II SA/Gd 2679/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mariola Jaroszewska asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Barbara Kroczak po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. i S. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na skutek interwencji skarżących W. i S. B., postanowieniem z dnia 13 listopada 2000 r. stwierdziwszy, że A. W. buduje na działce nr [...] przy ul. [...] w S. garaż w sposób niezgodny z pozwoleniem na budowę (od szczytu budynku dobudowuje dodatkowe pomieszczenie), nakazał jej wstrzymać prowadzenie robót budowlanych. Następnie decyzją z dnia 14 listopada 2000 r. ten sam organ administracji, powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał A. W. rozebrać część garażu, mianowicie dodatkowe pomieszczenie, które nie było przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Decyzja z dnia 14 listopada 2000 r. została na skutek odwołania A. W. uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 stycznia 2001 r. a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, że organ ten nie wykorzystał przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego możliwości nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 stycznia 2001 r., powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nakazał A. W. dostarczenie pomiaru geodezyjnego powykonawczego budynku, jego inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym oraz projektu dokończenia budowy. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego, zezwolił A. W. na wznowienie robót budowlanych dotyczących budowy garażu na działce nr [...]. Uzasadniając tą decyzję organ administracji stwierdził, że A. W. złożyła dokumentację projektową wraz z pozostałymi dokumentami. Odwołanie od decyzji z dnia 27 kwietnia 2001 r. wnieśli W. i S. B. W odwołaniu podnieśli, że obiekt budowlany na działce nr [...] jest wielkości hali przemysłowej a nie garażu służącego właścicielowi nieruchomości. Twierdzili też, że na tej nieruchomości znajdują się butle z gazem technicznym i inne przedmioty zagrażające bezpieczeństwu i mające przeznaczenie przemysłowo-usługowe. Z tego faktu wywiedli, że obiekt budowlany na działce sąsiedniej jest halą przemysłową, zaś stawianie lego rodzaju obiektów na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest w ich ocenie niezgodne z prawem. Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23 lipca 2001 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki i organ pierwszej instancji stosownie do art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego był zobowiązany do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że garaż, którego dotyczy sprawa, winien być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem oraz, że sugestie, iż garaż będzie przeznaczony na działalność gospodarczą nie zostały niczym udowodnione. W skardze skarżący zarzucili, że A. W. buduje obiekt budowlany na działce - nr [...] niezgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 18 stycznia 2000 r., w której ustalono warunki zabudowy dla boksu garażowego z kanałem samochodowym. Wskazali, że w planie zagospodarowania przestrzennego jest zapis "teren usług nieuciążliwych i obiektów gospodarczych, projektowany. Od strony terenów zabudowy mieszkaniowej wprowadzić pas (minimum 20 m) zieleni izolacyjnej". Podnieśli też, że odległość budowanego obiektu od ich budynku wynosi około 8 m. Ponadto wskazali, że decyzją z dnia 14 listopada 2000 r. nakazano rozbiórkę garażu stwierdzając, że znajduje się on na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W końcu podnieśli, że na działce nr [...] znajdują się butle 7 gazem technicznym i inne przedmioty zagrażające ich bezpieczeństwu, które mają przeznaczenie przemysłowe i nie służą właścicielowi nieruchomości. W odpowiedzi na skargę wniesiono ojej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji (Dz.U. nr 106 z 2000 r., poz. 2016 ze zm.), po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tego artykułu, a więc po wykonaniu obowiązku wykonania określonych czynności nałożonych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Rację ma zatem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego twierdząc, że skoro inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki, to organ pierwszej instancji był zobowiązany do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowieniu robót budowlanych. Fakt, że A. W. wykonała nałożone na nią decyzją z dnia 31 stycznia 2001 r. obowiązki nie był kwestionowany. Niezależnie od tego stwierdzić należy, iż w aktach sprawy znajduje się projekt budowlany boksu garażowego z kanałem samochodowym, inwentaryzacja budowlana i orzeczenie techniczne części istniejącej garażu. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją decyzji z dnia 31 stycznia 2001 r. W związku z tym wskazać należy, że skarżący od tej decyzji nie odwołali się. Nie wnieśli także skargi do sądu administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 stycznia 2001 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2000 r. o nakazaniu rozebrania dobudowanej części garażu. Decyzje te, w szczególności decyzja z dnia 31 stycznia 2001 r., ukształtowały sytuację prawną stron (skarżących i A. W.) i nie mogły być w dalszym postępowaniu ignorowane przez organy administracji. Zauważyć należy, że decyzją z dnia 27 kwietnia 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił A. W. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dotyczących budowy garażu. Zatem, tylko jako garaż budynek ten będzie mógł być użytkowany. Zgodnie z art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu aktualnie obowiązującym (Dz.U. nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, który może się sprzeciwić takiej zmianie m.in. jeżeli narusza ona ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu lub może spowodować niedopuszczalne zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Nadto zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia jest wykroczeniem, które jest zagrożone karą grzywny (art. 93 pkt 9b Prawa budowlanego). Organ nadzoru budowlanego nie mógł zatem odmówić udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych tylko dlatego, że istnieje możliwość, iż obiekt budowlany, którego pozwolenie dotyczy, może być użytkowany w inny sposób niż zakłada to wydana decyzja. Podstawą odmowy wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nie mógł być też fakt składowania na działce butli z gazem technicznym i innych niebezpiecznych przedmiotów. Prawo budowlane, co wynika z art. 1 ustawy Prawa budowlanego, normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Używanie urządzeń technicznych normują inne przepisy, np. ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz.U. nr 122, poz. 1321 ze zm.), czy ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. nr 147 z 2002 r., poz. 1229 ze zm.). Do podjęcia działań związanych z używaniem takich urządzeń są uprawnione inne organy niż nadzoru budowlanego, co w niniejszej sprawie miało zresztą miejsce, gdyż w aktach znajduje się decyzja Komendanta Powiatowej Straży Pożarnej z dnia 30 listopada 2000 r., którą nałożono na A. W. szereg obowiązków związanych ze składowaniem butli z gazem. Z tych wszystkich względów uznano, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zaś skarga niezasadna. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. Sąd miał przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.