II SA/Gd 280/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Nowakowski (sp.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. i L. K. na decyzję Wojewody z dnia 21 grudnia 2001 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Gd 280/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 24 września 2001 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. art. 28, 32, 33, 34 ust 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego G. - B., zatwierdzonym uchwalą nr [...] Rady Miasta z dnia 6 października 1994 r. (Dz. Woj. II SA/Gd. Nr 26, poz. 137), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Gospodarki Mieszkaniowej - G. N. P. pozwolenia na budowę - modernizację mieszkania nr [...] i [...] przy ul. [...], polegającą na wyodrębnieniu pomieszczeń wc dla dwóch lokali, z zachowanie określonych warunków. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że dokumentacja projektowa obejmuje modernizację opisanych wyżej lokali mieszkalnych. Projekt ten nie przewiduje naruszenia części wspólnych należących do wspólnoty budynku mieszkalnego. Art. 22 ust 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388) wskazuje jakie czynności przekraczają zakres zwykłego zarządu. Wśród tych czynności nie została wymieniona modernizacja lokalu nie stanowiącego części wspólnej nieruchomości. Odwołanie od tej decyzji wnieśli B. S. - N. i J. N., którzy domagali się jej uchylenia. Wskazywali, że przedmiotowa modernizacja polega na przebudowie pionu kanalizacyjnego, który stanowi część wspólną, jako urządzenie służące do wyłącznego użytku jednego z właścicieli lokali. Odwołujący się powoływali się także na przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego w zakresie współwłasności. W budynku liczba lokali wyodrębnionych i nie wyodrębnionych wynosi cztery, a zatem, zdaniem odwołujących się, do dokonywania czynności przekraczających i nie przekraczających zwykłego zarządu mają zastosowanie przepisy k.c. Stosownie zaś do art. 201 k.c. do dokonania czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną wymaga się zgody większości współwłaścicieli. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 grudnia 2001 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Przedsiębiorstwu Gospodarki Mieszkaniowej - G. N. P. pozwolenia na budowę modernizację mieszkania nr [...] i [...] przy ul. [...]. polegającą na wyodrębnieniu pomieszczeń wc dla dwóch lokali. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zaskarżona decyzja została, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust 3 Prawa budowlanego poprzedzona postanowieniem z dnia 17 lipca 2001 r., nakazującym uzupełnienie złożonego wniosku, między innymi o zgodę na wyżej wymienioną inwestycję wszystkich właścicieli przedmiotowego budynku, wyrażoną w postaci uchwały. Inwestor nie spełnił tego wymagania, a zatem nie przedstawił dokumentu, który uprawniałby go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czym naruszył art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy ustalił, że inwestor jest zarządcą budynku oraz reprezentantem Gminy w zakresie dotyczącym części budynku przy ul. [...] w G. B., pozostającego jej własnością i by uzyskać pozwolenia na budowę niezbędne jest przedłożenie zgody pozostałych współwłaścicieli tego budynku na przedmiotowe roboty budowlane. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie brak koniecznej zgody współwłaścicieli - B. S. - N. i J. N., co dodatkowo narusza art. 33 ust 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że opisana wyżej inwestycja, poprzez montaż i podłączenie dodatkowej muszli klozetowej do istniejącego już pionu kanalizacyjnego, jak również wykonanie dodatkowej wentylacji z podłączeniem do istniejącego wyprowadzenia ponad dach narusza części wspólne budynku, do jakich należą między innymi wszystkie instalacje. Powyższe roboty budowlane wykraczając poza obręb lokalu mieszkalnego, stanowiącego współwłasność gminy, którą reprezentuje inwestor, przekraczają zakres zwykłego zarządu, określonego zgodnie z ustawą o własności lokali. Fakt ten wywołuje, zdaniem organu, odwoławczego konieczność uzyskania na przedmiotową inwestycję zgody wszystkich współwłaścicieli budynku, co wynika z art. 22 ust 2 cytowanej wyżej ustawy o własności lokali. L. i L. K. wnieśli skargę do sądu na powyższe rozstrzygnięcie, w której wywodzili, że parter przedmiotowego budynku wykupili B. i J. N., zaś piętro budynku zajmują skarżący i J. S.. Wskazywali na długoletnie nieporozumienia pomiędzy sąsiadami, wynikające ich zdaniem z tego, że chcą oni wykupić na własność mieszkanie lokatorskie, w którym obecnie zamieszkują. Małżonkowie K. wskazali, że Gmina zobowiązała ich do modernizacji tego mieszkania w taki sposób, by mogło ono stanowić samodzielny lokal, co było warunkiem sprzedaży. Projektowane modernizacje dotyczą tylko ich lokalu i w żaden sposób nie naruszają substancji własności sąsiadów. Zdaniem skarżących na modernizację łazienki istniejącej od 20 lat nic jest potrzebna zgoda współwłaścicieli budynku. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. ¡271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. V. Nr 153, poz. 1270 zwana dalej P.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Postępowanie sądowoadministracyjne zostaje zatem wszczęte z dniem złożenia skargi przez uprawniony podmiot. Legitymację do złożenia skargi oparto na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Każdy, kto ma w tym interes prawny, jest uprawniony do wniesienia skargi Niemniej jednak obecna regulacja nie zrywa łączności między definicją strony postępowania administracyjnego, a definicją podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi. Wynika to faktu, że o możliwości żądania wszczęcia postępowania przed sądem administracyjny decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej stroi w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Kryterium interesu prawnego którym oparta jest ta legitymacja, ma zatem charakter materialnoprawny i wymai stwierdzenia związku miedzy sfera indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sadu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku - por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96 (ONSA 1997, nr 2, poz. 89 Pojęcie interesu prawnego zaś należy ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje o wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dli danego podmiotu określone prawa lub obowiązki - por. szerzej J. Borkowski (w:) K.p.a. I. s 223 i n. (por. J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu LexisNexis, W-wa 2004r.). Jednocześnie zaznaczyć należy, iż interes prawny nie koniecznie musi pokrywać się z interesen faktycznym. Skarżący są jedynie lokatorami, a nie właścicielami lokalu, a więc nie posiadaj: interesu prawnego do prowadzenia niniejszej sprawy. Oznacza to, że skarżący nie mogą wnieść skutecznie skargi na decyzję, która nie dotyczy ich praw i obowiązków (ich interesu prawnego). Legitymowany w sprawie, obok współwłaścicieli, jest też zarządca nieruchomości czyli Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej - G. N. P.. Jednakże ten podmiot jako adresat decyzji skargi nie wniósł. Lokatorzy mają oczywiście swój interes faktyczny w tym by zmodernizowano lokal jakiego są najemcami, jednakże nie mogą na drodze prawno administracyjnej tego faktycznego interesu dochodzić. Prawo najemców regulowane jest przez prawo cywilne i wynajmujący ma obowiązek zapewnić im przedmiot najmu w stanie nadającym się do umówionego użytku. Jedynie zarządca jako administrator współwłasnością należącą do gminy mógłby sprawę doprowadzić do satysfakcjonującej najemców. To wymaga porozumienia Í zastosowania się do stanowiska organu administracyjnego. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).skargę oddalił.