II SA/Gd 265/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego D. C. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 2 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej postanawia przyznać radcy prawnemu D. C. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 147,60 zł (sto czterdzieści siedem 60/100 złotych) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem referendarza sądowego z 12 czerwca 2018 r. skarżącemu K. B. przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym, m. in. ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w piśmie z 19 czerwca 2018 r. poinformowała, że pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie wyznaczyła radcę prawnego D. C. W piśmie z 30 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze i na ich poparcie zawarł argumentację w uzasadnieniu tego pisma. Ponadto, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając że nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 11 września 2018 r. w niniejszej sprawie oddalił skargę. W postanowieniu z 5 października 2018 r. referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie za reprezentację skarżącego przed sądem pierwszej instancji. W piśmie z 2 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, związanych ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą załączył do niniejszego pisma. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte w żadnej części. W tym stanie uznano, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przedmiotowej sprawie zastosowanie będzie mieć rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715, zwanego dalej rozporządzeniem), które weszło w życie w dniu 2 listopada 2016 r. Rozporządzenie to reguluje szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Zgodnie z treścią § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. Wniosek o przyznanie tych kosztów musi zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zasady ustalania opłat określa § 4 rozporządzenia, w którego wynika, że opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ogólną zasadą jest, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem: 1) nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartości przedmiotu sprawy; 3) wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Jednocześnie, rozporządzenie stanowi, że opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Z kolei, z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia wynika, że opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 240 zł, zaś w drugiej instancji - za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy się w wysokości 50% opłaty określonej w pkt 1 (tj. 240 zł – vide § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W realiach niniejszej sprawy, wyznaczony radca prawny wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Za tego rodzaju czynność (vide: § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia), w sytuacji gdy pełnomocnik brał udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, opłata wynosi 50 % opłaty podstawowej (240 zł), tj. 120 zł. Jak wskazano bowiem powyżej, pełnomocnik został ustanowiony w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji i za czynności związane z reprezentacją skarżącego przed tym sądem otrzymał wynagrodzenie w postanowieniu referendarza sądowego z 5 października 2018 r. W konsekwencji powyższego, w warunkach niniejszej sprawy za zasadne uznano przyznanie wyznaczonemu pełnomocnikowi wynagrodzenia w powyższej kwocie, co po powiększeniu o należny podatek od towarów i usług stanowi kwotę 147,60 zł brutto. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.