do zachowania terminu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 powyższej ustawy, niezbędnym będzie wszczęcie postępowania przed jego upływem, tj. przed 30 czerwca 2004 r. W myśl art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Oznacza to, że za datę dokonania zgłoszenia, przewidzianego w art. 12 ust. 1 powyższej ustawy należy uznać dzień doręczenia żądania właściwemu organowi. W rozpoznawanej sprawie zgłoszenie zostało doręczone Prezydentowi Miasta w dniu 5 lipca 2004 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 12 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Przepis art. 12 ust. 4 powyższej ustawy przewiduje odrzucenie zgłoszenia jeżeli nie zostały spełnione warunki ustawy. Warunkiem takim jest także zachowanie ustanowionego terminu. W niniejszej sprawie warunek ten nie został dochowany. W następnej kolejności zbadaniu podlega treść zgłoszenia, które powinno zawierać wyniki badań potwierdzających fakt zanieczyszczenia gleby. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, co również dostrzegły organy obu instancji, że skarżący nie załączył do zgłoszenia wspomnianych wyników. Z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego wynika, że skarżący w maju 2000r. oraz w październiku 2003 r. zlecił przeprowadzenie badań gruntowo-wodnych na terenie Zakładu Gospodarki Cystern A Sp. z o.o. w celu rozpoznania stopnia i zasięgu ewentualnych skażeń powstałych w wyniku działań poprzedniego właściciela nieruchomości. W wyniku przeprowadzenia badań powstała dokumentacja określająca warunki hydrogeologiczne w związku z ustaleniem aktualnego stanu zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego oraz utworzeniem lokalnej sieci monitoringu wód podziemnych na terenie zakładu Gospodarki Cystern w G, opracowana przez B Sp. z o.o. w październiku 2003 roku oraz Dodatek nr 1 do Dokumentacji Hydrogeologicznej określającej warunki hydrogeologiczne oraz stopień i zasięg-zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego na terenie Zakładu Gospodarki Cysternami w G. Sprawozdanie z badań w sieci monitoringu lokalnego w latach 2003 – 2004 (wyniki uzyskano w 2004 r.). Z oświadczenia skarżącego zawartego w treści zgłoszenia wynika, że przedmiotowe materiały przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania zostały przedłożone Prezydentowi Miasta i ten przyjął je bez zastrzeżeń. Jednakże skarżący nie przedłożył na tę okoliczność żadnych dowodów, co więcej z załączonych do skargi dokumentów wynika, że przedmiotowa dokumentacja została złożona została Prezydentowi Miasta dopiero w dniach 10 i 13 czerwca 2005r. (załączniki do skargi str. 17 i 18). Na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik r. pr. B. C. oświadczył, że nie posiada dowodu złożenia organowi przedmiotowej dokumentacji przed datą złożenia wniosku. Nie wdając się zatem ze stroną w polemikę co do formy, w jakiej mają być przedstawione wyniki badań, czy sposób ich przeprowadzenia stwierdzić należy, że niezałączenie do zgłoszenia przedmiotowych badań stanowi naruszenie art. 12 ust. 2 cytowanej ustawy, co zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 skutkowało odrzuceniem zgłoszenia, jako niespełniającego warunków ustawy. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieuzasadnionego wezwania do uzupełnienia wniosku z dnia 24 czerwca 2004 r. przez organ pierwszej instancji stwierdzić należy, że faktycznie nieprawidłowo organ pierwszej instancji zobowiązał stronę do uzupełnienia braków zgłoszenia w terminie 7 dni, bowiem spełnienie przez stronę tegoż zobowiązania i tak skutkowałoby odrzuceniem wniosku. Należy podkreślić, iż powyższe uchybienie nie miało jednakże istotnego wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, bowiem główną przyczynę odrzucenia wniosku stanowi uchybienie terminu w jego złożeniu. Jakiekolwiek próby uzupełnienia przedmiotowego wniosku po 30 czerwca 2004 r. były bezprzedmiotowe z uwagi na materialnoprawny charakter tegoż terminu. Mając na uwadze powyższe i fakt, że zarzuty skarżącego nie zostały w niniejszej sprawie uwzględnione Sąd, na mocy art. 151 wyżej wymienionej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.