II SA/Gd 275/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A. L. wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki. W skardze na zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295 – 296). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (postanowień) unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Złożony przez stronę wniosek nie został w ogóle uzasadniony, strona nie wykazała zatem, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy dokonał jedynie oceny zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżonym postanowieniem nie nałożono na stronę skarżącą żadnych obowiązków. Postanowienie to nie nosi zatem znamion wykonalności. Postanowienie to charakteryzuje się skutecznością. Jakkolwiek w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszcza się możliwość wstrzymania także takich aktów administracyjnych, które nie podlegają wykonaniu, lecz są skuteczne, ich skuteczność musi wywoływać dla strony skutki przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania, a organ nadzoru w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia (§ 2). Z okoliczności sprawy nie wynika, by organ odwoławczy wstrzymał czynności egzekucyjne do czasu ostatecznego rozpatrzenia zarzutu. Brak jest zatem podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia z tej przyczyny, iż brak skuteczności postanowienia organu odwoławczego mógłby skutkować wstrzymaniem czynności egzekucyjnych. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek jako bezzasadny.