II SA/Gd 27/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt [..], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt SKO [..], stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia 20 kwietnia 2005 r., nr [..], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na odbudowie budynku stolarni po pożarze oraz jego rozbudowie wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej na działce nr [..] w miejscowości S. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał oddaleniu. Przepisy art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przewidują, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przytoczonych przepisów wynika, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, w związku z czym to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne z powodu ziszczenia się przesłanek z art. 61 ust. 3 p.p.s.a. Od uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy rozstrzygnięcie sądu. Tymczasem skarżąca we wniosku nie wskazała żadnych okoliczności, ani nie przywołała jakichkolwiek argumentów, które mogłyby w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, podkreślić należy, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Zasadę tą można stosować po analizie stanu prawnego i faktycznego sprawy. W okolicznościach konkretnej sprawy można bowiem rozważać wstrzymanie wykonania decyzji w takim znaczeniu, że wstrzymaniu podlegać będą skutki prawne, które decyzja ta wywołuje, o ile stanowią one bezpośrednie i pewne następstwo danego rozstrzygnięcia. O możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie decyduje zatem rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OZ 859/11, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie jednak z utrwaloną linią orzeczniczą decyzja ustalająca warunki zabudowy ze względu na jej przedmiot nie należy do aktów administracyjnych, które mogłyby podlegać wykonaniu w powyższym rozumieniu pomimo, że może ona wywoływać określone następstwa prawne (postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, LEX nr 1624481). Również decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jedynym bezpośrednim skutkiem takiej decyzji jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Rozstrzygnięcie takie może pociągnąć za sobą kolejne rozstrzygnięcia administracyjne (np. w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę), ale to dopiero w tych, kolejnych postępowaniach strona będzie mogła domagać się ochrony tymczasowej, czy to na etapie postępowania przed organem administracji, czy też na etapie po złożeniu skargi na ostateczną decyzję administracyjną, według przesłanek przewidzianych przez przepisy procesowe, w tym również z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z wyżej wskazanych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.