II SA/Gd 281/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [[...]] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Gmina wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2004 r. Nr [[...]]. Decyzją tą organ odwoławczy działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 36 ust. 3, 7, 9 i 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) uchylił własną decyzję z dnia 22 lutego 2002 r. Nr [[...]] o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia 14 września Nr [[...]] o ustaleniu jednorazowej opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości - działki Nr [[...]] położonej w K. w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego oraz uchylił decyzję Wójta Gminy z dnia 14 września Nr [[...]] o ustaleniu jednorazowej opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości - działki Nr [[...]] położonej w K. w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego i umorzył postępowanie I-instancyjne W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, wskazując iż zgodnie z art. 50 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) Gminie nie przysługuje prawo wniesienia skargi, gdyż nie ma ona interesu prawnego we wniesieniu skargi. Renta planistyczna stanowi dochód Gminy oparty nie na stosunku cywilnym lecz przepisie prawa administracyjnego. Interes Gminy w ustaleniu renty planistycznej nie ma zatem charakteru prawnego lecz wyłącznie charakter faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Przedmiotem niniejszego postępowania jest opłata pobierana na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel zbywa tę nieruchomość - wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazowa opłatę, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie wysokości tej opłaty następuje w drodze decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta (art. 36 ust. 9 u.z.p.). Jest ona pobierana na rzecz gminy, stanowiąc jej dochód, dochód ten nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz jest oparty na przepisach prawa administracyjnego. Zgodnie z art. 50 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny. Prawo do wniesienia skargi nie przysługuje organowi administracyjnemu wydającemu decyzję I-instancyjną. Organ gminy, który w I instancji wydał rozstrzygniecie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie, bez względu na związek przedmiotu sprawy z interesem prawnym gminy. Według art. 28 k.p.a. jak i art. 50 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku w charakterze administrowanego, pojęcia strony nie można natomiast odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej nadałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, kwestionującej decyzje organu administracji. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 2159/00 Lex Nr 46440) W uzasadnieniu wyroku z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jednostka samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym może pełnić rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., realizującego interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. (vide: ONSA 2003/4/115) Gmina nie jest zatem uprawniona do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozstrzygającą odwołanie od decyzji wydanej przez Wójta Gminy. Wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot, uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niedopuszczalnej.