II SA/Gd 267/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie mu prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 20 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia: przyznać J. R. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego. J. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, wydanego w niniejszej sprawie oraz o ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego. W swoim wniosku wnioskodawca napisał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. 24 marca 2013 r. zmarła jego żona, z którą dotychczas prowadził gospodarstwo. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest jego emerytura w kwocie 1946,91 zł (netto). Wedle oświadczenia, wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, oszczędności, przedmiotów wartościowych, ani nieruchomości. Podkreślił, że jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną, większość swego dochodu przeznacza na opłaty za leczenie i usługi opiekuńcze oraz lekarstwa. W postanowieniu z 2 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy w sprawie II SO/Gd 6/13 przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie z kosztów sądowych. Przyznane prawo pomocy zostało udzielone przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej, lecz w związku z wyartykułowanym przez skarżącego zamiarem zaskarżenia w.w. decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Toteż, na mocy postanowienia z 2 kwietnia 2013 r. wnioskodawca został zwolniony z kosztów sądowych, jakie mogą zaistnieć w sprawie ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 20 lutego 2013 r. (zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Gd 267/13). Tym samym, skarżący nie ma obowiązku ich uiszczania, w szczególności – nie ma obowiązku uiszczania opłaty kancelaryjnej od sformułowanego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wydanego w sprawie II SA/Gd 267/13. Pozostała jednak do oceny kwestia sformułowanego aktualnie wniosku o ustanowienie radcy prawnego. Mając na względzie fakt, że strona, jak wskazano powyżej, korzysta już z ustanowionego na jej rzecz prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie z kosztów sądowych, należało rozważyć złożony w niniejszej sprawie wniosek o ustanowienie radcy prawnego – w kategoriach rozszerzenia żądania przez wnioskodawcę, poprzez objęcie go prawem pomocy w zakresie całkowitym. Oznacza to konieczność analizy zgłoszonego wniosku z punktu widzenia przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a więc oceny czy wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 – tekst jednolity, powoływanej dalej jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Ponadto, stosowanie do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku i dane zawarte w oświadczeniu wnioskodawcy, w szczególności fakt niewysokich dochodów jego gospodarstwa domowego i braku oszczędności oraz majątku, jego wiek (80 lat) i stan zdrowia oraz związane z tym ponoszone wysokie koszty usług medycznych i leków należało uznać, że wykazał on, że nie ma realnych możliwości finansowych pozwalających mu na poniesienie jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Wobec powyższego referendarz, na mocy przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.