II SA/Gd 267/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. B. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 20 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia 1. przyznać radcy prawnemu P. B. od Skarbu Państwa – WSA w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) za sporządzenie, w ramach udzielonego skarżącemu prawa pomocy, opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, 2. odmówić zwrotu wydatków w zakresie wskazanym we wniosku. Postanowieniem z 18 października 2013 r. Referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. w piśmie z 24 października 2013 r. poinformowała sąd, że w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego został wyznaczony radca prawny P. B. Wyrokiem z 18 września 2013 r. sąd skargę oddalił. W dniu 12 grudnia 2013 r. (data wpływu do Sądu) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku dołączył odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku podjętego w niniejszej sprawie. Wnioskodawca domagał się zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 221,40 zł (75 % x 240 zł +23 % VAT) oraz kwoty 44,64 zł tytułem zwrotu wydatków, obejmujących koszt dojazdu samochodem prywatnym do miejsca zamieszkania skarżącego w G. z G. (53,42 km x 0,8358 zł). W jego ocenie, jest to niezbędny wydatek, który poniósł w związku z koniecznością odbycia osobistego spotkania ze skarżącym, który jest osobą schorowaną i w podeszłym wieku. Do wniosku załączono wydruk ze strony internetowej, z którego wynika długość trasy wnioskodawcy z G. do miejsca zamieszkania skarżącego w G. (26,71 km w jedną stronę). Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do brzmienia § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 – tekst jedn.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tegoż rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem, należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonane czynności - ze względu na to, że wyznaczona została już po zakończeniu postępowania w I instancji - przysługuje w wysokości 180 zł (75 % stawki), co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 221,40 zł. W ocenie referendarza żądanie zwrotu wydatków we wskazanej we wniosku wysokości jest nieuzasadnione. W kwestii zwrotu wydatków § 15 rozporządzenia wskazuje, że muszą one być niezbędne i udokumentowane. W odniesieniu do wysokości kosztów dojazdu pełnomocnik wyjaśnił, że ich wyliczenia dokonano w oparciu o wskaźniki zawarte w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.), wskazując, że koszt przejechania 1 km dla samochodów powyżej 900 cm³ pojemności silnika wynosi 0,8358, uwzględniając odległość w obie strony z G. do G. (53,42 km), łączny koszt dojazdu wyniósł 44,64 zł. O ile brak jest podstaw do kwestionowania powyższego wydatku jako niezbędnego, o tyle niewątpliwie – wydatek ten nie został w żaden sposób udokumentowany. Przedłożony wydruk ze strony internetowej o długości trasy z G. do miejsca zamieszkania skarżącego w żaden sposób nie dowodzi, ani nie dokumentuje faktu poniesienia tego wydatku. Niewątpliwie, jednak dokumentem potwierdzającym poniesienie tego wydatku byłaby faktura, wystawiona na pojazd pełnomocnika w dniu odbycia podróży do skarżącego i wyliczenie realnie poniesionych przez niego wydatków na odbycie podróży do mandanta, obejmujące iloczyn średniego zużycia paliwa przez pojazd pełnomocnika na 100 km i przejechanych kilometrów. Ponadto należy podkreślić, że stosownie do treści § 15 pkt 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa, obejmując niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego, dotyczą wydatków realnie poniesionych i potwierdzonych stosownym dokumentem. Jednak z tym pojęciem nie można utożsamiać ryczałtu, jakiego oczekuje wnioskodawca, powołując się na w.w. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, gdyż nie dotyczy ono relacji pomiędzy pełnomocnikiem z urzędu a Skarbem Państwa. Z tych względów, na mocy wyżej wymienionych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.