II SA/Gd 271/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. G. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w S. z dnia 8 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1471 ze zm.) skierował do Zarządu A. zarządzenie pokontrolne z dnia 8 lutego 2019 r. Nr [..], wydane przy uwzględnieniu ustaleń kontroli przeprowadzonej w A., udokumentowanych protokołem kontroli nr [..]. Zarządzeniem pokontrolnym Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakazał: 1. działalność polegającą na zbieraniu odpadów prowadzić po uzyskaniu wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów, termin realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia; 2. zebrane w wyniku prowadzonej działalności odpady przekazywać podmiotom posiadającym stosowne uprawnienia, termin realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia; 3. prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym, dla wszystkich rodzajów odpadów, termin realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia. W zarządzeniu pokontrolnym organ środowiskowy wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 31 marca 2019 r. Uzasadniając zarządzenie pokontrolne Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że zostało ono sporządzone ze względu na stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Organ wyjaśnił, że w trakcie kontroli u A. J., jako osoby fizycznej, ustalono, że na działkę nr [...] w C. przywiezione zostały w okresie od dnia 14 grudnia 2018 r. do 28 grudnia 2018 r. odpady budowlane. Z okazanych kart przekazania odpadów wynikało, że przywóz dotyczył odpadów o kodzie 17 01 01 - gruz betonowy w ilości 186,84 Mg. Odpady przekazane zostały przez firmę A. W dniach 10 stycznia 2019 r. oraz 15 stycznia 2019 r. przeprowadzono oględziny działki nr [..], podczas których stwierdzono, że w części poeksploatacyjnej wyrobiska znajdują się pryzmy przylegających do siebie odpadów. Jedna z pryzm utworzona została z odpadów o kodzie 17 01 07 – zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia. Pozostałe pryzmy utworzone zostały z bardzo mocno rozdrobnionej frakcji mieszaniny odpadów - widoczne drobiny styropianu, folii, drewna, szkła, kamieni, gruzu, ziemi lub innej materii organicznej. W pryzmach tych widoczne są pojedyncze duże kawałki gruzu betonowego. Charakterystyka tego odpadu wskazuje, że nie jest to odpad o kodzie 17 01 01, względnie 17 09 04 - zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03. Zebrano odpady inne niż niebezpieczne. A. J. wyjaśniła, że odpady na działkę nr [...] w C. przywiezione zostały w ramach przygotowań do dalszego prowadzenia eksploatacji kopalni kruszywa naturalnego i prac przygotowawczych do rozpoczęcia rekultywacji wyrobiska pożwirowego. Według niej przywieziono odpady o kodzie 17 01 01. A. J. poinformowała, że w oczekiwaniu na decyzję Marszałka Województwa zezwalającą na prowadzenie procesu rekultywacji przy wykorzystaniu odpadów podgrupy 17 01 zamierza przystąpić do prac związanych z utwardzeniem dróg dojazdowych na terenie kopalni żwiru dla sprzętu wykorzystywanego w procesie wydobycia kruszywa, jak i budowy ogrodzenia kopalni. Wskazała, że działania te wykonywane są zgodnie z wytycznymi rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku. Organ uznał, że co prawda A. J. jest właścicielem działki nr [..] w C. jako osoba fizyczna, jednakże odpady zostały przez nią przyjęte nie na własne potrzeby. Zbierane odpady mają być wykorzystane w celach ściśle zarobkowych, tj. mają być wykorzystane do budowy infrastruktury niezbędnej do dalszego eksploatowania złóż kopalin oraz przeprowadzenia rekultywacji już wyeksploatowanej części kopalni. Gospodarczy charakter celu wykorzystania odpadów z założenia wyklucza wykorzystanie ich na własne potrzeby. Przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. oraz art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach nie mają zastosowania względem odpadów o kodzie 17 01 07. Odpady o kodzie 17 09 04 nie widnieją natomiast w przedmiotowym rozporządzeniu, tj. nie są to odpady, które mogą być przekazane osobie fizycznej. Wskazał przy tym, że w analizowanym przypadku nie zaistniała przesłanka z art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach, zatem odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami spoczywa nadal na A., która nie posiada wymaganego zezwolenia w tym zakresie. Spółka legitymuje się jedynie zezwoleniem na zbieranie odpadów wydanym przez Prezydenta Miasta z dnia 10 maja 2013 r., które dotyczy zbierania odpadów na terenie G. przy ul. B. Tym samym stwierdził naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Organ wskazał, że z ustaleniami dotyczącymi kodu przywiezionych odpadów nie zgodziła się A. J. wskazując, że odpady są kwalifikowane zgodnie z deklaracją podmiotów, od których odbierane są odpady budowlane. Podkreśliła, że w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowisku jest wykaz odpadów obojętnych, dla których podstawową charakterystykę odpadów sporządza się bez przeprowadzenia badań, o których mowa w art. 110 ust. 2 pkt. 1 lit. h ustawy. Na liście tej są odpady z grupy 17, tj. 17 01, 17 02, 17 03, 17 07 z zaznaczeniem, że dotyczy to tylko wybranych odpadów budowlanych i rozbiórkowych. W opisie tej tabeli jest wyraźnie zaznaczone: wybrane odpady budowlane i rozbiórkowe z niską zawartością innego rodzaju materiałów jak metale, tworzywa sztuczne, ziemia, odpady organiczne, drewno, guma itp. Wynika z tego, że w odpadach zbieranych w kontenerach lub big-bagach mogą znajdować się wymienione wyżej zanieczyszczenia, o których wspomniano powyżej. Jest to typowe dla takich odpadów zbieranych w procesach remontów i jak widać ustawodawca przewidując, iż nie ma możliwości technicznych przeprowadzenia selekcji tak zgromadzonych odpadów wyraża zgodę na występowanie zanieczyszczeń innymi materiałami. Zdaniem organu powyższe argumentacja nie zasługiwała na uwzględnienie, nie znajduje ona odzwierciedlenia w rzeczywistości, co udowodniono w trakcie oględzin żwirowni w C. Przywiezione odpady były bowiem po części mieszaniną różnego rodzaju odpadów gruzu betonowego, ceglanego z materiałami ceramicznymi, tj. stanowiły odpad o kodzie 17 01 07. W części były to bardzo mocno rozdrobnione, zmieszane ze sobą drobiny styropianu, folii, drewna, szkła, kamieni, gruzu, ziemi lub innej materii organicznej, tj. odpady o kodzie 17 09 04. Przedstawione w argumentacji A. J. zanieczyszczenia stanowiły znaczą i integralną część tych odpadów. W tym zakresie organ stwierdził naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. oraz 81a k.p.a. poprzez: a) brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, na skutek czego nie zostały udowodnione wszystkie okoliczności pozwalające na ustalenie, jakiego rodzaju odpady znajdowały się na działce nr [..] położonej w obrębie C., b) brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonym akcie całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, w szczególności w zakresie domniemanego gospodarczego wykorzystania odpadów, z pominięciem wyjaśnień właścicielki działki, iż podejmowane tam działania mają przede wszystkim na celu zapewnienie bezpiecznego dostępu nieruchomości do drogi publicznej, co należy uznać za normalne, uzasadnione czynności, jakie podejmowałaby każda racjonalna osoba będąca właścicielem nieruchomości, c) oparcie rozstrzygnięcia na sprzecznych ze stanem faktycznym ustaleniach, tj. określenie rodzaju odpadów znajdujących się na działce na podstawie ustaleń poczynionych podczas wizji lokalnej, w ramach której nie zbadano pryzm odpadów, z pominięciem jednoznacznych wyjaśnień strony skarżącej w tym zakresie oraz treści kart przekazania odpadów, d) rozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących rodzaju odpadów znajdujących się na działce na niekorzyść strony skarżącej. 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż; a) na działce znajdowały się odpady o kodach 17 01 07 i 17 09 04, podczas gdy znajdowały się na niej wyłącznie odpady o kodzie 17 01 01, b) odpady były wykorzystywane na cele gospodarcze i zarobkowe, podczas gdy właściciel działki nie prowadzi działalności gospodarczej, a podejmowanie na działce działania zmierzały wyłącznie do zabezpieczenia nieruchomości i utwardzenia terenu na potrzeby zapewnienia jej dostępu do drogi publicznej i nie stanowiły w jakimkolwiek zakresie działalności polegającej na zbieraniu odpadów przez stronę skarżącą. Uzasadniając powyższe zarzuty wskazano, że organ przyjął, iż na działce znajdowały się odpady o kodach 17 01 07 i 17 09 04 wyłącznie na podstawie ustaleń pracowników Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ). Kontrola WIOŚ na działce miała miejsce w dniu 10 stycznia, tj. w środku zimy, w minusowej temperaturze, gdy pryzmy odpadów były pokryte śniegiem. Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas oględzin wynika jedynie, że na wierzchu pryzm znajdujących się tam odpadów można było zauważyć domieszki innych substancji. Podczas oględzin pryzm tych nie rozkopano ani nawet nie rozgarnięto w zakresie pozwalającym na ustalenie ich rzeczywistego składu, co czyni wszelkie stwierdzenia dotyczące ilości znajdujących się w nich zanieczyszczeń bezpodstawnymi. Zauważone podczas oględzin drobiny styropianu czy folii z uwagi na ich niską wagę znajdowały się wyłącznie na zewnątrz pryzm, które już wewnątrz zawierały w sobie odpady o kodzie 17 01 01, pokryte jedynie warstwą lżejszych i bardziej widocznych (w tym kolorowych) zanieczyszczeń, co nie wpływa jednak na charakterystykę tego odpadu i nie może determinować ustaleń organu w zakresie rodzaju odpadów zebranych na działce. Organ ustalił na podstawie tak powierzchownie przeprowadzonych przez oględzin, jakie odpady o jakich kodach znajdowały się wówczas na działce nie czyniąc w tym zakresie żadnych własnych ustaleń faktycznych, przyjmując jednocześnie wnioski stojące w całkowitej sprzeczności z wyjaśnieniami właściciela działki oraz jednoznaczną treścią kart przekazania odpadów, co świadczy o zaniechaniu wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a co skutkowało dokonaniem całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych. Dodatkowo wskazano, że organ zinterpretował wyjaśnienia właściciela nieruchomości, na której znajdowały się odpady, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Przyjął bowiem, iż wyraźnie wskazany cel działań - utwardzenie terenu działki i drogi dojazdowej - ma charakter zarobkowy i gospodarczy, podczas gdy było to działanie, jakie podjąłby każdy racjonalny właściciel nieruchomości, chcący ją wykorzystać w jakimkolwiek celu. Działania takie mają na tyle ogólny charakter, iż nie można uznać ich za czynione w celach zarobkowych. Zmierzają one bowiem na obecnym etapie wyłącznie do utwardzenia terenu i zapewnienia bezpieczeństwa na terenie działki, a także jej ogrodzenia i były dokonywane przez właściciela działki - nie mającego statusu przedsiębiorcy - we własnym interesie. Nie sposób przecież przyjąć, że samo utwardzenie, czy ogrodzenie nieruchomości będzie miało zawsze "zarobkowy" charakter. Przeciwnie, w znakomitej większości przypadków będzie zmierzać do zabezpieczenia nieruchomości, stanowiąc co najwyżej dopiero etap poprzedzający jakiekolwiek działania podejmowane w celach zarobkowych. Organ poczynił zatem ustalenia w zakresie zarobkowego charakteru działań właściciela działki wyłącznie na podstawie jego wyjaśnień. Nie zweryfikował, czy i w jakim zakresie osoba ta prowadzi działalność gospodarczą, co przyczyniło się do przyjęcia błędnego stanowiska odnośnie zarobkowego charakteru działań podejmowanych na działce. Właściciel działki nie jest wpisany do CEIDG, działalność podejmowana na działce nie miała zorganizowanego charakteru, nie miała ciągłości i pewności, zaś zmierzała jedynie - co stanowi normalne i racjonalne działanie każdego właściciela nieruchomości - do uatrakcyjnienia działki, poprzez jej utwardzenie i ogrodzenie. Działania te nie były podejmowane na rzecz innych podmiotów, a jedynie we własnym interesie właściciela nieruchomości, a co za tym idzie nie sposób uznać, iż miały one charakter gospodarczy czy zarobkowy. Organ błędnie zatem przyjął, iż opisane w zaskarżonej decyzji działania miały zarobkowy charakter, co skutkowało uznaniem, iż nie ma zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy zwolnienie przewidziane w art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2107), oraz art. 3-5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W świetle powyższych przepisów sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest więc ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie kontroli legalności poddane zostało zarządzenie pokontrolne wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 8 lutego 2019 r., w którym organ ten, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1471 ze zm.), u.i.o.ś. oraz ustaleń przeprowadzonej kontroli w A., udokumentowanej protokołem kontroli nr [..], zarządził: w pkt 1 działalność polegającą na zbieraniu odpadów prowadzić po uzyskaniu wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów, w pkt 2 zebrane w wyniku prowadzonej działalności odpady przekazywać podmiotom posiadającym stosowne uprawnienia, w pkt 3 prowadzić ewidencję odpadów zgodną ze stanem rzeczywistym, dla wszystkich rodzajów odpadów. Organ inspekcji wyznaczył termin na przesłanie informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Z uzasadnienia kontrolowanego zarządzenia wynika, że prawną podstawą nałożenia obowiązku określonego w punkcie 1 jest art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 992 ze zm.), zwanej dalej u.o., obowiązku określnego w punkcie 2 zarządzenia - art. 27 ust. 2 u.o., a obowiązku z punktu 3 – art. 66 ust. 1 u.o. Podstawę kompetencyjną przedmiotowego zarządzenia stanowi natomiast art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.i.o.ś. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 u.i.o.ś. na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może: 1) wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej; 2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną; 3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej. Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Z treści przywołanych powyżej norm wynika, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. W ocenie Sądu, zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ ma ono charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną, na co wskazuje treść art. 31a ust. 1 u.i.o.ś. W orzecznictwie przyjmuje się, że skoro przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych na podstawie wyników dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej określony obowiązek, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 2 czerwca 2009 r., II GSK 1009/08; z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 2036/09, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Merytoryczna kontrola kwestionowanego zarządzenia pokontrolnego doprowadziła Sąd wojewódzki do wniosku, że wydane zarządzenie znajduje oparcie w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, a obowiązki nałożone w jego treści znajdują oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Na wstępie wskazać należy, że do tego typu aktów nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a., gdyż są one wydawane w trybie odrębnych przepisów i odrębnych postępowań (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 723/12, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powoduje to, że uchylenie przez sąd administracyjny tego rodzaju aktu nie może służyć weryfikacji stanu faktycznego. Sąd badając zgodność z prawem zarządzenia pokontrolnego może, na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylić ten akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, bądź kontrola ta odbyła się z naruszeniem obowiązującej procedury. Użyte w art. 12 ust. 1 u.i.o.ś. sformułowanie dotyczące możliwości wydania zarządzenia pokontrolnego "na podstawie ustaleń kontroli", powoduje, że szczególne podstawowe dowodowe znaczenie, tak dla samej dopuszczalności wydania takiego zarządzenia w określonej sprawie, jak i dla oceny prawidłowości tego rodzaju aktu, ma protokół kontroli. Wobec tego zarządzenie pokontrolne powinno wskazywać na ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny sprawy, który ma istotne znaczenie dla oceny zasadności skierowanych do adresata zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli. Z kolei stan faktyczny sprawy winien znajdować swoje pełne odzwierciedlenie w protokole z czynności pokontrolnych. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie należą do organu, niemniej jednak kontrolowana jednostka nie jest w tym zakresie pozbawiona istotnych uprawnień, bowiem kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej może wnieść do protokołu, (który podopisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki), umotywowane zastrzeżenia i uwagi (art. 11 ust. 2 ustawy). Z kolei w razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika jednostki organizacyjnej (kontrolowanej osoby fizycznej) inspektor obowiązany jest uczynić o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie (art. 11 ust. 3 ustawy). W razie sformułowania przez kontrolowanego tego rodzaju zastrzeżeń i uwag (przy podpisaniu protokołu) lub stanowiska (w razie odmowy podpisania protokołu) protokół, wraz ze stanowiskiem kontrolowanego, w swym całokształcie stanowi podstawę ustaleń kontroli, w oparciu o które organ ocenia zasadność wydania zarządzenia pokontrolnego oraz formułuje treść konkretnych wskazań. Przepisy u.i.o.ś. określające właściwość organów Inspekcji Ochrony Środowiska do dokonywania kontroli i normujące tryb postępowania kontrolnego są przepisami szczególnymi w odniesieniu do przepisów k.p.a. Zgodnie z art. 9 u.i.o.ś. Inspekcja Ochrony Środowiska prowadzi kontrole planowe i pozaplanowe. Stosownie do art. 9 ust. 1b pkt 2 i ust. 1c u.i.o.ś. do kontroli pozaplanowych zalicza się kontrole interwencyjne, przez które rozumie się kontrole przeprowadzane w związku z rozpatrywaniem skarg i interwencji dotyczących zanieczyszczenia środowiska lub podejrzenia wystąpienia takiego zanieczyszczenia, wystąpienia poważnych awarii lub w celu przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia. Zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska inspektor uprawniony jest m.in. do wstępu przez całą dobę wraz z niezbędnym sprzętem: a) na teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na których prowadzona jest działalność gospodarcza, b) do środków transportu, c) na teren niezwiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Co w niniejszej sprawie istotne, zgodnie z art. 9a ust. 1 u.i.o.ś., kontrolę przedsiębiorców wykonuje się na zasadach określonych w rozdziale 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1292), zwanej dalej P.p. Jednak zgodnie z art. 65 pkt 3 P.p. przepisów P.p rozdziału 5 "Ograniczenia kontroli działalności gospodarczej" nie stosuje się do kontroli prowadzonej na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie gospodarki odpadami. Poza tym nawet do kontroli pozaplanowych przedsiębiorców nie stosuje się przepisów art. 47, art. 48, art. 50, art. 51, art. 54, art. 55 i art. 58 P.p. (art. 9a ust. 2). Oznacza to, że przy kontroli przedsiębiorców, w tym skarżącej Spółki, dokonywanej w trybie interwencyjnym ze względu na konieczność sprawdzenia przestrzegania ustawy o odpadach, a z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, nie było obowiązku, wynikającego z art. 48 ust. 1 P.p., zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli. W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń w zakresie przeprowadzenia kontroli w niniejszej sprawie, rzutujących na prawidłowość poczynionych w jej trakcie ustaleń. W niniejszej sprawie organ sporządził dwa protokoły kontroli podpisane dnia 28 stycznia 2019 r.: jeden nr [..] oraz stanowiący jego integralną częścią drugi protokół nr [..] dokumentujący kontrolę przeprowadzoną na terenie działki nr [..] w C., której właścicielem jest A. J. jako osoba fizyczna. Do ostatniego protokołu dołączono materiał dowodowy m.in. w postaci protokołu oględzin działki nr [..]. Zgodnie z przedłożonym odpisem z KRS skarżącej Spółki A. J. pełni w niej funkcję Prezesa Zarządu. Z obu tych protokołów prawidłowo przeprowadzonej kontroli wynika szczegółowy stan faktyczny sprawy, który dawał podstawy do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego w postaci u.o. Ustalono bowiem w ich toku okoliczności uzasadniające potrzebę podjęcia działań naprawczych w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska, w tym zasad gospodarowania odpadami. Na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 10 i 15 stycznia 2019 r., udokumentowanych zdjęciami, ustalono, że na działce nr [..], eksploatowano złoża kruszywa naturalnego na podstawie koncesji wydanej P. S. - poprzednikowi prawnemu A.J. P. S. zaprzestał eksploatacji złoża i uzyskał zezwolenie na rekultywację wyrobiska poeksploatacyjnego po odkrywkowej eksploatacji złoż kruszywa naturalnego, decyzją z dnia 22 października 2018 r., w której określono rolniczy kierunek rekultywacji, przy której można wykorzystać odpady z podgrupy 17 01 odzyskane w procesie R3 i R5, po uprzednim uzyskaniu zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Wskazaną działkę na własność nabyła A. J. jako osoba fizyczna, a z jej wyjaśnień wynika, że nabycia dokonano w celu dalszej eksploatacji złóż kruszywa naturalnego. Z ustaleń poczynionych w trakcie oględzin wynika, że skarżąca Spółka A. przywiozła na teren działki nr [..] odpady budowlane w okresie od dnia 14 grudnia 2018 r. do dnia 28 grudnia 2018 r. Z okazanych w trakcie kontroli kart przekazania odpadów wynika, że przywóz obejmował odpady o kodzie 17 01 01 – gruz betonowy w ilości 186,88 Mg. Organ stwierdził, że kody odpadów wskazanych na kartach nie pokrywają się z ustaleniami poczynionymi w terenie. Stwierdzono, że w części poeksploatacyjnej wyrobiska znajdują się pryzmy przylegających do siebie odpadów. Jedna z pryzm utworzona została z odpadów o kodzie 17 01 07 – zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia. Pozostałe pryzmy utworzone zostały z bardzo mocno rozdrobnionej frakcji mieszaniny odpadów - widoczne drobiny styropianu, folii, drewna, szkła, kamieni, gruzu, ziemi lub innej materii organicznej. W pryzmach tych widoczne są pojedyncze duże kawałki gruzu betonowego. Organ stwierdził, że charakterystyka tego odpadu wskazuje, że nie jest to odpad o kodzie 17 01 01, ale o kodzie 17 09 04 - zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03. W trakcie oględzin dokonano szczegółowych obmiarów przylegających do siebie pryzm. A. J. wyjaśniła, że odpady na działkę nr [..] w C. przywiezione zostały w ramach przygotowań do dalszego prowadzenia eksploatacji kopalni kruszywa naturalnego i prac przygotowawczych do rozpoczęcia rekultywacji wyrobiska pożwirowego. A. J. poinformowała, że w oczekiwaniu na uzyskanie decyzji Marszałka Województwa zezwalającej na prowadzenie procesu rekultywacji przy wykorzystaniu odpadów podgrupy 17 01 zamierza przystąpić do prac związanych z utwardzeniem dróg dojazdowych na terenie kopalni żwiru dla sprzętu wykorzystywanego w procesie wydobycia kruszywa, jak i budowy ogrodzenia kopalni. Organ ustalił również, że skarżąca Spółka dysponuje zezwoleniem na zbieranie odpadów na terenie działek znajdujących się przy ul. B. w G. Nie posiada natomiast zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działki nr [..]. Zgodnie z art. 3 pkt 34 u.o. przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. W myśl art. 41 ust. 1 u.o. prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Przepis art. 45 ust. 1 u.o. przewiduje możliwość zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów, jednak żadna z przewidzianych w hipotezie wskazanych norm prawnych sytuacja nie wypełnia okoliczności faktycznych odnoszących się do skarżącej Spółki. Wobec powyższego co do zasady skarżąca Spółka, ażeby legalnie prowadzić zbieranie odpadów na działce nr [..], musiałaby uzyskać zezwolenie właściwego organu wydane w formie decyzji administracyjnej, którym bezspornie w niniejszej sprawie nie legitymuje się. W konsekwencji organ Inspekcji Ochrony Środowiska, stwierdzając naruszenie art. 41 ust. 1 u.o. polegające na prowadzeniu zbierania odpadów na działce nr [..] w C. bez zezwolenia zobowiązał skarżącą Spółkę do podjęcia działań zmierzających do wyeliminowania nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska. Sąd nie podzielił przy tym argumentacji skarżącej, że odpowiedzialność Spółki za gospodarowanie odpadami została przeniesiona na właściciela działki nr [..] – A. J. w momencie przekazania jej odpadów, gdyż A. J. nie miała obowiązku posiadania zezwolenia na zbieranie odpadów, korzystając z dobrodziejstwa przepisu art. 45 ust. 1 pkt 2 u.o. Zasadą generalną jest, że wytwórca odpadów jest obowiązany do gospodarowania wytworzonymi przez siebie odpadami (art. 27 ust. 1 u.o.). Gospodarowanie odpadami zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 obejmuje: zbieranie, transport, przetwarzanie, nadzór nad tymi działaniami, późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania oraz działanie w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie. Od tej zasady ustawodawca dopuszcza wyjątki w postaci zlecenia gospodarowania odpadami innym podmiotom, przy czym zastrzega, że mogą to być wyłącznie podmioty posiadające: 1) zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, lub 2) koncesję na podziemne składowanie odpadów, pozwolenie zintegrowane, decyzję zatwierdzającą program gospodarowania odpadami wydobywczymi, zezwolenie na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych lub wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5, chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania decyzji lub wpisu do rejestru. Przejście odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami następuje w momencie przekazania odpadów następnemu posiadaczowi, który posiada: decyzję wymienioną w art. 27 ust. 2 pkt 1 lub 2 albo wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a. Przepis art. 27 ust. 3 u.o. stanowi bowiem, że jeżeli wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów, który posiada decyzję wymienioną w ust. 2 pkt 1 lub 2 albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a, odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami, z chwilą ich przekazania, przechodzi na tego następnego posiadacza odpadów. Przejście odpowiedzialności dokonuje się również w sytuacji przekazania odpadów osobie fizycznej, która nie ma obowiązku uzyskania decyzji (zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów) np. w okolicznościach objętych hipotezą normy prawnej z art. 45 ust. 1 pkt 2 u.o. Przepis ten stanowi, że z obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się osobę fizyczną i jednostkę organizacyjną niebędące przedsiębiorcami, wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8. Skarżąca Spółka dążyła do wykazania, że odpowiedzialność za zbieranie odpadów na działce nr [..] przeszła skutecznie ze Spółki jako przedsiębiorcy na właściciela tej działki – osobę fizyczną A. J. z momentem przekazania jej odpadów, które zamierza ona wykorzystać na potrzeby własne. Sąd nie podzielił przytaczanej przez skarżącą argumentacji w powyższym zakresie, albowiem przeczy jej całokształt zgromadzonego materiału dowodowego sprawy. Zgodnie z art. 27 ust. 8 u.o. osoba fizyczna i jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. Przy tym podkreślić należy, że nawet wykorzystywanie odpadów przez osoby niebędące przedsiębiorcami na przyszłe potrzeby prowadzenia takiej działalności przez inne podmioty nie mieści się w hipotezie wskazanego przepisu. Do zweryfikowania zastosowania powyższego przepisu w rozpoznawanej sprawie konieczne było w pierwszej kolejności ustalenie rodzaju odpadów zgromadzonych na działce nr [..] oraz charakteru potrzeb, które mają być realizowane z ich wykorzystaniem. W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez organ w zakresie rodzaju odpadów zalegających na działce nr [..] i braku zbieżności pomiędzy stwierdzonym stanem rzeczywistym a wynikającym z kart przekazania odpadów nie budzą żadnych zastrzeżeń. Podkreślić bowiem należy, że kwalifikacji odpadów winien dokonać zawsze organ rozpoznający sprawę, nie zaś posiadacz odpadów. W konsekwencji podstawą ustaleń w zakresie rodzajów odpadów nie mogą być jedynie dokumenty wytworzone przez stronę postępowania lub podmioty działające na jej zlecenie. Podstawą ustaleń w tym zakresie winien być przede wszystkim przeprowadzony dowód z oględzin odpadów i nieruchomości, na której się znajdują. Organy takich oględzin w niniejszej sprawie dokonały, a swoje spostrzeżenia udokumentowały protokołem i zdjęciami obrazującymi stan faktyczny istniejący na nieruchomości. Przeprowadzone czynności dowodowe były prawidłowe i dawały podstawy do wiarygodnych ustaleń faktycznych. Oględziny przeprowadził pracownik Inspekcji, stanowiącej wyspecjalizowany organ w zakresie kontroli przestrzegania przepisów ochrony środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska. Z przepisów u.i.o.ś. wynika, że pracownicy Inspekcji są również wykwalifikowani do wykonywania zadań kontrolnych. Organ w toku oględzin dokonał szczegółowej lustracji zalegających odpadów na działce nr [..] oraz ich pomiarów obrazujących wielkość i skład. Brak podstaw do kwestionowania ustaleń poczynionych w ten sposób, albowiem stan odpadów na wskazanej działce potwierdza również materiał zdjęciowy, który przeczy twierdzeniom skarżącej Spółki, jakoby okres zimowy i zalegający śnieg uniemożliwiały dokładne zbadania odpadów i poczynienie ustaleń, że nie są to odpady o kodach ujawnionych w kartach przekazania odpadów. Kwalifikacja odpadów jako odpadów o kodach 17 01 07 – zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia i 17 09 04 – zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03 nie budzi zastrzeżeń Sądu, albowiem poczyniona została w toku prawidłowo przeprowadzonych oględzin, w okolicznościach, które nie stanowiły przeszkód do prawidłowej weryfikacji rodzaju odpadów. Pomimo pory zimowej, jak pokazują zdjęcia dołączone do protokołu oględzin, nie było warunków uniemożliwiających zbadanie pryzm odpadowych. Przywiezienie odpadów na działkę nr [..] i ich złożenie tam miało miejsce w grudniu 2018 r., a więc już zimną. Organy Inspekcji zobligowane były podjąć działania interwencyjne niezwłocznie po otrzymaniu sygnału o nieprawidłowościach, czyli w zimowych warunkach pogodowych, gdyż w przeciwnym razie narazić mogły się na zarzut niewykonywania obowiązków ustawowych. Jako instytucja wyspecjalizowana w kontrolach przestrzegania przepisów ochrony środowiska Inspekcja dysponuje możliwościami kontrolnymi dostosowanymi do konkretnych okoliczności sprawy. Ani z treści protokołu oględzin ani z zastrzeżeń wniesionych do protokołu kontroli nr [..] przez A. J. jako przedstawiciela jednostki (skarżącej Spółki) nie wynika, aby zakwestionowano sposób przeprowadzenia oględzin, w tym szczegółowość i niezbędność podejmowanych czynności w ramach badania pryzm odpadowych. Skarżąca zakwestionowała wyłącznie wyniki tych oględzin w postaci ustalenia rodzaju odpadów. Z udokumentowanych oględzin nie wynika również, ażeby organ miał jakiekolwiek trudności w zbadaniu pryzm odpadowych, które uzasadniałyby zastosowanie dodatkowego sprzętu bądź pracowników. Zastrzeżenia skarżącej w tym zakresie są całkowicie gołosłowne. W konsekwencji, ustaleniom powyższym nie można zarzucić dowolności, gdyż mają odzwierciedlenie w wynikach prawidłowo przeprowadzonych czynnościach dowodowych. W świetle powyższych ustaleń, żaden ze stwierdzonych rodzajów odpadów nie mógł być zakwalifikowany jako odpad, który osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami mogą poddać odzyskowi na potrzeby własne. Odpady o kodzie 17 09 04 w ogóle nie są przewidziane w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r., poz. 93). Odpady o kodzie 17 01 07 są wprawdzie przewidziane w przywołanym rozporządzeniu, ale warunkiem ich wykorzystania bez zezwolenia jest przeznaczenie na potrzeby własne osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą. Treść wyjaśnień A. J., Prezesa skarżącej Spółki, nie pozostawia żadnych wątpliwości co do celu, na którego realizację miały zostać przeznaczone odpady zebrane na działce nr [..] w C. Działka ta, jako miejsce eksploatacji złóż kruszywa naturalnego, została zakupiona przez A. J. jako osobę fizyczną na własność w celu dalszej eksploatacji złóż kruszywa naturalnego i rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego z wykorzystaniem odpadów z podgrupy 17 01. W tej sytuacji podjęcie działań mających przygotować teren pod eksploatację kopalni i rekultywację wyrobiska, polegających na dostosowaniu podłoża gruntowego do pracy ciężkiego sprzętu oraz budowy ogrodzenia kopalni, wpisuje się we wstępny etap działalności o charakterze gospodarczym. Przy tym podkreślić należy, że ze wszystkich wyjaśnień A. J. składanych w toku kontroli wynika jednoznaczne powiązanie podejmowanych działań z planowanym wznowieniem pracy kopalni i podjęciem rekultywacji terenów wyrobiskowych. Wyklucza to uznanie tych działań za zwyczajowe zabezpieczenie i "uatrakcyjnienie" nieruchomości, do którego skarżąca próbowała sprowadzić działania prowadzone na działce nr [..]. Działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 3 P.p., jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Jedną z cech działalności gospodarczej jest jej zorganizowanie przejawiające się również w fazie wstępnej w podejmowaniu szeregu czynności związanych z rozpoczęciem działalności, które prowadzą do wystąpienia zauważalnych zmian w sytuacji również od strony faktycznej. Jeżeli tego typu różnicy nie da się zaobserwować, można by powziąć wątpliwość co do kwalifikacji aktywności danego podmiotu jako działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie takich wątpliwości nie powziął organ, co Sąd w pełni akceptuje i podziela. Z wyjaśnień A. J. wynika, że w oczekiwaniu na uzyskanie zezwolenia na rekultywację, podjęła ona, z wykorzystaniem nawiezionych odpadów, działania przygotowawcze do podjęcia działalności rekultywacyjnej i wydobywczej. W tych okolicznościach nie sposób obronić tezy o wykorzystaniu nawiezionych odpadów na własne potrzeby osoby fizycznej. Scharakteryzowane przeznaczenie odpadów wykracza całkowicie poza potrzeby własne osoby fizycznej w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej teren kopalni złóż kruszywa naturalnego i wyrobiska poeksploatacyjnego. W tych okolicznościach, nie polega na błędzie stanowisko organu, że odpady miały być wykorzystywane do budowy infrastruktury niezbędnej do dalszej eksploatacji złóż kopalin oraz prowadzenia rekultywacji już wyeksploatowanej części kopalni, a taki cel gospodarczy wykorzystania odpadów wyklucza możliwość ich wykorzystania na własne potrzeby właściciela działki. Przyjętej przez organ oceny nie podważa brak wpisu A. J. jako przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Definicja przedsiębiorcy, sformułowana w art. 4 ust. 1 P.p., nie wiąże uzyskania statusu przedsiębiorcy z dokonaniem wpisu do CEIDG. Tym samym wpis do tej ewidencji nie warunkuje możliwości uznania danego podmiotu za przedsiębiorcę. Wskazać jednak należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 P.p. działalność gospodarczą można podjąć w dniu złożenia wniosku o wpis do CEIDG albo po dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Wobec tego, mimo że zgłoszenie nie kreuje uprawnienia do wykonywania działalności gospodarczej, a tym samym nie jest ono przesłanką do uznania podmiotu za przedsiębiorcę, jest ono obligatoryjne. Jego niedopełnienie może tym samym oznaczać, że podmiot wykonuje działalność gospodarczą nielegalnie i naraża się przez to na sankcje. Powyższe rozważania potwierdzają wniosek, że odpadów zebranych na działce nr [..] nie można było uznać za odpady mogące służyć celom własnym właściciela, a tym samym właściciel działki nie był wyłączony spod obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów. W konsekwencji, przekazanie odpadów przez skarżącą Spółkę A. J. nie mogło doprowadzić do przeniesienia odpowiedzialności za gospodarowanie nimi ze skarżącej Spółki na inny podmiot, zgodnie z dyspozycją art. 27 ust. 3 u.o. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, ustalenia kontroli w powyższym zakresie potwierdziły naruszenie przez skarżącą Spółkę wymogu określonego w art. 27 ust. 2 u.o. i w pełni uzasadniały nałożony na Spółkę w pkt 2 zarządzenia pokontrolnego obowiązek. Natomiast stwierdzona przez organ niezgodność pomiędzy klasyfikacją odpadów uwidocznioną w kartach ich przekazania A. J. a rzeczywistym rodzajem odpadów zalegających na działce nr [..] uprawniała organ do nałożenia na skarżącą Spółkę w pkt 3 zarządzenia pokontrolnego obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym dla wszystkich rodzajów odpadów. Przepis art. 66 ust. 1 u.o. zobowiązuje bowiem posiadacza odpadów do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, zwanej dalej "ewidencją odpadów". Ujawniona niezgodność świadczy o naruszeniu przez skarżącą Spółkę powołanych przepisów. Podsumowując wskazać należy, że w ocenie Sądu, pomiędzy zarządzeniem pokontrolnym a ustaleniami kontroli, utrwalonymi w protokole kontroli, istnieje w niniejszej sprawie logiczny i spójny związek, wskazujący na powiązanie wyników kontroli ze skierowanym do podmiotu kontrolowanego zarządzeniem. Istotą zarządzenia pokontrolnego jest bowiem zakwalifikowanie określonego stanu faktycznego jako stanu niezgodnego z przepisami prawa, pozostającymi w zakresie oceny organu kontrolnego. Sąd nie miał wątpliwości, że prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne potwierdziły nieprawidłowości w zakresie gospodarowania odpadami, które wypełniały hipotezy przepisów u.o. i uzasadniały nałożenie obowiązków sformułowanych w zarządzeniu pokontrolnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.