II SA/Gd 264/15

Dnia 11 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. – S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2015 roku, nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2015 roku, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lutego 2015 roku, nakazującą skarżącej rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej, o wymiarach w planie 2,27m x 1,75m, usytuowanego na terenie posesji przy ul. S. w G., od strony zaplecza (ogrodu) budynku mieszkalnego (w odległości 10,90m od budynku mieszkalnego przy ul. S.). Skarżąca w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w tym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Podkreślić przy tym należy, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i zgodnie z art. 61 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673). W doktrynie wyrażono pogląd, który to pogląd Sąd podziela, zgodnie z którym: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.(...) - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 (LexPolonica nr 402376). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.)." – (tak J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3 - str. 218). Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Skarżąca nie podała żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazała w związku z tym, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów powstanie w jej majątku w wyniku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Nie wykazała, aby koszty rozbiórki i ewentualnego ponownego usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego, który – jak sama skarżąca wyjaśnia – stanowi "drewniany domek narzędziowy, składany z gotowych elementów", czy też "obiekt, który właściwie można by równie dobrze zakwalifikować jako dużą szafę", były na tyle wysokie, aby można było twierdzić, że wykonanie decyzji może powodować powstanie znacznej szkody w majątku skarżącej. Przedmiotowy obiekt nie posiada skomplikowanej konstrukcji. Koszty rozbiórki takiego obiektu nie zaliczają się do wysokich. Na niewielką wartość obiektu, a tym samym ewentualne koszty jego rozbiórki, wskazuje sama skarżąca – określając ją na kwotę 1500 zł, która nie może być uznana za skutkującą powstaniem znacznej szkody, a przynajmniej skarżąca nie utożsamia tej kwoty z rozmiarami mającej powstać szkody w związku z wykonaniem nakazu rozbiórki obiektu. Nieskomplikowana konstrukcja obiektu budowlanego oznacza dodatkowo, że skutki jego rozebrania nie będą trudne do odwrócenia, albowiem ponowne posadowienie obiektu na przedmiotowym terenie nie będzie wymagało znaczących nakładów sił. Wskazać również należy, że konieczność poniesienia kosztów wykonania rozbiórki jest oczywistą konsekwencją decyzji nakazującej rozbiórkę. Jedynie do podmiotu domagającego się wstrzymania wykonania takiej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że koszty te są na tyle wysokie, że wywołają skutki określone w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.