II SA/Gd 2791/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Marta Went, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjne w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 30 września 2002 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2001 roku. nr [...] Burmistrz H., na podstawie art. 104 i art. 107 K.p.a. art. 1 ust. 2. art. 39. art. 40 ust. I i 3. art. 42 i art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999. nr 15 poz. 139 z późniejszymi zmianami) oraz zgodnie z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta H., zatwierdzonego uchwałą z dnia 12 marca 1990 roku. nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w H., zmienionego uchwałą Rady Miejskiej H. nr [...] z dnia 14 września 1994 roku ustalił dla "A" Spółka Akcyjna warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw z pawilonem i wiatą wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną nadziemną i podziemną. Odwołania od powyższej decyzji złożyli właściciele sąsiednich nieruchomości państwo A. i A. F. oraz pani M. A, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ustawy o planowaniu przestrzennym i art. 5 ust. 1 punkt 6 i art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także sprzeczność wydanej decyzji z dokonanymi przez organ pierwszej instancji ustaleniami poprzez uznanie zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego terenu mimo stwierdzonych rozbieżności i niezgodności oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § l, art. 80 i art. 107 § 4 K.p.a. Skarżący w dalszej części odwołań zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Uwzględniając zarzuty obu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., decyzją z dnia 30 września 2002 roku, sygn. akt [...], na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 77, art. 7 i 10 § 1 K.p.a. oraz art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w aktach sprawy brak jest poświadczonego za zgodność z oryginałem wypisu części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz części opisowej tego planu dotyczącego przedmiotowego terenu, co uniemożliwiło zbadanie i jednoznaczne stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z postanowieniami planu. Ponadto w uzasadnieniu podkreślono, że organ pierwszej instancji, przekazując sprawę organowi drugiej instancji nie odniósł się w żaden sposób do konkretnych zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, a dotyczących naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § l K.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniósł "A" Spółka Akcyjna żądając jej uchylenia i przekazania sprawy organowi drugiej instancji celem ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 156 § l K.p.a. polegającego na błędnym przyjęciu braku podstaw do zastosowania art. 136 K.p.a. z uwagi na rażące naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 7, 77 i 10 § l K.p.a. oraz art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 i 39 ust.1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, a wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zbadał zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania, natomiast organ drugiej instancji mając wątpliwości co do zgodności inwestycji z miejscowym planem przestrzennego zagospodarowania powinien, w ocenie skarżącego. sam dążyć do wyjaśnienia tych wątpliwości z udziałem przedstawiciela organu pierwszej instancji czego nie uczynił. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie. podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, iż rozpoznając skargę Kolegium zwróciło się do Burmistrza H. o nadesłanie kopii wypisu i wyrysu z miejscowego planu, potwierdzonych za zgodność z oryginałem, dotyczącego przedmiotowego terenu. Organ pierwszej instancji nadesłał jedynie pisemną informację o treści planu, która nie mogła być podstawą do stwierdzenia zgodności lub jej braku zamierzonej inwestycji z planem miejscowym, organ ten także nie odniósł się do konkretnych zarzutów podniesionych przez strony postępowania co do położenia inwestycji. W ocenie Kolegium zarzut skarżącego co do naruszenia art. 156 § 2 K.p.a. jest chybiony bowiem przepis ten w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). W myśl art. 1 § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 20021'. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl przepisów art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, tj. w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo co prawda postępowanie takie przeprowadził, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. W razie wątpliwości, czy w postępowaniu odwoławczym konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego, czy też z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a. konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, organ odwoławczy jest zobowiązany zastosować przepis art. 136 K.p.a. (wyrok SN z 9 czerwca 1999 r.. III RN 8/99. wyrok NSA z 10 lipca 2001. I SA 343/00, LEX nr 55298). W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze Gdal1sku powziąwszy wątpliwość co do zgodności decyzji z dnia 30 kwietnia 2001 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania teren u z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta H. przeprowadziło czynności w celu uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Na podstawie przeprowadzonych czynności organ drugiej instancji nie mógł jednak jednoznacznie stwierdzić, czy zrealizowanie przez skarżącego zamierzonej inwestycji jest zgodne z postanowieniami planu, co wynikało w pierwszej kolejności z braku w aktach sprawy wypisu oryginału miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie został także uzupełniony przez Burmistrza H. pomimo wezwania do nadesłania tego wypisu przez organ drugiej instancji. Przeprowadzenie dowodu polegającego na porównaniu planu miejscowego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wyjaśnienie czy jest ona zgodna z przedmiotowym planem ma w sprawie fundamentalne znaczenie, bowiem brak powyższej zgodności przesądza o jej nieważności (art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 1999 roku, nr 15, poz. 139). Podsumowując, w ocenie Sądu rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a co za tym idzie - wymagało uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania. Skarga nie mogła być zatem uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) oddalił skargę.