II SA/Gd 283/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. i B. F. na decyzję Wojewody z dnia 16 lutego 2004 r., nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia wysokości odszkodowania oddala skargę. Starosta decyzją z dnia 22 maja 2003 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 119 ust. 1 w zw. z art. 6, art. 112 ust. 1-4, art. 128 ust. 1-2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 roku, nr 46, poz. 543 ze zm.), orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Gminy nieruchomości położonej w G., gmina, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], o pow. 0.1111 ha, stanowiącej własność B. i H. F., dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr [...] oraz ustalił z tytułu wywłaszczenia na rzecz B. i H. F. odszkodowanie w wysokości 11.500 zł, zobowiązaną do wypłaty odszkodowania czyniąc Gminę. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, iż Burmistrz Gminy, wnioskiem z dnia 30 grudnia 2002 roku, wystąpił o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w odniesieniu do ww. nieruchomości. Organ I instancji podał także, iż wyznaczył B. i H. F. termin na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości do dnia 6 marca 2003 roku, a po bezskutecznym upływie terminu wszczął postępowanie wywłaszczeniowe. Starosta, powołując się na treść art. 112 ust. 1-3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stwierdził nadto, iż po przeprowadzeniu postępowania wywłaszczeniowego ustalił, że nieruchomość, której dotyczy wniosek Burmistrza Gminy - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego centrum wsi G., uchwalonym uchwałą Rady Miasta nr [...], z dnia 18 marca 1997 roku, jest przeznaczona pod budowę drogi publicznej, która stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ ustalił także, iż właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wyraził zgody ani na sprzedaż nieruchomości na warunkach zaproponowanych przez Gminę, ani na zamianę działki na proponowaną przez Gminę działkę położoną w K. Organ I instancji wskazał również, iż rzeczoznawca majątkowy sporządził opinię w niniejszej sprawie i wartości rynkową przedmiotowej nieruchomości określił na dzień wywłaszczenia na 11.500 zł. W zawiadomieniu o rozprawie administracyjnej poinformowano strony o możliwości zapoznania się z opinią biegłego. Organ zauważył nadto, iż w trakcie rozprawy administracyjnej, przeprowadzonej w niniejszej sprawie w dniu 12 maja 2003 roku, przedstawiciel Gminy ustosunkował się do żądania właścicieli nieruchomości odnośnie nabycia w drodze umowy mniejszej działki nr [...], powstałej z podziału działki nr [...], wyrażając chęć zawarcia stosownej umowy za cenę ustaloną przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego. Organ wskazał przy tym, iż w rozprawie administracyjnej uczestniczył biegły rzeczoznawca majątkowy wykonujący operat szacunkowy dla wywłaszczanej nieruchomości, natomiast nie uczestniczyli w niej - pomimo prawidłowego zawiadomienia, ani właściciele nieruchomości, ani ich pełnomocnik. W odwołaniu od powyższej decyzji B. i H. F. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 113 ust. 3 oraz art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu odwołujący się zwrócili uwagę na fakt, iż z uwagi na obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego gminy dokonano podziału, należącej do odwołujących się, nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] na trzy działki, tj. nr [...] o pow. 0,5192ha, nr [...] o pow. 0.1111ha oraz nr [...] o pow. 0,0386ha. Przy czym wywłaszczenie działki nr [...] na cel budowy drogi publicznej spowodowało rozdzielenie pozostałych po podziale działek tj. działek nr [...] i [...]. Wskazali przy tym, iż przed podziałem dokonanym przez Gminę działka nr [...] miała łączną powierzchnię 0,6689ha i była działką budowlaną. Natomiast po podziale ww. działki na trzy mniejsze, a następnie wywłaszczeniu na rzecz Gminy działki nr [...], odwołującym się pozostały dwie, nieproporcjonalnie różne pod względem powierzchni działki, oddzielone od siebie pasem drogi publicznej. W związku z powyższym działka mniejsza, tj. nr [...], ze względu na niewielką powierzchnię, utraciła walory działki budowlanej. W konsekwencji działka ta, jako nie nadająca się pod zabudowę, utraciła dotychczasową wartość handlową, przez co odwołujący się ponieśli wymierne straty, na co zwracali uwagę zarówno w trakcie rokowań, jak i w trakcie postępowania wywłaszczeniowego, wyrażając jednocześnie chęć zbycia na rzecz gminy działki nr [...], będącej przedmiotem postępowania wywłaszczeniowego, ale pod warunkiem nabycia przez gminę także działki nr [...] i to za cenę porównywalną do cen innych nieruchomości tej klasy, obowiązującą w tamtym czasie we wsi G. Tymczasem Urząd Gminy konsekwentnie ograniczał wolę umownego nabycia wyłącznie do działki obecnie wywłaszczonej i to po cenie rażąco niskiej w stosunku do cen faktycznie obowiązujących. Odmówił także nabycia działki nr [...]. Zdaniem odwołujących się zarówno Gmina, jak i Starosta, odmawiając nabycia działki nr [...], naruszyli art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołujący się zarzucili nadto Staroście naruszenie art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdzając, iż w ich ocenie wartość działki nr [...] ustalona przez rzeczoznawcę powołanego przez Starostę jest rażąco niska i odbiega od rzeczywistych cen nieruchomości tej klasy, położonych w tej samej miejscowości, bowiem z opinii rzeczoznawcy wynika, że cena 1 metra kwadratowego wywłaszczonej działki nr [...] wynosi 10,35 zł, gdy tymczasem rynkowa cena 1 metra kwadratowego podobnych nieruchomości położonych we wsi G. wynosi około 30 zł. Mając na uwadze powyższe odwołujący się wnieśli o powołanie kolejnego rzeczoznawcy, który ponownie dokona wyceny działki wywłaszczonej oraz wyceni działkę nr [...], którą gmina winna nabyć na podstawie art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewoda decyzją z dnia 16 lutego 2004 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż decyzją z dnia 10 czerwca 2002 roku, nr [...], Burmistrz Gminy zatwierdził projekt podziału stanowiącej własność H. i B. F. nieruchomości położonej w G. - działka nr [...], na działki o numerach [...], [...] i [...], w celu wydzielenia dróg gminnych zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego gminy. Organ II instancji wskazał, iż Zarząd Gminy przeprowadził rozmowy z B. F. dotyczące wykupu części działki nr [...] z przeznaczeniem jej pod drogę gminną, jednakże właściciel działki nie zaakceptował ceny proponowanej przez zarząd. Podał także, iż w dniu 14 listopada 2002 roku odbyły się rokowania dotyczące przejęcia przez Gminę ww. działki, jednakże również one były bezskuteczne. W trakcie rokowań zaproponowano właścicielom działkę zamienną, której nie zaakceptowali. Organ II instancji przytoczył treść art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nic mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie lub ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy i stwierdził, że po przeanalizowaniu zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, iż decyzja organu I instancji jest zasadna. W niniejszej sprawie nieruchomość została wywłaszczona pod budowę pasa drogi publicznej, celem zabezpieczenia dojazdu do działek powstałych w wyniku podziału sąsiednich nieruchomości, a zatem na cel publiczny, bowiem pod pojęciem "wywłaszczenie na cele publiczne" należy rozumieć między innymi - zgodnie z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami - "wydzielenie gruntów pod drogi publiczne". Wojewoda stwierdził nadto, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie wywłaszczeniowe zgodnie z obowiązującymi przepisami procedury wywłaszczeniowej. W związku z brakiem porozumienia pomiędzy Gminą, na rzecz której przeprowadzono wywłaszczenie, a właścicielami nieruchomości, odnośnie ustalenia wysokości odszkodowania za działkę [...] Starosta zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, w celu ustalenia wartości rynkowej przejętej przez Gminę nieruchomości. Rzeczoznawca, dokonując wyceny nieruchomości, porównał wartości podobnych nieruchomości położonych w okolicy w oparciu o dane zasięgnięte z aktów notarialnych - umów sprzedaży gruntów przeznaczonych pod drogi. W ocenie organu operat szacunkowy ustalający wysokość odszkodowania został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami. Jedynym uchybieniem było niewłaściwe określenie stanu prawnego nieruchomości, które jednak nie miało wpływu na prawidłowość ustalenia wartości nieruchomości. W tym stanie sprawy sporządzanie drugiego operatu byłoby niezasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ II instancji wskazał, iż na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w Starostwie przez organ I instancji, na której nie stawili się właściciele działki i ich pełnomocnik, przedstawiciel Gminy oświadczył, iż Gmina jest gotowa odkupić od Państwa F. działkę nr [...]. W związku ze złożonym oświadczeniem sporządzony został operat szacunkowy, w celu ustalenia wartości ww. działki. Wojewoda wskazał przy tym, iż zgodnie z treścią powyżej powołanego przepisu nabycia części nieruchomości dokonuje się w trybie umowy cywilnoprawnej, a nie w trybie wydania decyzji administracyjnej. Gdyby gmina uchylałaby się od nabycia części nieruchomości, która nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściciele działki mogą wystąpić na drogę procesu cywilnego z roszczeniem o zobowiązanie gminy do złożenia stosownego oświadczenia woli o nabyciu tej części nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję H. i B. F. wnieśli o jej uchylenie stwierdzając, iż została podjętą z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego przez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż z treści otrzymanych przez nich z Gminy pism z dnia 8 maja 2001 roku oraz z dnia 7 stycznia 2002 roku wynikało, iż Gmina chce nabyć część należącej do nich działki budowlanej nr [...], z przeznaczeniem na drogę dojazdową do drogi publicznej z już wydzielonych działek budowlanych prywatnych właścicieli, w formie umowy cywilno-prawnej, a nie decyzji administracyjnej orzekającej o wywłaszczeniu. W ocenie skarżących Gmina stara się ich kosztem naprawić swój błąd popełniony na etapie podejmowania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego pod ww. działki budowlane bowiem wydała decyzje o warunkach zabudowy dla tych terenów mimo, iż działki te nie miały dostępu do drogi publicznej. W ocenie skarżących, w świetle powyższych stwierdzeń, przyjęcie przez Wojewodę w oparciu o przepis art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami celu publicznego (budowa drogi publicznej) jako podstawy wywłaszczenia ich nieruchomości nie odpowiada rzeczywistemu stanowi sprawy. Skarżący ponownie podnieśli zarzut naruszenia przepisu art. 113 ust 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stwierdzili także, iż Burmistrz Gminy odmówił przyznania im działki zamiennej za wywłaszczoną nieruchomość. Podkreślili przy tym, iż zgodnie z dyspozycją art. 112 ust 3 w związku z art. 114 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywłaszczenie może nastąpić tylko w sytuacji, gdy pozbawienie praw własności nie może nastąpić w drodze umowy, a skarżący w toku całego postępowania dotyczącego przedmiotowej nieruchomości zgadzali się na zbycie nieruchomości w drodze umowy, a zatem wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego nastąpiło z naruszeniem powołanych wyżej przepisów. Skarżący zarzucili nadto, iż odszkodowanie ustalone za wywłaszczoną nieruchomość przy przyjęciu ceny 5 zł za 1m2 zostało zaniżone bowiem cena 1 m2 terenów budowlanych na terenie G. wynosi 30 - 32 zł. Skarżący zwrócili także uwagę na fakt, iż bez podstawy prawnej przedłużono ważność decyzji nr [...] z dnia 13 lutego 2002 roku, stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z treścią art. 112 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 46, poz. 543 ze zm.; wszystkie przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ II instancji) wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości, przy czym wywłaszczenie może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Przy czym wywłaszczenie może być dokonane wyłącznie wobec nieruchomości położonych na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele publiczne. Definicję pojęcia "cel publiczny" zawiera art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m. in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne (art. 6 pkt 1), do których - zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 71, poz. 838 ze zm.) zalicza się także drogi gminne. W niniejszej sprawie pozostawało poza sporem, iż nieruchomość skarżących położona w G., gmina, oznaczona ewidencyjnie jako działka nr [...], o pow. 0.1111 ha, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego centrum wsi G., uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 18 marca 1997 roku jest przeznaczona pod budowę drogi publicznej. Co za tym idzie niezasadne były zarzuty skarżących, zgodnie z którymi organy błędnie przyjęły jako podstawę wywłaszczenie ich nieruchomości realizację celu publicznego polegającego na budowie drogi publicznej. Sąd miał przy tym na uwadze, iż przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego w niniejszej sprawie zostały podjęte próby zakupu od skarżących przedmiotowej nieruchomości, jednakże skarżący nie wyrazili zgody na sprzedaż nieruchomości na warunkach zaproponowanych przez Gminę, nie zaakceptowali również zaproponowanej działki zamiennej. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy w dniu 14 listopada 2002 roku – zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami - zostały poprzedzone rokowania o nabycie w drodze umowy prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W trakcie tych rokowań zaproponowano właścicielom przedmiotowej nieruchomości w ramach rozliczenia nieruchomość zamienną - położoną w K. działkę o pow. 1.000m2. Sąd zważył nadto, iż już znacznie wcześniej prowadzone były rozmowy dotyczące wykupu należącej do Państwa F. działki pod drogę, o czym świadczy chociażby znajdujący się w aktach administracyjnych protokół z posiedzenia Zarządu Gminy z dnia 19 w lutym 2002 roku. Również Starosta, przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, stworzył stronom dodatkową możliwość zawarcia umowy sprzedaży dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, zakreślając im dwumiesięczny termin do jej zawarcia. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż Starosta zasadnie wszczął w niniejszej sprawie - na wniosek Burmistrza Gminy - postępowanie wywłaszczeniowe. Po wszczęciu postępowania, w trakcie rozprawy administracyjnej, która zgodnie z treścią art. 118 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami została przeprowadzona w dniu 12 maja 2003 roku, przedstawiciel Gminy również zgłaszał gotowość zakupu przedmiotowej nieruchomości za cenę ustaloną przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym sporządzonym w niniejszej sprawie. Skarżący jednak na rozprawę nie stawili się (pomimo prawidłowego zawiadomienia), nie przybył na nią także ich pełnomocnik. H. i B. F. w skardze zarzucili, iż odszkodowanie ustalone w zaskarżonej decyzji jest zaniżone bowiem cena 1m2 terenów budowlanych na terenie G. wynosi 30 – 32 zł, a organy dla ustalenia wysokości odszkodowania przyjęły 5 zł za 1m2. Uznając powyższy zarzut za bezzasadny Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z treścią art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywłaszczenie własności nieruchomości następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości wywłaszczonej nieruchomości lub wartości tego prawa. Przepisy art. 129 ust. 1 oraz art. 130 usta. 1 i 2 cyt. ustawy stanowią zaś, iż odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, przy czym wysokość odszkodowania ustalana jest według stanu i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu, po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 134 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości. W niniejszej sprawie został sporządzony operat szacunkowy, w którym wartość nieruchomości została ustalona według ceny 10,37 zł (a nie jak twierdzili skarżący 5zł) za 1 m2 gruntu. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 230, poz. 1924), które wyczerpująco wymieniało składniki prawidłowo sporządzonego operatu szacunkowego. Dodatkowo w § 37 szczegółowo ustalało zasady określania wartości gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Zgodnie z § 37 ust. 1 ww. Rozporządzenia przy określaniu wartości gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosować należało podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów na te cele. Rzeczoznawca majątkowy sporządzający operat szacunkowy w niniejszej sprawie zasadnie zatem zastosował metodę analizy statystycznej rynku w podejściu porównawczym, przyjmując jako podstawę ustaleń ceny 1m2 działek z aktów notarialnych, udostępnionych wyceniającemu w Starostwie Powiatowym, zawierających dane dotyczące wolnorynkowych transakcji kupna - sprzedaży działek gruntowych przeznaczonych pod drogi, zawartych w okresie od kwietnia 1999 roku do listopada 2002 roku, zaktualizowane na dzień wyceny. Brak było natomiast prawnych podstaw aby – jak żądali tego skarżący – dokonać wyceny nieruchomości przy założeniu, iż jest ona nieruchomością budowlaną. Żądanie to było niezasadne również z tego powodu, iż - jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych niniejszej sprawy - działka nr [...] (z której działka nr [...] została wyodrębniona) stanowiła grunty rolne (vide: wyciąg z wykazu zmian gruntowych oraz wypis z rejestry gruntów z dnia 24 września 2002 roku, odpis z księgi wieczystej KW nr [...], ), a wydzielona z niej działka nr [...] w chwili sporządzania operatu szacunkowego stanowiła pas nieutwardzonej drogi gruntowej, nigdy więc nie miała charakteru działki budowlanej. Co za tym idzie organ II instancji zasadnie uznał operat szacunkowy sporządzony w niniejszej sprawie za rzetelny i wiarygodny oraz pominął wniosek skarżących o sporządzenie drugiego operatu szacunkowego. Sąd miał także na uwadze, iż zgodnie z treścią art. 131 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w ramach odszkodowania właścicielowi wywłaszczonej nieruchomości może być przyznana, za jego zgodą, odpowiednia nieruchomość zamienna. W niniejszej sprawie w ramach rokowań pojawiła się możliwość zamiany wywłaszczanej nieruchomości, na nieruchomość zaproponowaną przez gminę, jednakże - wobec braku zgody skarżących - do takiej zamiany nie doszło. Organy w tym zakresie nie naruszyły zatem prawa. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym jeżeli wywłaszczeniem jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, nabywa się tę część w drodze umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje wywłaszczenie. Z powyższego przepisu nie wynika aby właściciel wywłaszczanej nieruchomości mógł skutecznie sprzeciwiać się wywłaszczeniu tylko z tego powodu, iż gmina nie chce zakupić niewywłaszczanej części nieruchomości, uznanej przez niego za nie nadającą się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele. Jak wynika bowiem z literalnego brzmienia ww. przepisu wykup części nieruchomości nie nadającej się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele następuje w drodze umowy. Co za tym idzie, w przypadku gdy gmina odmawia zawarcia umowy dotyczącej tej części nieruchomości, skarżącym przysługuje jedynie roszczenie o stwierdzenie przez sąd powszechny obowiązku złożenia przez gminę oświadczenia woli o nabyciu na własność ww. nieruchomości (tak Anna Łukaszewska w: "Gospodarka nieruchomościami. Komentarz" pod red. Jana Szachułowicza, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003, str. 320). Na marginesie powyższych rozważań Sąd wyjaśnia, iż bez znaczenie dla niniejszej sprawy pozostaje kwestia przedłużania ważność decyzji nr [...], z dnia 13 lutego 2002 roku, wydanej w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu bowiem wydanie tej decyzji nie miało wpływu na niniejsze postępowanie, dla którego istotne były jedynie zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum wsi G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 18 marca 1997 roku. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa bowiem wbrew zarzutom skargi organy administracji rozstrzygające niniejszą sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, działały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo zastosowały przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Z tych też względów Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.