II SA/Gd 267/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. A.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt [..], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 22 października 2019 r., nr [..], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 26 listopada 2018 r. inwestor A. zwrócił się do Wójta Gminy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora na terenie działki nr [..] położonej w miejscowości N. Decyzją z dnia 26 lutego 2019 r., nr [..], Wójt Gminy ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołań stron decyzją z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, że pozostały wątpliwości co do kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia, albowiem zarówno decyzja organu I instancji, jak i dołączona do wniosku kwalifikacja przedsięwzięcia w zakresie ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludności w tym zakresie wymagała uzupełnienia. W toku ponownie prowadzonego postępowania Wójt Gminy wezwał inwestora do uzupełnienia kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludności tak, aby w sposób konkretny i niewątpliwy zostały określone te odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych. W odpowiedzi z dnia 3 lipca 2019 r. inwestor wyjaśnił, że we wskazanej we wniosku i analizowanej konfiguracji anten sektorowych w odległości 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowana anten nie występują miejsca dostępne dla ludności na dowód dołączając dwa rysunki przedstawiające widok w płaszczyźnie pionowej i w płaszczyźnie poziomej. W konsekwencji stwierdzono, że zgodnie ze złożonymi dokumentami, przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest sklasyfikowane jako przedsięwzięcie potencjalnie lub zawsze znacząco mogące oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga przeprowadzenia procedury dotyczącej uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do organu wpłynęło pismo M. B. i Z. B., którzy poinformowali, że jako właściciele terenu nie wyrażają zgody na przedmiotową inwestycję na terenie należącej do nich działki i uchylają się od skutków prawnych umowy zawartej wcześniej ze Spółką. Wobec tego, ich zdaniem, postępowanie jest bezprzedmiotowe i powinno ulec umorzeniu. Decyzją z dnia 22 października 2019 r. Wójt Gminy ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji w uzasadnieniu wskazując, że w toku postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy niemożliwe jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie dlatego, że wnioskodawca nie uzyskał prawa do dysponowania terenem. Wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich a posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest niezbędne dopiero do wniosku o pozwolenie na budowę. Ponadto, wskazano, że jedyną osobą uprawnioną do wycofania wniosku jest sam wnioskodawca - inwestor. Po rozpoznaniu odwołania A. P. decyzją z dnia 13 lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy. W uzasadnieniu wskazano, że uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego może być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko – zawsze lub potencjalnie. Przypomniano, że inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej może wymagać uzyskania decyzji środowiskowej w zależności od częstotliwości pola elektromagnetycznego, mocy promieniowanej izotropowo oraz usytuowania miejsc dostępnych dla ludności w stosunku do środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowani anteny. Kolegium wskazało, że podstawą kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny. W niniejszej sprawie zatem zasadnicze znaczenie dla oceny zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako wymagającej uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było ustalenie parametrów, w szczególności mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Biorąc pod uwagę parametry przedmiotowej inwestycji wynikające z dokumentów złożonych przez inwestora, organ stwierdził, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, więc nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, bowiem po dokonaniu obliczeń przeprowadzonych w analizie stwierdzono, że pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy większej/równej 0,1 W/m2 od anten sektorowych wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Wskazano, że w wyniku przeprowadzonych obliczeń i wykonanych rysunków autor "Kwalifikacji przedsięwzięcia" stwierdził, że dla wytyczonych w opracowaniu maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania przedstawionych w tabeli nr 1 miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia. Zatem dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że organy są zobowiązane do badania oddziaływania promieniowania jako linii a nie badania osi konkretnej wartości pola elektromagnetycznego oraz tego, czy identyczne wartości mogą wystąpić poza nią. Kolegium stwierdziło, że mapa w skali 1:1000 dotycząca działki nr [..] obręb N., stanowiąca część graficzną zaskarżonej decyzji, wskazuje, że wieża stacji bazowej znajduje się przy granicy działki nr [..], nr [..], zaś działka nr [..] (będąca własnością wnoszącego odwołanie) jest drogą dojazdową do pól (działki nr [..] i nr [..]). Obszar objęty wnioskiem, ani obszar oddziaływania inwestycji nie jest zabudowany a najbliższa zabudowa znajduje się w linii prostej od wieży na działkach nr [..] i nr [..] około 95-100 m oraz 65 m od działki nr [..], zaś zwarta zabudowa osiedla znajduje się w odległości około 130-140 m. W konsekwencji, zarzut zbyt bliskiego sąsiedztwa stacji bazowej od osiedla domów jednorodzinnych został uznany za niezasadny. W kontekście zarzutu niekorzystnego wpływu inwestycji na krajobraz Kolegium wskazało, że w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy krajobraz nie został zagrożony zamierzeniem inwestycyjnym, skoro wieża stacji bazowej jest znacznie odległa od zabudowy i znajduje się na skraju pól uprawnych. Natomiast odnośnie oświadczenia M. i Z. B. o braku zgody na oddanie w najem inwestorowi części działki nr [..] na lokalizację na niej bazy stacji telefonii komórkowej organ odwoławczy wskazał, że tego rodzaju czynności prawne nie mogą wywrzeć żadnych skutków prawnych w tym postępowaniu, gdyż art. 63 ust. 1 ustawy stanowi, że decyzja lokalizacyjna nie narusza praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich i dopiero na etapie pozwolenia na budowę inwestor mający decyzję o warunkach zabudowy ma obowiązek złożyć oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W skardze na powyższą decyzję A. P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na podjętą decyzję i wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie ze względu na nieistnienie przedmiotu najmu, jako warunku koniecznego do prowadzenia takiego postępowania. Zdaniem skarżącego zarówno organ I, jak i II instancji, nie wziął pod uwagę faktu, że warunkiem sine qua non mającej powstać pierwotnie na działce nr [..] inwestycji celu publicznego jest zgoda właściciela działki, w ramach której sporządzona jest umowa najmu. Zatem, w ocenie skarżącego, niemożliwe jest wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (warunkach zabudowy), bez zgody właściciela działki. Tym bardziej, że protesty właściciela działki na etapie postępowania administracyjnego w ogóle nie zostały wzięte pod uwagę. Skarżący wyjaśnił, że właściciel nieruchomości zawarł w dniu 16 stycznia 2018 r. umowę z wnioskodawcą pod wpływem wprowadzenia w błąd przez pracownika Spółki, więc w piśmie z dnia 1 sierpnia 2018 r. właściciel przesłał wnioskodawcy oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu. Według skarżącego twierdzenia organu odwoławczego, że "wieża stacji bazowej jest znacznie odległa od opisanej wyżej zabudowy i znajduje się na skraju pól uprawnych", jest stwierdzeniem fałszywym, ponieważ wieża miała powstać na skraju gęsto zabudowanego osiedla domów jednorodzinnych, a więc w bliskiej odległości od zabudowy. Nieprawdziwe są odległości, a zdanie, że "obszar objęty wnioskiem, ani obszar oddziaływania inwestycji nie jest zabudowany" nie zawiera prawdy. Skarżący wskazał, że najbliżej położoną zabudowę wymieniono na trzecim miejscu i podano nieprawdziwe odległości, gdyż w rzeczywistości najbliższa zabudowa na działce nr [..] znajduje się o 55 metrów, a nie o 65 metrów, a dalszą w kolejności jest zabudowa mieszkalna na działce nr [..] oddalona od planowanej wieży o 70 metrów, całkowicie pominięta w treści uzasadnienia. Natomiast zabudowa na działkach nr [..] i [..] znajduje się w odległości 80-85 metrów. Całkowicie pominięto także, że odległość od planowanej wieży do działki nr [..] wynosi 25 metrów i właściwie wykluczy możliwość korzystania z tej części nieruchomości przez właściciela. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 10 maja 2020 r. zatytułowanym "Odpowiedź na odpowiedź na skargę" skarżący wniósł o jej odrzucenie i wyjaśnił, że, w jego ocenie, stanowisko Kolegium jest błędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia organów administracji publicznej z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, przy czym sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności przeprowadzana w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora na terenie działki nr [..] położonej w miejscowości N., pomimo dostrzeżonych przez Sąd nieprawidłowości, nie jest obarczona takimi wadami, które miałyby wpływ na wynik sprawy. O wpływie na wynik sprawy można mówić w sytuacji, w której przy braku naruszenia przepisów prawdopodobnie organ wydałby decyzję o odmiennej treści. Zarówno w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organy administracji przepisu (przepisów) prawa materialnego, jak i przepisów postępowania niezbędne jest wykazanie, jaki miało ono wpływ na wynik sprawy (por. wyr. NSA z 5.4.2017 r., II GSK 2234/15, Legalis; wyr. NSA z 10.7.2007 r., I OSK 1092/06, Legalis; podobnie wyr. NSA z 26.3.2010 r., I FSK 392/09, Legalis). Natomiast jeżeli sąd nie stwierdzi naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania wywierającego istotny wpływ na wynik sprawy, to nie może stosować przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 6.4.2016 r., II GSK 2511/14, Legalis, z dnia z 16.2.2005 r., FSK 1471/04, Legalis). Do uchylenia zaskarżonej decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, ale konieczne jest określenie, czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a w przypadku naruszenia procedury, istotny wpływ na wynik sprawy. Pogląd, że sąd może zastosować przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdy nie ma absolutnej pewności, jaki wpływ na wydanie rozstrzygnięcia o określonej treści miało naruszenie przepisów, jest błędny i prowadziłby do stanu, w którym sąd administracyjny uchylałby decyzję z powodu naruszenia przez organ prawa, nie znajdując wpływu stwierdzonych naruszeń na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie tej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 52 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Datą wszczęcia postępowania, stosownie do art. 61 § 3 k.p.a., jest dzień doręczenia organowi kompletnego wniosku. Przedmiot sprawy administracyjnej określa podmiot składający wniosek, czyli inwestor, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.). Z kolei stosownie do treści art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora. Organ właściwy do pojęcia decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany wydać pozytywne rozstrzygnięcie, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami. Wykładnia przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) powinna bowiem mieć charakter "prowolnościowy" (tak NSA w wyroku z dnia 10.01.2018 r., II OSK 1137/17, LEX nr 2441334). Decyzja lokalizacyjna stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi, w zasadniczy sposób koncentrujących się na kwestii braku tytułu prawnego po stronie inwestora do dysponowania działką nr [..], wyjaśnić należy, że przepisy u.p.z.p. nie wymagają, aby wnioskodawca (inwestor) na etapie składania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (o warunki zabudowy) i rozstrzygania sprawy w tym przedmiocie dysponował tytułem prawnym do nieruchomości objętej wnioskiem. Kwestia tytułu prawnego nabiera znaczenia dopiero na dalszym etapie inwestycyjnym, którym jest postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę i bez tego tytułu żadna inwestycja, nawet ta, której warunki potwierdzono decyzją lokalizacyjną, nie będzie mogła być zrealizowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r., II OSK 374/09, LEX nr 563549, stwierdził, że "dla dopuszczalności wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obojętne jest, czy wnioskodawca legitymuje się prawem do nieruchomości, w tym prawem własności, a ustalenie, czy inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustala właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządzona na zasadach i w trybie określonym w ustawie z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 Konstytucji RP" (tak też A. Despot-Mładanowicz, [w:] A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). W konsekwencji, skoro tytuł prawny podmiotu wnoszącego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, nie ma istotnego znaczenia dla wydania takiej decyzji, to nie ma także w niniejszej sprawie żadnego znaczenia kwestia skuteczności uchylenia się przez właścicieli działki nr [..] od skutków prawnych ich oświadczenia woli o oddaniu inwestorowi wskazanej działki w najem. Dla uzyskania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego irrelewantny prawnie jest brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, który z kolei ma zasadnicze znaczenie na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, a mianowicie w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W konsekwencji zarzuty skargi w powyższym zakresie są niezasadne i nie mogły zaważyć na bycie prawnym kwestionowanej decyzji. Powyższe oznacza, że Wójt Gminy, rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ ustalający, aby odmówić lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, musiałby bowiem wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Takiej niezgodności, zarówno Wójt Gminy jako organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ II instancji, nie wykazały, co obligowało do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla projektowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora na działce nr [..], obręb N., składającej się z wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z trzech anten nadawczych i radiolinii oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstaw wieży. Również Sąd nie dostrzegł takiej niezgodności, która obligowałaby do uchylenia zaskarżonych decyzji. Jak wynika z akt sprawy wniosek inwestora spełnia wymagania ustawowe. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. załączono do niego kopię właściwej mapy, na której określono granice terenu planowanej inwestycji. W treści wniosku określono charakterystykę inwestycji obejmującą dane wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Organ wypełnił wynikające z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. obowiązki w zakresie zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania oraz decyzji kończącej postępowanie. Po uchyleniu decyzji Wójta Gminy z dnia 26 lutego 2019 r., Wójt Gminy stosując się do wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia 16 maja 2019 r., wezwał inwestora do uzupełnieniu wniosku poprzez wyznaczenie i określenie w sposób konkretny i niewątpliwy odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych w celu doprecyzowania ustaleń w zakresie środowiskowej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Dostarczone przez inwestora materiały, w tym opracowania graficzne, obrazujące odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten miejsc dostępnych dla ludności pozwoliły organom na prawidłową kwalifikację przedsięwzięcia, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie ze względu na dyspozycję § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), zgodnie z którym, do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, tj. przed dniem 11 października 2019 r., wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. We wniosku i w jego uzupełnieniu inwestor przedstawił dane techniczne, które pozwoliły ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji – instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z trzech anten sektorowych, z których każda umieszczona jest na innym azymucie (10º, 125 º, 255 º), oraz z zespołu anten parabolicznych – istotne jest określenie równoważonej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczych anten oraz całego przedsięwzięcia, a także ustalenie odległości znajdowania się miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Na podstawie wskazanych przez inwestora parametrów technicznych organ lokalizacyjny dokonuje oceny inwestycji z punktu widzenia jej wpływu na środowisko i kwalifikacji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena taka jest niezbędna nie tylko ze względu na treść art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., ale także z uwagi na brzmienie art. 72 ust. 1 pkt 3 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), zwanej dalej u.o.o.ś., zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie przepisów u.p.z.p. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznej jest szczególnym rodzajem decyzji o warunkach zabudowy. Skoro organ lokalizacyjny musi badać, czy istnieje wymóg dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na środowiskową kwalifikację przedsięwzięcia, to oznacza, że przedłożone przez inwestora dane muszą być wystarczające dla dokonania takiej oceny. Rolą organu jest w konsekwencji zapewnienie, by decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została na podstawie takich informacji, pochodzących od inwestora, które są pełne i kompletne, umożliwiające prawidłową ocenę inwestycji w kontekście jej środowiskowej kwalifikacji i wpływu na środowisko. Z tego punktu widzenia ani kompletność danych technicznych przestawionych przez inwestora, ani prawidłowość kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia dokonanej w analizowanej sprawie nie wzbudziła zastrzeżeń Sądu. Sąd uznał, że organy oparły wydane rozstrzygnięcia na prawidłowych i wyczerpujących ustaleniach dotyczących parametrów technicznych anten sektorowych, tworzących przedsięwzięcie, co pozwoliło na właściwą kwalifikację przedsięwzięcia. Inwestor przedstawił bowiem dokumentację, w której scharakteryzował parametry techniczne planowanej inwestycji – jej typ, rodzaj i ilość anten, jaka ma być zamontowana na wieży telekomunikacyjnej, wysokość ich zawieszenia na wieży, sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten stacji bazowej, poszczególne azymuty (10º, 125 º, 255 º), tilty (min. – 0 i max – 6), minimalną wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem zabudowy dla każdej z anten oraz maksymalny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 w płaszczyźnie poziomej i pionowej. Powyższe dane techniczne oprócz ujęcia w zestawieniach tabelarycznych, przedstawiono również w wersji graficznej obrazując przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, przy uwzględnieniu pasma pracy każdej anteny i zasięgu sumarycznego. Powyższe dane doprowadziły zarówno inwestora, jak i organy opierające się na danych zawartych w analizie i kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia, do prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia, które nie osiąga progów przewidzianych ani w § 2 ust. 1 pkt 7 ani w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. i nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymagając tym samym uzyskania decyzji środowiskowej. Podkreślić należy, że specyficzne uwarunkowania planowanej inwestycji, polegające na konfiguracji trzech anten sektorowych na trzech różnych azymutach, wyznaczających kierunek wiązki głównej promieniowania anteny, wzdłuż którego biegnie oś wiązki głównej promieniowania anteny i wzdłuż którego wyznacza się odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, spowodowały, że nieprawidłowe, zdaniem Sądu, stanowisko organów o braku potrzeby badania skumulowanego oddziaływania anten na środowisko, nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem przy projektowanym skonfigurowaniu anten nie ma możliwości takiego nakładania się czy nachodzenia wiązek promieniowania różnych anten, aby moc promieniowania przekroczyła w osi głównej wiązki promieniowania anteny wielkości wymienione w rozporządzeniu. Wprawdzie interpretacja przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć w związku z art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. nie jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolita, to jednak skład orzekający przychyla się do tych wyroków NSA, w których zajmuje się stanowisko, że dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikacji przedsięwzięć jako mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 23 stycznia 2020 r., II OSK 559/18, z dnia 16 stycznia 2020 r., II OSK 460/18, z dnia 12 grudnia 2019 r., II OSK 271/18, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z analizy środowiskowej przedstawionej przez inwestora zarówno w formie tabelarycznej, jak i w formie graficznej wynika, że w analizie uwzględniono sumaryczny zasięg występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych (zarówno w płaszczyźnie poziomej, jak i pionowej), w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883), przewidującego dopuszczalną wartość promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności nie przekraczającą 0,1 W/m2. Jakkolwiek Kolegium błędnie powołało się na nieaktualne w dacie orzekania rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., to, w ocenie Sądu, nie miało to znaczenia dla wyniku sprawy. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika, że przy wskazanych mocach ERIP każdej anteny - 1974W oraz wysokości zawieszenia środka elektrycznego i możliwych tiltach, w odległości 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z trzech anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, przy uwzględnieniu istniejącego zagospodarowania, które przeanalizował organ odwoławczy. Powyższe dane mają zasadnicze znaczenie dla kwalifikacji środowiskowej. Organ wskazał natomiast, że maksymalny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych wartości dopuszczalnej 0,1 W/m2 wynosi 39,6 m w poziomie, a w pionie maksymalnie do 53,2 m dla anteny B1 na azymucie 125°, co oznacza, że nie obejmuje on miejsc dostępnych dla ludności skoro znajdują się one w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z trzech anten. Natomiast z przyjętej w analizie środowiskowej metodologii obliczeń gęstości mocy pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny wynika zależność, zgodnie z którą wraz ze wzrostem odległości od środka elektrycznego anteny gęstość mocy wyrażonej w W/m2 maleje, co oznacza, że dla ustalonych parametrów technicznych niniejszej inwestycji dopuszczalne aktualnie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448), moce promieniowania elektromagnetycznego anten – 10 W/m2 nie mogą znajdować się dalej niż wyznaczony zasięg 39,6 m dla dopuszczalnej dotychczas wartości 0,1 W/m2. W konsekwencji, w ocenie Sądu, powyższe uchybienie przepisom prawa nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem nie mogło zmienić dokonanej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia. Kluczowe dla kwalifikacji środowiskowej ustalenia w zakresie odległości miejsc dostępnych dla ludności w linii prowadzonej w wiązce głównej promieniowania każdej anteny, zależne od kierunku (azymutu) wiązki oraz jej pochylenia (tiltu), zostały poczynione prawidłowo. Dane te stały się podstawą ustaleń i oceny przez orzekające organy, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie spełnia warunków progowych określonych w przepisach rozporządzenia z 2010 r., albowiem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Materiały przedłożone przez inwestora obrazują, że dla anten o mocy ERIP każda - 1974W w odległości 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z trzech anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, co potwierdza prawidłowość dokonanej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia. W linii prowadzonej w wiązce głównej promieniowania żadnej z anten nie znajdują się zabudowania na działce nr [..]. Przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. Organy ustaliły, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i wydały decyzję zgodnie z wnioskiem inwestora, zawierając w niej wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 54 u.p.z.p. Ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.