II SA/Gd 2805/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skarg Henryka O. i Małgorzaty S. na decyzję Wojewody P. z dnia 3 sierpnia 2001 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę zespołu mieszkalno-usługowego - oddala skargi. Prezydent Miasta S. decyzja z dnia 20 maja 2001 r. wydana na podstawie m.in. art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ i art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowo-usługowej osiedla "C.-P." w S. Organ pierwszej instancji stwierdził zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jak i decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu [/wydana przez Prezydenta Miasta S. a utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia 21 czerwca 2000 r. (...)]. Odwołania od tej decyzji wnieśli skarżący Henryk O. oraz Małgorzata S. oraz Janina K. oraz Stanisława Z. Zarzuca się w odwołaniach naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego a w szczególności art. 9; art. 10; art. 7, art. 75 oraz naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane jak i przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Zaskarżoną decyzja z dnia 3 sierpnia 2001 r. Wojewoda P. na podstawie art. 138 par. 1 Kpa utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że planowana zabudowa znajduje się na terenie, gdzie główną funkcję stanowi mieszkalnictwo oraz usługi nieuciążliwe. Projekt odpowiada wymogom decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz uzyskał wszystkie wymagane prawem uzgodnienia. Nie uznano natomiast zarzutów podnoszonych w odwołaniach a w szczególności, co do naruszenia wysokości i linii zabudowy, zacienienia i projektu budowy garaży. Skarżący wnieśli odrębne skargi, w których wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skargi zostały nadto sprecyzowane w nadesłanych sądowi pismach procesowych a zarzuty skarżących sprowadzają się do następujących: 1/ Obniżenia budynków do wysokości 12 m. 2/ Zmniejszenia intensywności zabudowy zgodnie z obowiązującym sąsiedztwie. 3/ Nieprawidłowego postępowanie administracyjnego bez powiadomienia stron o ograniczeniach na działce inwestora. 4/ Wadliwości projektu - projekt w wielu punktach narusza interesy osób trzecich i narusza wytyczne zawarte w pkt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 5/ Wadliwości postępowania - Urząd Miejski w S. i Urząd Wojewódzki w G. nie uwzględnił wielu zarzutów wniesionych podczas wcześniejszego postępowania administracyjnego. 6/ Preferencyjnego potraktowania C. S.A. /odstępstwa od wytycznych wydawanych dla inwestycji na terenie jednostki M6 i odstępstw od Prawa budowlanego/ 7/ Podstawowych błędów projektowych. Nadto skarżący zarzucają nie branie pod uwagę historycznej koncepcji urbanistycznej miasta Sopotu. Zarzuca się też, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia stopnia zacienienia budynku, przy czym skarżąca M. S. zarzuca naruszenie par. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. W wyniku realizacji budowy skarżąca nie będzie w stanie dokonać rozbudowy bez narażenia się na zaciemnienie. Budzi poważna zastrzeżenia także linia zabudowy a w szczególności kwestia związana z wysokością budynku. Skarżący O. uważa, że należy brać także pod uwagę decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 1999 r. oraz zapis, co do wysokości odnieść nie tylko do budynku od strony ulicy ale i także do pozostałych budynków. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosi o jej oddalenie. W uzasadnieniu, bardzo lakonicznym, organ w istocie nie ustosunkował się w ogóle do podniesionych w skargach zarzutów. Dopiero na żądanie Sądu w piśmie procesowym z dnia 27 lutego 2002 r. organ odwoławczy podnosi, iż skargi wykraczają poza interes prawny stron /art. 28 Kpa/. Według organu skarżący nie mają uprawnień do przyjęcia prerogatyw organu administracyjnego a to czynią wkraczając w ocenę projektu budowlanego. Odpowiadając na zarzuty skarg organ administracyjny m.in. stwierdza: 1/ Wysokość i linię zabudowy, jaką wyznacza decyzja o warunkach zabudowy terenu dotyczy wyłącznie budynku od ulicy. 2/ Wysokość budynków w głębi działki dostosowana jest do historycznej kompozycji otoczenia. 3/ Wysokość budynków nie narusza granicy wymiaru wyznaczonej dla strefy ochrony konserwatorskiej. 4/ Analiza zacienienia wypadła korzystnie i jest zgodna z wymogami warunków technicznych. 5/ Budowa muru oporowego może być realizowana na podstawie pozwolenia na budowę. 6/ Odległości między projektowanymi budynkami zgodne są z warunkami technicznymi i przekraczają 10 m. 7/ Przewidziane miejsca parkingowe /60 miejsc/ zgodne są z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Biorąca udział w sprawie w charakterze uczestnika Spółka Akcyjna C. w S. wnosi o oddalenie skarg. W obszernych pismach procesowych zainteresowana Spółka odnosi się szczegółowo do każdego z postawionych przez skarżących zarzutów. Uczestnik wskazał, że leżąca w obrębie ochrony konserwatorskiej nieruchomość, na której realizowana jest inwestycja była przedmiotem uzgodnień w tym zakresie, czego dowodem jest projekt budowlany, który został uzgodniony ze stanowiska konserwatorskiego zgodnie z postanowieniem (...) z dnia 26.02.2001 r. przez Konserwatora Zabytków Miasta S. Zainteresowana Spółka nie zgadza się także z zarzutem niedochowania postanowień co do wysokości projektowanej zabudowy. Zdanie spółki zachowane zostały nałożone warunki, co potwierdził konserwator zabytków i co odpowiada par. 7 rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Stwierdza się bowiem, że zgodnie z powołaną w przepisie definicją, w zatwierdzonym projekcie budowlanym wysokość budynków projektowanych, idąc od strony ulicy Ł. wynosi kolejno: dla budynku A - 12,30 m, B - 16,34 m, C - 16,32 m, D - 16,34 m., a można to zaobserwować na przekrojach /rysunek od nr 24 do 27/ znajdujących się w tomie II projektu budowlanego. Nadto w 2001 r. wprowadzone zostały przez inwestora zmiany dotyczące stropu nad ostatnią kondygnacją użytkową. Poprzez wykonanie nad tą kondygnacją stropu z warstwą ocieplenia, zgodnie z przywołaną wyżej definicją, wysokość budynków należy liczyć obecnie od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją użytkową łącznie z grubością izolacji cieplnej, co po tej zmianie spowoduje zmiany wysokości w przypadku budynku A - 11,82 m, B - 15,88 m, C - 15,88 m, D- 15,88 m. Stosownie do par. 7 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ wysokość budynku lub jego części jest liczona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku, nie będącym wyłącznie wejściem do pomieszczeń gospodarczych lub technicznych, do górnej płaszczyzny stropu lub stropodachu nad najwyższą kondygnacją użytkową, łącznie z grubością izolacji cieplnej, bez uwzględnienia wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Trzeba, zatem tę wysokość liczyć od wejścia do budynku a nie od wejścia do garażu. Zarzut skarżącej M. S. dotyczący ewentualnego uniemożliwienia jej rozbudowy budynku, jaki stanowi jej własność nie może być przedmiotem analizy w tej sprawie. Prawo budowlane reguluje sprawy związane z realizacja konkretnego zamierzenia budowlanego objętego pozwoleniem na budowę i jedynie w aspekcie, jaki wiąże się z tym zamierzeniem, co do zasad i warunków, jakie z Prawa budowlanego wynikają. Stąd też ewentualne sprawy wynikłe z naruszenia prawa sąsiedzkiego mogą być regulowane na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Nie zgadza się też uczestnik postępowania z zarzutem rzekomego zacienienia wskazując na opinię uzupełniającą i wynikające z niej wnioski. Wynika to, jak pokazuje rysunek uzupełniający opinię dotyczącą analizy zacienienia znajdującą się w aktach sprawy, że wysokość ta wynosi 9,98 m, natomiast odległość pomiędzy budynkiem D, a budynkiem nr 10A wynosi 12,47 m. Odległość ta, jest zatem większa niż wysokość i tym samym warunek z par. 13 rozporządzenia o warunkach technicznych dla tego budynku jest spełniony. Natomiast w odniesieniu do budynku nr 6A przepisy par. 13 rozporządzenia nie mają zastosowania, ponieważ budynek ten jest zwrócony w kierunku budynku przesłaniającego B ścianą bez okien. Ustosunkowano się także do pozostałych zarzutów odnośnie garaży, muru oporowego, poziomu wód gruntowych oraz braku wskazań do odwodnienia. Podnosi nadto uczestnik postępowania, że bezzasadny jest zarzut niezachowania odległości pomiędzy budynkami i wskazuje, że odległość ta mierzona pomiędzy okładzinami budynków, znajdującymi się na części ścian zewnętrznych wynosi 983 cm, natomiast odległość między budynkami mierzona pomiędzy nie otynkowanymi ścianami budynków wynosi 1003 cm. W pismach procesowych z dnia 7 lutego 2002 r. skarżący ponownie przedstawiają szereg zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżąca wnosi o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych w zakresie sprawdzenia zgodności postępowania i zgodności projektu. Kwestionuje się w dalszym ciągu intensywność zabudowy i wysokość projektowanych zabudowań. Zarzuca się nieautentyczność dziennika budowy /brak stosownych pieczątek/. Skarżąca zarzuca konieczność wykonania muru oporowego, co spowoduje utrudnienie w korzystaniu z jej nieruchomości. Podnosi, że nie zachowano wymogów warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i to zarówno co do odległości między budynkami jaki i przyjętą wysokością obiektów budowlanych, co przez zaniżenie wymiarów prowadzi do błędnych wyników /spowoduje zacienienie/. Wreszcie zarzuca też skarżąca wadliwość postanowienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej przez odniesienie się do czterokondygnacyjnego obiektu, gdy - zdaniem skarżącej - faktycznie jest to obiekt pięciokondygnacyjny. Na wszystkie zarzuty odpowiedziała biorąca udział w sprawie Spółka SA C. Naczelny Sąd Administracyjny, po połączeniu spraw w trybie art. 219 Kpc w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zważył, co następuje: Skargi nie są uzasadnione, ponieważ zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności z prawem. Zarzuty skarżących skoncentrowały się w szczególności na niezachowaniu linii zabudowy a zwłaszcza wysokości, jakie nakreśla decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji tej nakazano ochronę elementów zabytkowych i dostosowanie zabudowy do historycznej kompozycji urbanistycznej przez ograniczenie gabarytów zabudowy od strony ulicy, co do wysokości i linii zabudowy jaką wyznacza budynek przy ul. Ł. 17. Nie można, więc podzielić zarzutu, iż gabaryty te dotyczą wszystkich budynków skoro w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jasno określa się, że to ograniczenie dotyczy tylko budynku od strony ulicy. Nie tylko, że nie ma w tym żadnej nielogiczności, ale przeciwnie zrozumiałe jest wprowadzenie ograniczenia właśnie od strony ulicy ze względu na właściwość większości rozwiązań urbanistycznych. Niezrozumiały jest natomiast zarzut skarżącego H. O., iż należy odnieść się do wcześniejszej, wydanej winnej sprawie, decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego obszaru urbanistycznego. Ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga każde pozwolenie na budowę /por. art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./, a zatem nie może być miarodajna decyzja o ustaleniu warunków(...) w sprawie, której nie dotyczy wydane pozwolenie na budowę. Postawiony zarzut niezgodności planowanej budowy z przepisami przeciwpożarowymi także nie został w sprawie wykazany. W szczególności wyjaśniono rozbieżności, co do ilości kondygnacji, jakie miał na względzie co do budynków B, C i D jakie rzekomo wystąpiły w postanowieniu Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia 04.05.2001 r. (...). Uzgodnienie stanowi, że budynki oznaczone literą "A", "B", "C" i "D": "są to budynki trzy i czterokondygnacyjne, przy czym na czwartej kondygnacji znajdują się mieszkania dwupoziomowe", co jest zgodne z treścią projektu budowlanego, który znajduje się w aktach sprawy. Projekt budowlany stanowi bowiem, że na czwartej kondygnacji przedmiotowych budynków znajdują się mieszkania dwupoziomowe, które zawierają wewnętrzne schody na kondygnację poddaszową. Wejście do mieszkań dwupoziomowych znajduje się na klatce schodowej na czwartej kondygnacji. Drogi pożarowe dla średniej wielkości budynków muszą odpowiadać postanowieniom par. 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków, jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe /Dz.U. nr 7 poz. 64/. Nie podali skarżący, na czym miałoby polegać niedochowanie tych postanowień. Zasadnie podnosi się w decyzji oraz w pismach zainteresowanego, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jedynie stwierdzone przez organ naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy inne rażące naruszenie przepisów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zobowiązywałoby organ administracji publicznej do zwrócenia się z zawiadomieniem do samorządowego kolegium odwoławczego, by wszczęto postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności takiej wadliwej decyzji. Taka zaś sytuacja w sprawie nie zachodzi. Z tych, przeto względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.