II SA/Gd 2866/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Janina Guść asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 czerwca 2001 r. [...], 2/ orzeka, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane, 3/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. M. 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 19 czerwca 2001 r. nr [...], powołując się m.in. na art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał skarżącemu R. M. rozebrać kanał na pojazdy mechaniczne oraz budynek gospodarczy. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że pisma Burmistrza Miasta z dnia 7 września 2000 r. wynika, iż działka skarżącego wchodzi w skład terenu oznaczonego w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] o dominującej funkcji mieszkaniowej. W związku z tym znajdujące się na niej kanał i budynek gospodarczy mieszczą się na terenie przeznaczonym pod inną zabudowę. Ponadto stwierdził, że z opinii Wydziału Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Leśnictwa Starostwa z dnia 29 maja 2001 r. nie wynika "bezpośrednio", aby obiekty, których dotyczy decyzja, należały do szczególnie szkodliwych dla środowiska lub mogących pogorszyć jego stan "jednak nie wyklucza to w wypadku ich użytkowania pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Wskazano przy tym, że prowadzona działalność w zakresie mechaniki pojazdowej była przedmiotem kontroli inspektorów ochrony środowiska oraz służb miejskich, z których wynika, że nie można wykluczyć szkodliwego oddziaływania obiektów, których dotyczy decyzja, na otoczenie. W odwołaniu od tej decyzji skarżący twierdził, że obiekty budowlane, których dotyczy decyzja, nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wywodził przy tym, że garaż oraz kanał samochodowy są elementami zabudowy mieszkaniowej oraz, że na sąsiedniej nieruchomości jej właściciel uzyskał pozwolenie na budowę warsztatu tokarsko-ślusarskiego. Rozpoznając odwołanie Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 27 lipca 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy stwierdził, iż kanał samochodowy oraz budynek gospodarczy skarżący pobudował w 1984 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod dominującą funkcję mieszkaniową. Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, że obiekty te zostały pobudowane na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę. Ustalając przeznaczenie terenu w planie zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy odwołał się do pisma Starosty z dnia 1 czerwca 2001 r. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, odwołując się do pisma Starosty z dnia 29 maja 2001 r., że obiekty, których dotyczy sprawa, mogą pogorszyć stan środowiska. W skardze skarżący zarzucił, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż organy administracji publicznej utożsamiają dwa znajdujące się na działce skarżącego budynki gospodarcze z budynkiem gospodarczym, który nakazały rozebrać, zaś jeden z tych budynków został postawiony na podstawie pozwolenia na budowę przez jego ojca M.M. Na dowód tego załączył do skargi kopię decyzji z dnia 17 czerwca 1969 r. Skarżący przyznał przy tym, że drugi z budynków gospodarczych - wiata, jak go określił został wybudowany bez pozwolenia na budowę, jednakże w okolicznościach mających to usprawiedliwiać, mianowicie wówczas, gdy zostały zalane przez powódź piwnice jego domu, co wywołało konieczność znalezienia pomieszczenia do przechowywania żywności. Podnosząc, że w tym budynku przechowuje żywność, twierdził, że służy on funkcji mieszkaniowej i nie zagraża środowisku. Ponadto skarżący zaprzeczał, że kanał samochodowy oraz budynek gospodarczy znajdują się na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę, przy czym skarżący twierdził, że teren. Na którym one się znajdują nie jest przeznaczony pod żadną zabudowę, gdyż jest to teren zalewany w czasie powodzi przez Drwęcę. Skarżący również zaprzeczył, aby kanał samochodowy mógł pogorszyć stan środowiska. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Skoro na nieruchomości znajduje się więcej niż jeden budynek gospodarczy i jeden jest przy tym wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, w decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu gospodarczego należało dokładnie określić, którego obiektu decyzja dotyczy. Tymczasem w niniejszej sprawie bardzo ogólnie w decyzji organu pierwszej instancji nakazano rozebrać budynek gospodarczy, nie wskazując, o który konkretnie chodzi. Takie rozstrzygnięcie nie jest oparte na dokładnym wyjaśnieniu sprawy i narusza art. 7 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze znajdującego się w aktach wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że symbol ZZ oznacza "funkcję dominującą - mieszkaniową wraz z urządzeniami i obiektami usług lokalnych". Zatem, skoro organ pierwszej instancji, a za nim organ odwoławczy, ustaliły, iż nieruchomość skarżącego, na której znajdują się kanał samochodowy i budynek gospodarczy, o które chodzi w sprawie, znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem [...], to wątpliwości wywołuje ustalenie, iż obiekty te zostały pobudowane na terenie nie przeznaczonym na tego rodzaju zabudowę. Kanał samochodowy oraz budynek gospodarczy mogą by uznane nie tylko za elementy zabudowy mieszkaniowej. ale przede wszystkim za urządzenia i obiekty usług lokalnych. W związku z tym stwierdzić należy, że nie wyjaśniono dokładnie jakie jest przeznaczenie nieruchomości. której dotyczy zaskarżona decyzja, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tym samym naruszono art. 7 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że obowiązek ustalenia przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego spoczywał na organie wydającym decyzję o nakazie rozbiórki. Nie mógł zatem on odwoływać się do ustaleń poczynionych w tym zakresie przez inne organy, co miało w niniejszej sprawie miejsce poprzez odwołanie się do pisma Burmistrza Miasta z dnia 7 września 2000 r. (w decyzji organu pierwszej instancji) oraz do pisma Starosty z dnia 1 czerwca 2001 r. ( w decyzji organu drugiej instancji). Nie zostało też w niniejszej sprawie wyjaśnione dokładnie, czy samowolnie wybudowane obiekty powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenie. Z pisma Starosty z dnia 29 maja 2001 r., na które powołano się w uzasadnieniach decyzji obu organów, nie wynika, że te konkretne obiekty, o które chodzi w sprawie, mogą pogorszyć stan środowiska. Ustalenie, że samowolnie pobudowane obiekty budowlane powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo i niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia wymaga szczegółowych ustaleń dotyczących ich konstrukcji oraz oddziaływania na otoczenie. W niniejszej sprawie zaś nawet nie wyjaśniono jak są zbudowane budynek gospodarczy i kanał samochodowy oraz w jaki sposób oddziaływają one na otoczenie, zarówno w węższym znaczeniu (sąsiednie nieruchomości), jak i szerszym (środowisko). Zatem. ustalenie. iż obiekty te powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia nastąpiło z naruszeniem art. 7 k.p.a. Wskazane uchybienia przepisom postępowania mają istotny wpływ na wynik postępowania. gdyż nie można wykluczyć, że po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy organy' administracji nie doszłyby do innych wniosków, w szczególności uznały, że brak podstaw do wydania nakazu rozbiórki. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153. poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ nadzoru budowlanego wyjaśni wskazane okoliczności faktyczne i rozstrzygnie sprawę stosownie do wyników postępowania dowodowego. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, iż uchylone niniejszym wyrokiem decyzje nie mogą być wykonywane oraz na mocy art. 200 tej ustawy orzekł o obowiązku zwrotu kosztów postępowania. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.