II SA/Gd 272/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł skarżący, wnioskiem z dnia 10 maja 2013 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz załączonych do wniosku dokumentów (zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia, rachunki związane z utrzymaniem mieszkania, zaświadczenie o ubezpieczeniu małżonki i dzieci razem z wnioskodawcą, dokument poświadczający wysokość kredytu mieszkaniowego, dowody wpłat za energię elektryczną, kopia zeznania podatkowego) ustalono, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką i dwojgiem nastoletnich dzieci, jest posiadaczem mieszkania o powierzchni 64 m2, nie dysponuje zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3 000 euro. Źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie za pracę wnioskodawcy w wysokości 3.574 zł netto. Analizując oświadczenie skarżącego, złożone na urzędowym formularzu oraz biorąc pod uwagę nadesłane dokumenty źródłowe referendarz uznał, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Za powyższym stanowiskiem przemawia wysokość ustalonych dochodów wnioskodawcy w stosunku do niezbędnych kosztów utrzymania oraz brak jakichkolwiek oszczędności. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.