II SA/Gd 2707/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Joanna Zdzienicka – Wiśniewska Sędziowie: NSA Marek Gorski (spr.) WSA Małgorzata Gorzeń Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. D. na decyzję Wojewody z dnia 12 lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów szkolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 7 czerwca 2001 r. nr [...], 2. ustala, iż wymienione w punkcie 1. decyzje nie mogą być wykonywane. 3 II SA/Gd 2707/01 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Nr [...] orzekającą o zwrocie przez H. D. kosztów szkolenia w wysokości 3.245 zł. Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art.16 ust.4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. Nr 6, poz.56 z 2001r.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że H. D. została zarejestrowana jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu 1 września 1999r. W dniu 16 września 1999r. skarżąca podpisała odbiór skierowania przez Powiatowy Urząd Pracy w G. na szkolenie Język angielski z egzaminem FCE) obywające się w okresie od 20 września 1999r. do 30 czerwca 2000r. Podpisując skierowanie na kurs podpisała jednocześnie jego warunki znajdujące się w pouczeniu na skierowaniu, w tym obowiązek zwrotu kosztów szkolenia w przypadku nieusprawiedliwionego jego przerwania. W pouczeniu tym zawarto zapis, iż skarżąca zobowiązuje się do przystąpienia do egzaminu kończącego szkolenie, który to egzamin jest integralną częścią szkolenia (dotyczy to także egzaminów poprawkowych). W dniu 9 listopada 1999r. H. D. podjęła działalność gospodarczą jednakże dalej uczęszczała na kurs pobierając dodatek szkoleniowy w wysokości 20% zasiłku dla bezrobotnych. Ponieważ po 30 czerwca 2000r. skarżąca nie przedłożyła wyniku egzaminu organ I instancji wezwał ją do przedstawienia świadectwa ukończenia kursu. Skarżąca przedłożyła jedynie zaświadczenie potwierdzające uczęszczanie na kurs. oświadczyła ponadto, że egzaminu końcowego nie zdała, a aktualnie nie jest w stanic przystąpić do zdawania egzaminu poprawkowego. Powyższe oświadczenie organ I instancji potraktował jako przerwanie kursu bez usprawiedliwionej przyczyny i orzekł o obowiązku zwrotu kosztów szkolenia. Rozstrzygnięcie to. zdaniem organu II instancji, odpowiada prawu. Termin egzaminów w tym poprawkowych ustala instytucja szkoląca, a osoba egzaminowana jest obowiązana przystąpić do takiego egzaminu. Nie przystąpienie do egzaminu mogły usprawiedliwić jedynie obiektywne przyczyny. Nie stanowi usprawiedliwionej przyczyny nieprzygotowanie się do egzaminu. To, iż skarżąca podjęła działalność gospodarczą nie ma wpływu na obowiązek zwrotu kosztów szkolenia. Decyzję tę zaskarżyła H. D. Wnosząc o jej uchylenie skarżąca kwestionowała treść notatki sporządzonej przez pracownika Urzędu, który z oświadczenia skarżącej, iż aktualnie nie jest w stanie przystąpić do egzaminu poprawkowego błędnie wyciągnął wniosek, że nie jest do niego przygotowana ponieważ wolą skarżącej było przekazanie informacji, iż nie może przystąpić do egzaminu z uwagi na stan zdrowia. Na dowód powyższego skarżąca przedstawiła zaświadczenie lekarskie, z którego wynika iż od 15 czerwca 200lr. leczy się u specjalisty neurologa psychiatry z powodu depresji. Skarżąca podkreśliła, iż skierowanie na kurs nie określa terminu przystąpienia do egzaminu poprawkowego, a nadto utrzymywała, iż nie wyraziła rezygnacji z przystąpienia do egzaminu poprawkowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Decyzja z dnia 22 września 1999r. Nr [...] wydana przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy przyznała skarżącej dodatek szkoleniowy w wysokości 20% zasiłku dla bezrobotnych, zobowiązując skarżącą jedynie do stawiennictwa w Urzędzie Pracy w dniu 3 listopada 2000r. W następstwie tej decyzji skarżąca otrzymała skierowanie na szkolenie, która spełnia warunki umowy zawartej w dniu 16 września 1999r. Wprawdzie w treści skierowania zawarto zapis "W związku z umową szkolenia bezrobotnych Umowa Nr [...]..." to jednak w aktach sprawy brak jest takiej umowy. Natomiast w skierowaniu zawarto oświadczenie, z którego wynika, iż osoba skierowana zobowiązuje się do systematycznego realizowania programu szkolenia i przestrzegania regulaminu obowiązującego w jednostce szkolącej oraz przystąpienia do egzaminu kończącego szkolenie, który jest integralną częścią szkolenia, co dotyczy również egzaminów poprawkowych. Każdą nieobecność na zajęciach należy usprawiedliwić dokumentem usprawiedliwiającym powyższą nieobecność, który należy przedstawić w terminie 3 dni od jego wystawienia. W aktach sprawy brak jest regulaminu obowiązującego w jednostce szkolącej. Na koniec zauważyć należy, iż osoba skierowana na szkolenie zobowiązuje się zwrócić koszty szkolenia, ubezpieczenia w przypadku nieusprawiedliwionego przerwania szkolenia. Brak umowy nr [...], a także regulaminu obowiązującego w jednostce szkolącej stanowi naruszenie art.7 K.p.a. bowiem pozostaje wątpliwość czy pouczono skarżącą o terminach egzaminów poprawkowych i kto o takich terminach skarżącą informuje. Wezwanie skarżącej do Urzędu Pracy doręczono jej zresztą po terminie w jakim się miała stawić, nie oznacza, iż był to termin egzaminu poprawkowego. Z oświadczenia sporządzonego w dniu 9 maja 2001 r. przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w G. również nie wynika, iż skarżącą poinformowano o terminie egzaminu poprawkowego. Zwrócić należy uwagę, iż pouczenie zawarte w skierowaniu nie nakłada na osobę skierowaną na kurs obowiązku zdania egzaminu, a jedynie nakłada obowiązek przystąpienia do egzaminu końcowego i egzaminów poprawkowych bez wskazania ilu. Te braki w materiale dowodowym nie pozwalają na twierdzenie, iż zarzuty skarżącej są bezpodstawne. Organ administracyjny obowiązany jest sprawę wyjaśnić zgodnie z treścią art.7, 8 i 9 K.p.a. W sprawie jest także nie bez znaczenia okoliczność, iż po przystąpieniu do szkolenia skarżąca podjęła działalność gospodarczą i nie powiadomiła o tym Urzędu Pracy. Rozważenia zatem wymaga czy nie utraciła przymiotu osoby bezrobotnej i czy w związku z powyższym była uprawniona do poboru świadczeń związanych z pokryciem kosztów szkolenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Z tego powodu zgodnie z treścią art.152 cytowanej ustawy ustalono, iż zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane.