II SA/Gd 264/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz B. P. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 31 października 2012 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął wniosek B. P. o wydanie pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego rekreacji letniej w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...] i [...] w obrębie R., gm. U.. Starosta S., postanowieniem z dnia 12 listopada 2012 r., nałożył na B. P. obowiązek uzupełnienia złożonego wniosku, w terminie do dnia 30 listopada 2012 r., o: 1. opinię geologiczną wykonaną przez osobę uprawnioną, 2. o prawidłowe podanie podstawy prawnej w oświadczeniu projektanta, 3. prawidłowo wypełnione oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane na działce nr [...] i [...], 4. wskazanie nazewnictwa projektowanych obiektów zgodnie z ustaleniami przedłożonej decyzji o warunkach zabudowy, 5. potwierdzenie ostateczności decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 1 października 2012 r., 6. uzgodnienie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej zwalniające z zakazu zabudowy, 7. przedłożenie projektu obiektu wykonanego zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie dopuszczalnego kąta nachylenia dachu oraz dopuszczalnej ilości kondygnacji, 8. oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane działką nr [...], 9. wskazanie na projekcie zagospodarowania terenu zwymiarowanych i oznaczonych miejsc postojowych zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, 10. wykonanie rzutu dachu, rzut więźby dachowej fragmentaryczny, 11. wykonanie rysunków w sposób czytelny, 12. przedstawienie warunków energetycznych dotyczących przedmiotowej inwestycji (dostarczono warunki dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego); 13. wykonanie układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, zastosowanie schematów konstrukcyjnych i założeń przyjęte do obliczeń konstrukcji zgodnie z § 11 ust. 1 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2012 r. Starosta S. przedłużył termin uzupełnienia dokumentacji wynikający z postanowienia z dnia 12 listopada 2012 r. do dnia 27 grudnia 2012 r., albowiem do dnia 28 listopada 2012 r. organ ten nie posiadał zwrotnego potwierdzenia odbioru tego postanowienia przez B. P.. Pismem z dnia 3 grudnia 2012 r. B. P. złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 12 listopada 2012 r., podnosząc, że jego treść jest niezgodna z prawem. Decyzją z dnia 28 grudnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), Starosta S. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego rekreacji letniej w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...] i [...] w obrębie R., albowiem zobowiązana nie uzupełniła braków w dokumentacji złożonej wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organ wskazał, że uzupełnienie złożonej dokumentacji było konieczne, ponieważ projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją Wójta Gminy U. z dnia 29 grudnia 2000 r. ustalającą warunki zabudowy dla działek nr [...], [...] i [...] w miejscowości R., która to decyzja zakłada obowiązek zaprojektowania budynków niepodpiwniczonych, parterowych, nachylenie połaci dachowych od 25º do 40º i zobowiązuje do zapewnienia miejsc do parkowania w obrębie własnych działek, projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych w § 11 ust. 2 pkt 4 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Ponadto organ wskazał, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. decyzją z dnia 23 lipca 2012 r. odmówił B. P. zwolnienia z zakazów określonych w art. 881 ust. 1 ustawy Prawo wodne na realizację części prac związanych z planowaną inwestycją, w związku z czym uwzględnienie wniosku nie było możliwe. Od decyzji Starosty S. odwołanie wniosła B. P., ponosząc, że decyzja ta wydana została z naruszeniem: art. 107 § 3, art. 10 § 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i 3, art. 80, art. 81 k.p.a. i art. 35 ust. 1, 4 Prawa budowlanego. Odwołująca wniosła jednocześnie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz o załatwienie sprawy w pierwszej instancji przez Wojewodę na podstawie art. 26 § 2 k.p.a. W odwołaniu podniesiono zarzuty dotyczące błędnego oddalenia wniosku o wyłączenia pracownika organu. Wojewoda, decyzją z dnia 27 lutego 2013 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia 28 grudnia 2012 r., wskazując, że uchybienia w złożonej przez B. P. dokumentacji i ich nieuzupełnienie zgodnie z postanowieniem z dnia 12 listopada 2012 r. musiały doprowadzić do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, że Starosta miał prawo wezwać inwestora do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż przedłożona przez B. P. decyzja Wójta Gminy U. z dnia 1 października 2012 r. wyrażająca zgodę na przeniesienie na B. P. decyzji Wójta Gminy U. dnia 29 grudnia 2000 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy "kompleksu hotelowo - mieszkalnego z zapleczem gastronomicznym i centrum konferencyjnym oraz budowy kompleksu szeregowych domów typu bungalow, campingu, pola namiotowego i urządzeń sportowych (korty, boiska) dla obsługi funkcji podstawowej" na działkach nr [...], [...] (obecnie [...] i [...]) i [...] w obrębie R., gm. U. – nie jest opatrzona klauzulą ostateczności. Organ musi mieć zaś pewność, że decyzja o warunkach zabudowy jest ostateczna a pewność taką zapewnia właśnie klauzula o ostateczności decyzji wystawiona przez organ wydający decyzję. Wojewoda wskazał, że choć nazwa planowanego obiektu nie odpowiada nazewnictwu wynikającemu z wskazanej decyzji o warunkach zabudowy to biorąc pod uwagę, iż w decyzji wyrażono zgodę na budowę kompleksu hotelowo - mieszkalnego, a działka jest położona na terenie zabudowy mieszkalno - pensjonatowej bez określenia konkretnego nazewnictwa mających powstać obiektów, można przyjąć iż budowa budynku mieszkalnego rekreacji letniej w zabudowie bliźniaczej mieści się w zakresie wynikającym z nazwy inwestycji dla której ustalono warunki zabudowy. W ocenie Wojewody, Starosta zasadnie na podstawie w § 8 ust. 2 pkt 4 i § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012 r., poz. 462), wezwał inwestora do zwymiarowania i oznaczenia miejsc postojowych na projekcie zagospodarowania terenu zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, która wprowadza wymóg, aby miejsca parkingowe zalazły się na terenie działki inwestora. Organ odwoławczy wskazał, że projekt budynku w zakresie połaci dachowych nie jest zgodny z przedstawioną decyzją o warunkach zabudowy. Warunki zabudowy dopuszczają nachylenie połaci dachowych w granicach 25°- 40° a z przekroju pionowego budynku wynika, iż projektowany budynek posiada dach mansardowy o nachyleniu 20° i 63°, zaś w opisie projektu opisano projektowany dach o spadkach 25° i 63°. W wyjaśnieniach dołączonych do odwołania projektant stwierdził, iż dach posiada nachylenie 20° i 63°, zaś zapis w opisie 25° i 63° stanowi "oczywistą omyłkę pisarską i jest bez znaczenia dla projektu jako całości". Wojewoda stwierdził jednocześnie, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie dopuszczalnej ilości kondygnacji. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy kompleks hotelowo - mieszkalny może mieć maksymalnie parter z poddaszem użytkowym, a z przekroju pionowego planowanego budynku wynika, że ustalenia te zostały zachowane. Organ odwoławczy wskazał, że wezwanie wystosowane przez Starostę a dotyczące braku układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, zastosowanych schematów konstrukcyjnych, założeń przyjętych do obliczeń konstrukcji, jest zgodne z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012 r., poz. 462). Organ stwierdził, że przedstawiony projekt budowlany powinien być uzupełniony o opinię geologiczną zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, gdyż z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek został zaliczony do pierwszej kategorii geotechnicznej. Wojewoda podzielił stanowisko Starosty co do braku możliwości odczytu prawidłowości wymiarów, rozwiązań i opisów zarówno rzutu więźby dachowej, projekt budowlany został sporządzony dla budynku w zabudowie bliźniaczej, natomiast w projekcie zawarto rzut więźby dachowej tylko lewego segmentu. Odnośnie podania przez projektanta złej podstawy prawnej oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, organ odwoławczy stwierdził, że przepis prawa budowlanego został podany prawidłowo ale podano nieaktualny dziennik ustaw - z 2006 r. nr 156 poz. 118 zamiast z 2010 r., nr 243, poz. 1623, jednakże stanowiący podstawę oświadczenia przepis art. 20 ust. 4 był aktualny zarówno w momencie obowiązywania aktu z 2006 r. jaki i z 2010 r. Odnośnie warunków energetycznych dołączonych do projektu, a dotyczących wydania warunków dla domu jednorodzinnego organ stwierdził, że inwestycja dotyczy budynku "mieszkalnego rekreacji letniej", zatem warunki przedstawione przez inwestora mogą również dotyczyć planowanego obiektu. Wojewoda wskazał, że Starosta miał obowiązek wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy decyzję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia 23 lipca 2012 r., mocą której odmówiono inwestorowi zwolnienia z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145) na realizację prac związanych z inwestycją budowy domu letniskowego na działce nr [...], budowy domu letniskowego oraz budowy toalet publicznych na działce nr [...] w R. W decyzji tej stwierdzono bowiem, że działki nr [...] i [...] w obrębie R., gm. U. znajdują się w zasięgu zalewu wodą stanowiącym obszar bezpośredniego zagrożenia powodzią. Zgodnie zaś z art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych. Wojewoda wskazał również, że Starosta zasadnie wezwał B. P. do uzupełniania braków w przedłożonej dokumentacji, gdyż postępowanie wszczęte w maju 2012 r. było odrębnym od niniejszego postępowania a reguły wynikające z prawa budowlanego, w tym również możliwość wzywania do uzupełniania braków w dokumentacji, odnoszą się do każdego wszczętego postępowania. Wojewoda wyjaśnił także, że w związku z tym, że postanowienie z dnia 12 listopada 2012 r. zostało odebrane przez inwestora dopiero w dniu 29 listopada 2012 r. Starosta, postanowieniem z dnia 28 listopada 2012 r., przedłużył termin uzupełniania dokumentacji wynikający z postanowienia z dnia 12 listopada 2012 r. do dnia 27 grudnia 2012. Postanowienie to inwestorka odebrała dopiero w dniu 17 grudnia 2012 r. Organ stwierdził, że ponieważ postanowienia te nie są zaskarżalne, to terminy w nich określone są obowiązujące a ponadto B. P. pismem z dnia 3 grudnia 2012 r. złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 12 listopada 2012 r. i tym samym udzieliła odpowiedzi na postanowienie z dnia 12 listopada 2012 r. Wojewoda wskazał, że w projekcie budowlanym znajduje się oświadczenie Wójta Gminy U. wyrażające zgodę na lokalizację na działce nr [...] w R. przyłącza wodociągowego i energetycznego, które stanowi jednocześnie prawo do dysponowania działką nr [...] w R. na cele budowlane, ale nie ma takiego oświadczenia dotyczącego przyłącza kanalizacyjnego. Zdaniem organu odwoławczego Starosta miał ponadto prawo poddać w wątpliwość treść złożonego przez B. P. oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, choćby z tego powodu, że wskazała ona, że posiada prawo dysponowania działkami nr [...] i [...] w R. z tytułu trwałego zarządu i na podstawie umowy użyczenia. O ile bowiem dysponowanie nieruchomością na cele budowlane na podstawie umowy cywilnoprawnej jaką jest umowa użyczenia, jest jak najbardziej możliwe, o tyle nie jest to możliwe na podstawie trwałego zarządu. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.) trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną. Jest to prawna forma władania nieruchomością państwową lub samorządową przez państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej. W ocenie Wojewody, Starosta S. wydając kontrolowaną decyzją nie naruszył art. 6, art. 7, art. 8 , art. 10 § 1, art. 77 § 1 i 3 , art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 kpa. Starosta podjął bowiem wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i poinformował inwestora o tych okolicznościach, które mają wpływ na rozstrzygnięcie. Organ zapewnił inwestorowi udział w toczącym się postępowaniu i inwestor na każdym etapie postępowania mógł się zapoznać z zebranymi przez starostę materiałami. I choć Starosta w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji nie powiadomił strony o zebraniu dowodów w sprawie to naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż dowody w sprawie były faktycznie składne jedynie przez inwestora, który na każdym etapie postępowania mógł zapoznać się ze złożoną dokumentacją w sprawie. Inwestorka przedstawiła poza tym swoje stanowisko w sprawie w piśmie z dnia 3 grudnia 2012 r. Odnosząc się do wniosku B. P. o wznowienie postępowania Wojewoda wyjaśnił, że postępowanie o wznowienie jest trybem szczególnym i może być prowadzone jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną a w niniejszej sprawie decyzja Starosty S. nie jest ostateczna i nie jest możliwe prowadzenia wobec niej postępowania wnowieniowego. Odnośnie wniosku B. P. o przeprowadzenie postępowania w I instancji przez Wojewodę organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ma ku temu podstaw prawnych, gdyż w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 25 §1 k.p.a. uzasadniając wyłączające organu. Sprawa dotycząca udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji planowanej na działce nr [...] w obrębie R., gm. U. nie dotyczy bowiem interesów majątkowych Starosty S. lub osób pozostających z nim w stosunku małżeństwa, krewnych, powinowatych do drugiego stopnia oraz osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, nie dotyczy również interesów majątkowych osoby zajmującej kierownicze stanowisko w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Starosty S. z dnia 6 grudnia 2012 r. odmawiające wyłączenia Naczelnika Wydziału Architektoniczno - Budowlanego Starostwa S. od prowadzenia sprawy dotyczącej wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego rekreacji letniejw zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...] i [...] w R. ze względu na brak okoliczności uzasadniających owe wyłączenie. Ponadto postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r., również ze względu na brak okoliczności uzasadniających wyłączenie, odmówiono wyłączenia B. B. - pracownika Wydziału Architektoniczno - Budowlanego Starostwa S.. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B. P., domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżącej, decyzja ta wydana została z naruszeniem szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego. Została ona wydana przez pracowników podlegających obligatoryjnemu wyłączeniu od załatwienia sprawy. Postanowienia Starosty S. poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostały skarżącej doręczone po terminie wyznaczonym przez organ do usunięcia wskazanych braków, co uniemożliwiło wykonanie nałożonych obowiązków i w związku z tym skarżąca pozbawiona została, z winy organu, możliwości odniesienia się do postawionych zarzutów o jakoby istniejących brakach formalnych wniosku, a także pozbawiona została możliwości usunięcia wskazanych braków - w przypadku gdyby ich istnienie zostało przez skarżącą przyznane. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procesowych, a to spowodowało co najmniej przedwczesne wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżąca zarzuciła, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji na działkach nr [...] i [...] obręb R., gm. U., złożony przez skarżącą w dniu 31 października 2012 r. nie został przez Starostę S. zarejestrowany w urzędowym rejestrze organu budowlanego, co stanowi naruszenie art. 38 ust. 2 w zw. z art. 82b ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja organu II instancji narusza przepis art. 107 § 1 k.p.a., bowiem nie wskazuje powołanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, a także narusza § 3 przywołanego przepisu, w ten sposób, iż uzasadnienie faktyczne decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Nadto skarżąca podniosła zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 24, art. 25, art. 27, art. 77 § 1 i 3, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 i 3, art. 145 § 1 pkt. 1, 3, 4, 7 i 8, art. 156 § 1 pkt. 2, 3, 5, 7 k.p.a. Skarżąca powołała się także na zarzuty podniesione w skardze wniesionej przez A. P. na decyzję Wojewody nr [...] W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca złożyła wniosek o wyłączenie pracownika organu – M. M. – P., uzasadniany konfliktem istniejącym między nią i członkami jej rodziny a pracownikiem organu. Z art. 24 § 3 k.p.a. wynika, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Organ I instancji oddalił wniosek w tym zakresie, ograniczając się do ogólnikowego stwierdzenia, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości, co do bezstronności pracownika. Skarżąca podnosiła zarzuty w tym zakresie we wniesionym odwołaniu, wskazując, że pracownik, którego wyłączenia się domaga jest stroną w postępowaniach wszczętych z wniosków odwołującej się i członków jej rodziny, w tym przeciwko pracownikowi temu wniesiono prywatny akt oskarżenia. Organ odwoławczy wadliwie ograniczył się do stwierdzenia faktu wydania postanowienia przez organ I instancji o odmowie wyłączenia. Przepis art. 142 k.p.a. stanowi, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W sytuacji zaskarżenia takiego postanowienia organ odwoławczy winien po dokonaniu ustaleń faktycznych dotyczących podnoszonych w odwołaniu okoliczności związanych z relacjami strony postępowania i członków jej rodziny oraz pracownika, którego dotyczy wniosek, i wnikliwie rozważyć podniesione zarzuty, czego nie uczynił. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ zobowiązany będzie do uzupełnia postępowania w tym zakresie. Wskazać także należy, że co do zasady, istnienie istotnego konfliktu między pracownikiem a stroną postępowania, niezależnie od jego przyczyn, może prowadzić do uznania, że w sprawie istnieją wątpliwości, co do bezstronności pracownika. Niezależnie bowiem od oceny postępowania pracownika organu administracji, zakres podejmowanych przez stronę działań przeciwko takiemu pracownikowi może obiektywnie wpłynąć na możliwość zachowania przez niego bezstronności w rozpoznaniu sprawy. Wskazać należy, że ewentualne branie udziału przez danego pracownika w wydawaniu poprzedniej decyzji organu I instancji, następnie uchylonej, nie stanowi, zgodnie z art. 24 k.p.a. przesłanki wyłączenia go od udziału w sprawie. W szczególności podstawa taka nie wynika z unormowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten reguluje bowiem wyłączenie rozpatrywania sprawy w drugiej instancji przez pracownika, który wydawał decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał na brak podstaw do wyłączenia organu I instancji w świetle art. 25 k.p.a. i przejęcia sprawy do rozpoznania przez organ II instancji na podstawie art. 26 k.p.a. Podnoszone prze skarżącą okoliczności nie wskazują bowiem na zaistnienie przesłanek wyłączenia organu wskazanych w art. 25 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zarzut skarżącej, że postanowienia Starosty poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostały doręczone w terminie uniemożliwiającym usunięcie wskazanych braków, jest słuszny. Zgodnie z art. 35 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ winien dokonać sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie wskazanym w pkt 1-4, a w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt organu I instancji wynika, że w niniejszej sprawie organ I instancji postanowienie z dnia 12 listopada 2012 r. zakreślające termin do dnia 30 listopada 2012 r. doręczył skarżącej w dniu 29 listopada 2012 r. Następnie postanowieniem z dnia 28 listopada 2012 r. organ wyznaczył nowy termin uzupełnienia braków na dzień 27 grudnia 2012 r. postanowienie to skarżąca otrzymała 17 grudnia 2012 r. Aczkolwiek, wbrew zarzutom skarżącej oba postanowienia doręczono przed zakreślonym w nich terminem, to terminy te były nierealne na wykonanie nałożonych zobowiązań. Skarżąca w pierwszym przypadku dysponowała okresem 1 dnia na wykonanie zobowiązania, natomiast w drugim przypadku okresem 10 dni na wykonanie zobowiązania. W sytuacji, gdy organ nałożył na stronę obowiązek przedłożenia decyzji organu administracji zwalniającej z zakazu zabudowy, oczywistym jest, że w takim terminie jej uzyskanie nie był możliwe. Czas potrzebny na przeprowadzenie postępowania administracyjnego niezbędnego do uzyskania takiej decyzji znacznie przekracza bowiem okres 10 dni. Przesłanką wydania na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę jest bezskuteczny upływ terminu usunięcia wadliwości złożonego projektu. Dla jego zastosowania niezbędne jest ustalenie, że strona otrzymała zobowiązanie oraz, że miała ona realny termin na jego wykonanie. Niewątpliwym jest, że skarżąca nie mogła wykonać nałożonego zobowiązania w wyznaczonym terminie. Fakt, iż skarżąca w zakwestionowała zasadność wezwania, ma wpływu na ocenę w tym zakresie. Inwestor, niezależnie od wyrażanej opinii o niezasadności zobowiązania, musi mieć bowiem realną możliwość jego wykonania. Z tych względów zaskarżona decyzja podlegać musiała uchyleniu, jako wadliwa. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uchyli postanowienie zobowiązujące stronę do usunięcia braków złożonego projektu budowlanego, z uwagi na upływ wskazanego w nim terminu i jego częściową niezasadność. Organy obu instancji wskazały, że decyzją Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia 23 lipca 2012 r. odmówiono inwestorowi zwolnienia z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145) na realizację prac związanych z inwestycją budowy domów letniskowych na działce nr [...] i [...] w R., z uwagi na fakt, że działki nr [...] i [...] znajdują się w zasięgu zalewu wodą stanowiącym obszar bezpośredniego zagrożenia powodzią. Norma art. 88l ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa wodnego stanowi, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych, przy czym jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1. Organ winien w niniejszej sprawie wskazać, na jakiej podstawie ustalił, że obszar, na którym planowana jest inwestycja stanowi obszar szczególnego zagrożenia powodzią oraz sprawdzić czy wydana decyzja odmawiająca takiej zgody jest ostateczna. A. P. w sprawie o sygn. II SA/Gd 263/13 zakwestionował tę okoliczność wskazując na wniesienie odwołania od powyższej decyzji. W tej sytuacji, skarżąca nie mogła zrealizować obowiązku nałożonego w punkcie 6 postanowienia. Organ w takim przypadku winien zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uznając, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji wyjaśni sprawę w tym zakresie. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny kwestii zgodności nazewnictwa inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, zgodności ilości kondygnacji w planowanym obiekcie z decyzją o warunkach zabudowy, podstawy prawnej złożenia przez projektanta oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz kwestii warunków energetycznych dotyczących inwestycji, jak również kwestię wątpliwości w zakresie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym w zakresie budowy przyłącza kanalizacyjnego. Wojewoda słusznie wskazał na sprzeczność projektu budynku odnośnie połaci dachowych z przedstawioną decyzją o warunkach zabudowy. Warunki zabudowy dopuszczają nachylenie połaci dachowych w granicach 25° - 40° dach posiada nachylenie 20° i 63°. Natomiast nachylenie połaci dachowych 20° i 63° nie odpowiada wymogom decyzji o warunkach zabudowy. Zamiar nawiązania w tym zakresie do okolicznej zabudowy, nie uzasadnia odstąpienia od wiążącej stronę treści decyzji o warunkach zabudowy, wyraźnie określającej parametry kąta nachylenia dachu w odmienny sposób. Prawidłowo także organ ocenił kwestię wezwania inwestora na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012 r., poz. 462) do zwymiarowania i oznaczenia miejsc postojowych na projekcie zagospodarowania terenu. § 8 ust. 2 pkt 4 tego rozporządzenia stanowi, że część opisowa projektu zagospodarowania działki powinna określać zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia część rysunkowa, sporządzona na mapie, powinna określać granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym parkingów. W sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy przewidywała konieczność zabezpieczenia miejsc do parkowania w obrębie działki winny być one uwidocznione w projekcie budowlanym. Określenie w projekcie "ciągi piesze" nie wskazuje na istnienie miejsc parkingowych, jeżeli takie jest w istocie przeznaczenie tej części terenu, winno to zostać w projekcie uwidocznione. Właściwie także organ wskazał na konieczność dołączenia do projektu opinii geologicznej. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 poz. 463) w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych istnieje obowiązek opracowania opinii geotechnicznej. Projektowany budynek został zaliczony, zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 1 lit.1 do pierwszej kategorii geotechnicznej, zatem do projektu należało dołączyć opinię geologiczną. Zamieszczona na projekcie kopia adnotacji Starostwa Powiatowego w S. o mineralnym pochodzeniu gruntów na terenie oznaczonym kolorem pomarańczowym nie stanowi opinii geotechnicznej. Prawidłowo w decyzji wskazano na konieczność uzupełnienia projektu w zakresie rzutu więźby dachowej, które zostały sporządzone wyłącznie dla lewego segmentu budynku w zabudowie bliźniaczej. Jeżeli natomiast chodzi o kwestię braku możliwości odczytu na rysunkach prawidłowości rozwiązań, wymiarów i opisów, to organ nie wyjaśnił, w jakim konkretnie zakresie ma zastrzeżenia do przedłożonego projektu budowlanego. Wadliwość ta zostanie uzupełniona w ponownym postępowaniu przed organem I instancji. Organ odwoławczy właściwie ocenił kwestię złożenia w odwołaniu wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek taki można bowiem złożyć wyłącznie w odniesieniu do decyzji ostatecznych, co wynika z treści art. 145 § 1 k.p.a. Podnoszona przez skarżącą kwestia rejestracji bądź braku rejestracji złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę pozostaje bez wpływu na merytoryczną treść decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji rozpozna prawidłowo zarzuty skarżącej dotyczące postanowienia o odmowie wyłączenia M. M. – P. i B. B. i po ich rozpoznaniu uchyli decyzję organu I instancji, jako wadliwą. Organ uwzględni zawarte w uzasadnieniu wskazania Sądu i dokonaną ocenę prawną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.