II SA/Gd 290/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. Ż. i A. Ż. na decyzję Wojewody z dnia 9 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i budowę oddala skargę. Decyzją z 9 marca 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 16 października 2017 r. o pozwoleniu na rozbiórkę istniejącej zabudowy, oraz budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (trzy segmenty budynku na wspólnej hali garażowej) wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem przy ul. D. w G., działki nr: [..]-[..] i działka nr [..] (zjazd), obręb [..], wydanej na rzecz M. P. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 12 grudnia 2016r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek M. P. o wydanie pozwolenia na budowę w/w inwestycji. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z udziałem stron organ I instancji dnia 12 stycznia 2017r. wydał postanowienie, w którym zobowiązał inwestora do usunięcia, w wyznaczonym terminie, szeregu nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym. Następnie, na wniosek inwestora, w oparciu o art. 98 § 1 k.p.a. zawiesił ww. postępowanie. Po dokonaniu poprawek i uzupełnień w przedłożonej dokumentacji w wymaganym zakresie oraz złożeniu przez inwestora stosownego wniosku, organ I instancji postanowieniem z dnia 14 września 2017 r. podjął zawieszone postępowanie w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji. Po zapoznaniu się i rozważeniu uwag stron postępowania, po analizie złożonych i uzupełnionych dokumentów, w tym dokumentacji projektowej, Prezydent Miasta w dniu 16 października 2017 r. wydał decyzję, którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wniosły strony postępowania, współwłaściciele sąsiedniej nieruchomości, działek nr: [..] (działka zabudowana budynkiem usługowym parterowym) i [..] (działka niezabudowana) położonych przy ul. D. w G., B. i A. Ż., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania wnieśli uwagi do wydanej decyzji o warunkach zabudowy, która zdaniem skarżących została oparta na złych założeniach i nieprawidłowo ustala parametry, cechy i wskaźniki zabudowy, co skutkuje naruszeniem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. oraz ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący wyrazili brak zgody na budowę trzech (ich zdaniem) budynków na wspólnym garażu podziemnym, których wysokość znacznie przewyższa wysokość budynków istniejących w sąsiedztwie, narusza przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym przepisy dotyczące zacieniania i przesłanianie sąsiednich obiektów. Zdaniem skarżących sposób prowadzenia postępowania przez organ I instancji oraz wydana decyzja pomija całkowicie ich interesy jako strony, a skierowana jest jedynie na dostosowanie się do wymagań inwestora, czym narusza interes stron zagwarantowany art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Dodatkowo do organu odwoławczego wpłynęło pismo złożone przez pełnomocnika strony skarżącej r.pr. T. R., które w sposób uporządkowany, powiela zarzuty zgłaszane uprzednio przez małżonków Ż. W ww. pismach zarzucono m.in. wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy, która określa warunki realizacji jednego a nie trzech budynków na wyznaczonym obszarze zabudowy. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik skarżących przywołał przepisy - art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (definicja budynku) oraz przepisy - § 210 (dot. ścian oddzielenia pożarowego) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo zauważył, iż zaprojektowane budynki nie stanowią segmentów w rozumieniu pojęcia "segment", zatem nie stanowią jednego budynku składającego się z trzech segmentów, a akceptacja przez organ I instancji takiego rozwiązania narusza art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Nadto stwierdził, że wykonana analiza nasłonecznienia jest nierzetelna i niemiarodajna, nie uwzględnia istniejących rzędnych terenu, poziomu posadowienia sąsiednich obiektów, ich wysokości, zatem nie można przyjąć, iż spełnia wymagania § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej przyjęte rozwiązania projektowe i wydana w oparciu o taki projekt decyzja nie gwarantuje, że nie zostały naruszone przepisy art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego zobowiązujące do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wyraził również zdanie, że sposób przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania administracyjnego naruszało przepisy art. 7, art. 10, art. 77 oraz art. 107, a także art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda wskazał, że w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1332 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, organ administracyjny sprawdza zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w przypadku braku z decyzją o warunkach zabudowy, wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz uprawnienia budowlane osób sporządzających projekt (art. 12 ust. 7, art. 20 ust. 2 i 4, Prawa budowlanego). Uwzględnia także art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy jw., właściwy organ nakłada postanowieniem (art. 35 ust. 3) obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przypadku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4 ustawy jw. Przystępując do rozważenia zgłoszonych zastrzeżeń organ odwoławczy przywołał art. 15 k.p.a.., z którego wynika, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się zatem do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy. Powyższe oznacza, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne wyjaśnienie i rozpatrzenie sprawy. Przedmiot inwestycji obejmuje rozbiórkę istniejącej zabudowy jednorodzinnej i budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego trzysegmentowego z halą garażową i zjazdem, budowę ogrodzenia, elementów infrastruktury w tym zagospodarowanie wód gruntowych i opadowych, wykonanie robót ziemnych i murów oporowych, na terenie działek nr: [..]-[..] (zjazd) obręb [..], położonych przy ul. D. w G. Działki przeznaczone pod inwestycję położone są w terenie zabudowanym pomiędzy ulicą D. i L. Teren nieruchomości jest nierówny, ze spadkiem w kierunku północnym. W obrębie działek występują duże różnice wysokości terenu, od około 79,90 m n.p.m. przy ul. D. do 86,3 m n.p.m. przy ul. L. Omawiana inwestycja znajduje się w obszarze, dla którego Rada Miasta nie podjęła uchwały o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd warunki realizacji omawianej inwestycji zostały określone w decyzji z dnia 23 września 2016 r., która ustaliła warunki zabudowy dla obszaru obejmującego działki nr: [..]-[..] obręb [..] przy ul. D. w G., oznaczonego literami A-H na załączniku graficznym do niniejszej decyzji oraz dla działek nr: [..], [..] obręb [..] (pas drogowy ul. D. i L.), w celu realizacji infrastruktury technicznej (własność Gminy Miasta). Decyzja ta pozwala na rozbiórkę istniejącej zabudowy oraz budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (trzy segmenty budynku na wspólnej hali garażowej) wraz z infrastrukturą techniczną. Po przeprowadzeniu analizy poszczególnych punktów decyzji i przyjętych rozwiązań w projekcie budowlanym organ odwoławczy zauważył, że w punkcie 3 decyzji określającym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w podpunkcie a) -wyznaczono obowiązującą linię zabudowy wzdłuż istniejącej zabudowy przy ul. D. oraz wzdłuż zabudowy przy ul. L., jak na załączniku graficznym. Według projektu budowlanego - "Projekt zagospodarowania terenu" (str. 143 i 143.1), obie linie zabudowy zostały zachowane. Podpunkt b) - maksymalna wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do terenu to 0,28 - przyjęta powierzchnia zabudowy wynosi 27,99%. Podpunkt c) - wymagana powierzchnia biologicznie czynna min. 25% - zaprojektowana 45,26 % (32,51% powierzchnia ziemna + taras zielony). Podpunkt d) - szerokość elewacji frontowej dla każdego segmentu: od 10,0 m do 15,0 m - przyjęte szerokości elewacji mieszczą się w granicach: 10,78 m do 11,68 m. Podpunkt e) - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzona do jej gzymsu lub attyki: - wzdłuż ulicy D. - do 11 m, w nawiązaniu do wysokości budynków przy ul. D. nr: [..] i [..]; - wzdłuż ulicy L. - do 7,5 m, w nawiązaniu do budynków przy ul. L. nr: [..]-[..]; - dla segmentu środkowego wartość średnia - do 9,0 m. Wedle danych zawartych w projekcie - rys. A27 str. 196, uzupełnionych rysunkami obrazującymi przeprowadzoną analizę wysokości budynku projektowanego w stosunku do obiektów przywołanych w decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem rzędnych ulicy L. i D. znajdujących się w aktach sprawy. W ocenie organu odwoławczego wskazane jak wyżej wymagania zostały zachowane. W stosunku do rzędnej ulicy L. wynoszącej 86,27 m n.p.m. na wysokości segmentu "C" i poziomu jego attyki na rzędnej 93,82 m n.p.m., wysokość budynku wynosi ca. 7,55 m i dostosowana jest do wysokości budynków o numerach: [..]-[..]. Podobnie, na rysunku wizualizacji przedstawiona została wysokość segmentu "A" w odniesieniu do budynków nr [..] i [..] przy ulicy D. z uwzględnieniu rzędnych terenu. Przyjmując, że rzędna ulicy D. na wysokości segmentu "A" wynosi 79,78 m n.p.m., a poziom attyki 90,84 m n.p.m., to wysokość budynku równa się ca. 11,06 m i nie przekracza wysokości budynków o numerach 19 i 25 przedstawionych na rysunku. Projektowany budynek zachowuje poziom posadowienia parteru wszystkich trzech segmentów na rzędnej 81,68 m n.p.m. Wysokość budynku mierzona w stosunku do istniejących rzędnych terenu, dla segmentu "A" -11m, dla segmentu "B" -9 m, a dla segmentu "C" - 7,5 m.; Uznał Wojewoda, że wymagania określone w decyzji z dnia 23 września 2016 r. zostały spełnione. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy zaprojektowano dach płaski (ppkt 3f), uzgodniono kolorystykę elewacji z Plastykiem Miasta (ppkt 3g) - pismo uzgadniające z 9 marca 2017 r ( str. 111 do 123). Z uwagi na zapis w ww. decyzji (ppkt 3h) wykonano "Dokumentację badań podłoża gruntowego wraz z opinią geotechniczną" dla terenu D. oraz "Ekspertyzę techniczną stateczności skarpy" (str. 49-106). Wedle wskazanej dokumentacji, przy odpowiednim zabezpieczeniu skarpy konstrukcją oporową, uregulowaniu stosunków wodnych w obrębie skarpy, projektowana zabudowa nie spowoduje zmiany zachowania równowagi statycznej skarpy jak i istniejącej zabudowy w najbliższym sąsiedztwie - drogi i budynki. W punkcie 5 decyzji o warunkach zabudowy - "obsługa w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji" wskazano na konieczność uzgodnienia przyjętych rozwiązań w zakresie wjazdu i prowadzenia sieci oraz przyłączy w pasie drogowym, a także w zakresie zasad odprowadzenia wód opadowych z Zarządem Dróg i Zieleni. Inwestor przedstawił wymagane uzgodnienia dotyczące odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycyjnego do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej, a także uzgodnienie wjazdu na teren projektowanej inwestycji od strony ul. D. Przyjęte rozwiązania projektowe dotyczące gospodarki wodno-ściekowej, przyłączenia do sieci gazowej i energetycznej także uzyskały akceptację właściwych gestorów sieci. Decyzja o warunkach zabudowy w punkcie 5a określiła wymaganą ilość miejsc postojowych obliczaną w zależności od ilości lokali mieszkalnych w budynku. Dla inwestycji powyżej 4 mieszkań w budynku założono: - min. 1,2 m.p./lokal, z czego min. 10% miejsc ogólnodostępnych, oraz przy wymaganej liczbie stanowisk postojowych od 16 do 40 należało zaprojektować 2 miejsca postojowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. W hali garażowej przewidziano 22 miejsca postojowe, Podkreślił Wojewoda, że proces wydania decyzji o pozwoleniu na budowę poprzedzony jest poza sprawdzeniem zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku z wydaną decyzją o warunkach zabudowy, także sprawdzeniem zgodności projektu zagospodarowania działki z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Należy także sprawdzić kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, jak również, czy projekt budowlany został sporządzony przez osoby legitymujące się właściwym przygotowaniem zawodowym potwierdzonym stosownymi uprawnieniami. W świetle zmian z dnia 14 listopada 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2285) wprowadzonych do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), w oparciu o brzmienia przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 - dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego - stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedłożony projekt budowlany, jak wymaga art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, zawiera plan zagospodarowania działki sporządzony na aktualnej mapie, uwzględnia granice działki, usytuowanie istniejących i projektowane części obiektu budowlanego, układ sieci uzbrojenia terenu, układ komunikacyjny, wymiary i rzędne posadowienia obiektu, tym samym spełnia wymagania stawiane w § 8 - § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r. poz. 462 ze zm.). W myśl przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: pkt 1) 4 m -w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami w stronę tej granicy; pkt 2) 3 m -w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów. Dalej, jak stanowi ust. 2 sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy. Wedle zapisu ust. 4 usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Wedle przepisu ust. 7 § 12 wymienionego rozporządzenia, odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się. Omawiane zamierzenie inwestycyjne spełnia wskazane wyżej warunki. Najmniejsza odległość projektowanego budynku od granicy sąsiednią działką to 4,26 m - odległość pn-zach. narożnika segmentu "B" od granicy działki nr [..] (str. 143.1). Kondygnacja podziemna - hala garażowa została zaprojektowana poniżej poziomu otaczającego terenu. Miejsce gromadzenia odpadów stałych - § 22 ust. 2 pkt 2, zostało zaprojektowane w wyodrębnionym pomieszczeniu w kondygnacji podziemnej budynku (segment "A"), z oddzielnym wejściem i utwardzonym dojściem, spełnia wymóg § 23 ust. 4.w tym 2 przeznaczone dla osób niepełnosprawnych i 2 jako ogólnodostępne, co spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu błędnej, opracowanej na podstawie nieprawdziwych danych analizy przesłaniania, Wojewoda zauważył, że przepis § 13 ust. 1 wymienionego powyżej rozporządzenia wymaga, by odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwiała naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co uznaje się za spełnione, jeżeli ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, a nadto zostaną zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Przy czym należy zauważyć, iż kąt 60° może być ruchomy. Wysokość przesłaniania (ust. 2) mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W myśl ust. 4 odległości, o których mowa w ust. 1 mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. W myśl zapisu § 57 ust. 1 rozporządzenia, pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Dalej, wedle przepisu § 60 ust. 1, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00 – 17.00. Zgodnie z brzmieniem ust. 2, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Wykonana analiza przesłaniania przedstawiona na str. 146 projektu rys. nr Z4 uwzględniająca budynki zlokalizowane w sąsiedztwie pozwala przyjąć, że wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości pomiędzy budynkami istniejącymi oraz budynkiem projektowanym, zatem nie występuje przesłanianie. Uzupełniona i przekazana do organu odwoławczego uszczegółowiona analiza przesłaniania dla budynku usługowego usytuowanego na działce nr [..] przy ul. D. (współwłasność skarżących) wykazuje, że pomiędzy ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznych licu witryny sklepowej znajdującej się w ścianie usytuowanej na kierunku południowo-zachodnim - okna pomieszczenia handlowo-usługowego na poziomie parteru budynku usługowego, nie będą znajdować się przesłaniające części obiektu przesłaniającego (projektowanego na działkach nr [..]-[..]) w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Budynek usługowy D. usytuowany jest na wzniesieniu, gdzie poziom posadowienia parteru znajduje się na rzędnej ca. 84,00 m n.p.m., a wysokość witryny to 0,4 m nad poziomem parteru. Rzędna parteru projektowanego budynku przy ul. D. wynosi 81,68 m n.p.m., a wysokość bezwzględna budynku wynosi 9,16 m. To oznacza, że górna krawędź obiektu przesłaniającego znajduje się na rzędnej 90,84 m n.p.m. Stąd wysokość przesłaniania wynosi 6,44 m (90,84 - 84,00 - 0,4 = 6,44). Najmniejsza odległość między budynkiem usługowym a segmentem "A" wynosi 24,85 m, co wielokrotnie przekracza wysokość przesłaniania. Podobnie segment "B", dla którego wysokość przesłaniania wynosi 6,26 m a odległość pomiędzy budynkami to 12,84 m. Segment "C" usytuowany jest poza linią budynku usługowego (najmniejsza odległość przeszkleń, zatem nie dotyczy przesłaniania. W odniesieniu do przywołanego § 57 ust. 1 przyjęto, że pomieszczenie usługowo-handlowe w budynku przy ul. D. jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi, a jak wykazała powyższa analiza spełnione są warunki omówione w § 13 rozporządzenia. Mimo oświadczeń składanych przez stronę skarżącą w pismach wnoszonych do organu odwoławczego, o zamiarze zmiany funkcji budynku z usługowej na mieszkalną, na dzień wydania decyzji przez organ I instancji budynek położony przy ul. D. jest budynkiem handlowo-usługowym. Zatem w zaistniałej sytuacji nie znajduje zastosowania przepis § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., który odnosi się do pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i w szkole oraz pokoi mieszkalnych. Na marginesie dodał organ odwoławczy, że inwestor przedstawił analizę nasłonecznienia w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej znajdującej się w otoczeniu inwestycji, w której także uwzględnił budynek D. (str. 147 projektu oraz załączniki nr 1 - 11 przy piśmie z dnia 19 stycznia 2018 r.). Przeprowadzona analiza wskazuje, że zamierzona inwestycja nie narusza przepisu § 60 rozporządzenia również w stosunku do budynku D. Projektowany budynek został podzielony na dwie strefy pożarowe. Część podziemna - hala garażowa, rozdzielnia elektryczna to strefa PM, oraz wydzielone przedsionki przeciwpożarowe łączące garaż z częścią nadziemną, część nadziemna - lokale mieszkalne -strefa ZL IV o klasie "D" odporności pożarowej (§ 212 ust. 2 rozporządzenia jw.). Dla części nadziemnej budynku o klasie odporności pożarowej "D" zaprojektowano elementy w zakresie odporności ogniowej i stopniu rozprzestrzeniania ognia: główna konstrukcja nośna - R30, stropy - REI 30, ściany zewnętrzne - El 30. Przegrody wewnętrzne oddzielające mieszkania w budynku od dróg komunikacyjnych posiadają klasę odporności ogniowej min. R 30. Dla części podziemnej budynku przyjęto klasę odporności pożarowej "C", gdzie główna konstrukcja nośna to elementy o odporności ogniowej - R 60, strop nad garażem - REI 120, ściany zewnętrzne -" REI 60, ściany wewnętrzne - El 15. Najmniejsza odległość projektowanego budynku od obiektów usytuowanych na działkach sąsiednich wynosi ca. 12,50 m (odczyt ze skali mapy str. 143). Jest to odległość segmentu "B" od obiektu usytuowanego na działce nr [..]. Z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe - § 273 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., wymagana odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, o klasie odporności ogniowej określonej wg. § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna być mniejsza niż 8 m. Wedle projektu zagospodarowania terenu odległość ta wynosi ca. 12,5 m, zatem wskazany wyżej warunek jest spełniony. Dokonana analiza pozwoliła Wojewodzie przyjąć, że przedstawiona dokumentacja projektowa - projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi określone w rozporządzeniu w zakresie określonym w § 12 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1 i 2 i § 57 ust. 1 (sytuowanie budynków w odległości od granicy z sąsiednią działką, zapewniające naturalne oświetlenie i nasłonecznienie pomieszczeń). Projekt budowlany, jak wymaga art. 35 ust. 1 pkt. 3, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W oparciu o brzmienie tego artykułu, podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88 a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. Ponadto projektanci, jak stanowi art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, złożyli oświadczenie mówiące o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projektowany budynek jest obiektem o prostej konstrukcji i nie podlega obowiązkowi sprawdzenia - art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Podkreślił Wojewoda, że to projektant, a więc osoba ze stosownymi uprawnieniami, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach Prawa budowlanego ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak jest przepisów prawnych, które dawałyby organom podstawy do kwestionowania dokumentacji wykonanej przez osoby o odpowiednim przygotowaniu zawodowym. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ nie jest uzasadniona. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny. Zatem przyjęte rozwiązanie architektoniczne bryły budynku także nie podlega ocenie organu architektoniczno-budowlanemu. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane tylko temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Treścią oświadczenia, o którym mowa w powołanym przepisie jest deklaracja inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jego istota polega zaś na możliwości poprzestania organu na twierdzeniu strony, co do faktu dysponowania prawem do nieruchomości na te cele. W przypadku, gdy nieruchomość ta jest przedmiotem własności innych podmiotów, inwestor zobowiązany jest posiadać zgodę właścicieli nieruchomości, obejmującą konkretną inwestycję. Wedle rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 lipca 2015r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w obowiązującym druku oświadczenia przewidziano m.in. deklarację inwestora o posiadaniu zgody wszystkich właścicieli nieruchomości na wykonywanie zamierzonych robót budowlanych. W aktach organu I instancji dotyczących przeprowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z 16 października 2017r., znajdują się złożone przez inwestora, na urzędowym formularzu, oświadczenia z 9 grudnia 2016 r. (dot. działek stanowiących własność A. oraz gminy), w których inwestor zadeklarował stosunek zobowiązaniowy przewidujący uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych na terenie działek objętych inwestycją. Odnosząc się do zarzutu stwierdzającego wadliwość wydanej dnia 23 września 2016 r. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która zdaniem skarżących, została oparta na złych założeniach i narusza ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ odwoławczy zauważył, że ww. decyzja była skierowana do skarżących jako stron postępowania. W pouczeniu tej decyzji znajduje się informacja o możliwości wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem Prezydenta Miasta, w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Wobec zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżących, organ odwoławczy wskazał, że nie jest organem upoważnionym do rozważania celowości i prawidłowości wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Organem odpowiednim do wzruszenia ostatecznej, jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zatwierdzony projekt budowlany (podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy) przewiduje budowę jednego budynku wielorodzinnego składającego się z trzech części o zróżnicowanej wysokości, które zostały w projekcie budowlanym wydzielone w przestrzeni kondygnacji nadziemnych i posadowione na jednej kondygnacji podziemnej. Wydana decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza, zarówno w przypadku zapisów dotyczących wysokości budynku jak i szerokości elewacji, by poszczególne segmenty budynku miały wysokość dostosowaną do budynków już istniejących w zabudowie ulicznej, określając maksymalną wysokość poszczególnych segmentów (punkt 3.e) jak i oddzielne elewacje o określonych parametrach dla każdego segmentu (pkt 3.d). Przyjęte rozwiązanie projektowe zachowuje wyżej wymienione warunki. Zarzut, naruszenia § 210 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dla przyjętego rozwiązania projektowego tj. budowy trzech segmentów budynku na wspólnej hali garażowej jest nietrafny. Zgodnie bowiem z brzmieniem przywołanego przepisu "części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki." Część podziemna budynku posadowiona jest na wspólnej żelbetowej płycie fundamentowej grubości 40 cm z pogrubieniami do 60-70 cm w miejscach słupów i filarów ścian. Kondygnacja podziemna jest wspólna dla wszystkich trzech segmentów, a ściany oddzielenia pożarowego poszczególnych segmentów są wydzielone dopiero od poziomu parteru. Zatem rozwiązanie konstrukcyjne budynku przyjęte w projekcie nie jest tożsame z warunkami wskazanymi w przepisie § 210. Kolejny zarzut ponoszony przez stronę skarżącą, to wpływ planowanej zabudowy na możliwość zabudowy działki sąsiedniej (nr [..]) oraz przedkładanie przez organ I instancji, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, interesu inwestora nad interes właściciela działki sąsiedniej. Podstawowe zasady, którymi należy się kierować w procesie inwestycyjnym, czyli przy projektowaniu i realizacji obiektu budowlanego określa art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z przepisu tego wynika, że poza kwestiami technicznymi, bezpieczeństwa powszechnego, ochrony zdrowia i mienia ludzi oraz środowiska należy także uwzględniać uzasadnione interesy osób trzecich - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy przeanalizował uzupełniony przez inwestora materiał dowodowy - analizę nasłonecznienia i analizę przesłaniania opracowaną szczegółowo dla działki nr [..], z rozważeniem wpływu planowanej inwestycji również na ewentualne przyszłe zagospodarowanie działki (zmiana funkcji obiektu) i uznał, iż wzajemne usytuowanie obiektów (istniejącego i projektowanego) nie wywołuje wystąpienia przesłaniania, zatem nie jest naruszony przepis § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ze względu na funkcję handlowo-usługową obiektu, w której występują pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, przeanalizowano złożoną dokumentację pod kątem spełnienia wymagań określonych w przepisie § 57 ust. 1 w związku z § 13 i ustalono, że pomieszczenia mają zapewnione oświetlenie dzienne. Nie został również ograniczony (jak wykazano w treści uzasadnienia) wymagany czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy, przy założeniu zmiany funkcji obiektu usytuowanego na działce nr [..] na mieszkalną, określony w przepisie § 60 rozporządzenia. Strona skarżąca nie przedstawiła własnej analizy, która wykazywałaby naruszenie przepisów jak wyżej. W wniesionym odwołaniu skarżący wskazali na wady, które wystąpiły w toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organ I instancji, jak naruszenie art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107, a także art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., stanowiącą ogólną zasadę postępowania administracyjnego, uszczegółowioną w dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a., obowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przeprowadzenia własnej analizy zebranego materiału oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Dokonując analizy przeprowadzonego przez Prezydenta Miasta postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, organ odwoławczy nie może przychylić się do zarzutu dotyczącego zaniechania przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, które pozwalały na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Organ I instancji po wpłynięciu wniosku o pozwolenie na budowę, wobec występujących nieścisłości zobowiązał inwestora do jego uzupełnienia. Następnie, po prawidłowym ustaleniu stron postępowania, w myśl przepisu art. 61 § 4 k.p.a. powiadomił wszystkie osoby będące stronami w sprawie o wszczęciu postępowania, możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wniesieniu uwag (pismo z dnia 11 stycznia 2017 r.). Dodatkowo pismem z 15 lutego 2017 r. wyjaśnił skarżącym, iż strona ma zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strony postępowania były powiadomione o zawieszeniu w dniu 3 lutego 2017 r. postępowania, a także o jego podjęciu w dniu 14 września 2017 r., oraz stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. w dniu 15 września 2017 r., po uzupełnieniu dokumentów przez inwestora, o możliwości ponownego zapoznania się z dowodami oraz wniesieniu ewentualnych uwag. Strona skarżąca skorzystała z przysługujących jej praw, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia 16 października 2017 r. o pozwoleniu na budowę i świadczy, iż nie zostały naruszone zasady prawidłowego postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik przedmiotowego postępowania. Zważywszy na przywołane okoliczności oraz uznając, iż wniosek inwestora o pozwolenie na budowę jest kompletny, a dokumentacja zawierająca rozwiązania projektowe spełnia wszystkie wymagania wskazane w art. 35 ust 1 ustawy - Prawo budowlane i nie narusza art. 32 ust. 1 pkt 2, oraz art. 34 ust. 3 tej ustawy, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzje wnieśli B. Ż. i A.Ż. wskazując na błędny numer decyzji Prezydenta Miasta z 16 października 2017 r. podany w zaskarżonej decyzji i uznając to za zasadniczą podstawę do uchylenia decyzji wskazali, że gdy zostanie podany właściwy numer decyzji organu pierwszej instancji wówczas sformułują zarzuty merytoryczne. Postanowieniem z 26 kwietnia 2018 r. Wojewoda sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w komparycji decyzji własnej z 9 marca 2018 r. poprzez wskazanie wadliwego numeru decyzji organu pierwszej instancji. Pismem z 26 maja 2018 r. skarżący wnieśli uzupełnienie skargi zarzucając przedmiotowej decyzji brak obiektywizmu przez zaniechanie i nieujawnienie faktu, iż środkowy budynek "B" będzie posadowiony bez jakiejkolwiek linii zabudowy. Będzie przewyższał o ponad 2,5m istniejący budynek, przeznaczony na cele handlowo -mieszkalne na sąsiedniej działce [..] ul. D., który (budynek) od początku procedowania nigdy nie był uwzględniany w decyzji. Tak więc nie ma mowy o działaniu administracji publicznej zgodnie z art. 7b oraz art. 8, art. 9, art. 11, ani art. 77 § 1, § 3. i art. 84 § 1. k.p.a. Nie zgodzili się skarżący ze stanowiskiem organu odwoławczego co do wcześniejszego zarzutu naruszenia § 210 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. Budynek wielorodzinny, to budynek składający się z wielu mieszkań w jednej bryle architektonicznej, a segment, to segment w szeregowcu. Mające powstać trzy budynki, oddalone od siebie w przestrzeni, każdy o ponad 10m i więcej, czyli kompleks trzech odrębnych budynków, nazwano w decyzji I instancji segmentami. Bez komentarza, zastrzeżeń i uwag organ II instancji uznał, że ta kwestia, nie może podlegać jej ocenie (str. 8 wers 15-16 od góry niniejszej decyzji) i biegłego nie powołała w tej sprawie. Inwestor jeden ,,budynek wielorodzinny", w reklamie przedstawia jako kompleks trzech odrębnych budynków. Budynki te będą odstawać architektonicznie od istniejącej zabudowy i nie będą stanowić jednej bryły architektonicznej (trzy segmenty, oddalone od siebie około 10m i więcej każdy). Budynki są trzy i nie stanowią jednej bryły pod względem architektonicznym i zarzut naruszenia § 210 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2002r. jest trafny. Budynki "A" i "C" będą zbudowane zgodnie z obowiązującymi liniami zabudowy ul. D. i ul. L . Powstaje pytanie, na które instancja odwoławcza nie zwróciła uwagi, wg jakiej linii zabudowy powstanie budynek "B" i to znacznie wyższy od naszego, istniejącego, który w przyszłości będzie przekształcony w mieszkalny (mieszkaliśmy w nim) i zamieniony na przedszkole. Organ I instancji preferuje inwestycję dla obszaru, dla którego Rada Miasta nie uchwaliła planu zagospodarowania przestrzennego, a przecież żadna decyzja administracyjna nie może ograniczyć praw skarżących w niniejszej sprawie, choćby to były decyzje Prezydenta Miasta i Wojewody. Każda z nich, w tej kwestii, narusza rażąco prawo i interes ekonomiczny skarżących. Inwestor miał wiedzę jakie działki kupuje i ma obowiązek dostosowania się do najbliższego sąsiada. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 – j.t. ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa, brak zatem było podstaw do jej uchylenia. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z 9 marca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 16 października 2017 r. o pozwoleniu na rozbiórkę istniejącej zabudowy, oraz budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (trzy segmenty budynku na wspólnej hali garażowej) wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem przy ul. D. w G., działki nr: [..]-[..] i działka nr [..] (zjazd), obręb [..], wydana na rzecz M. P. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, iż organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy wniosek inwestora spełnia następujące warunki: - projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; - istnieje zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - jest wykonany, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - spełnia wymagania określone w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, - inwestor złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; - inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy oraz szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji organy orzekające w sprawie uznały, iż wniosek M. P. o pozwolenie na budowę spełnia wymienione wyżej wymagania. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż stanowisko organów obu instancji jest prawidłowe, co oznacza iż zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie było podstaw odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd nie podziela tym samym stanowiska strony skarżącej w zakresie stawianych przez nią zarzutów. Jeżeli chodzi o zarzut braku obiektywizmu przez "zaniechanie i nieujawnienie faktu", iż środkowy budynek "B" będzie posadowiony bez jakiejkolwiek linii zabudowy oraz będzie przewyższał o ponad 2,5 m istniejący budynek należący do skarżących zauważyć należy, iż powyższe kwestie zostały rozstrzygnięte ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 23 września 2016 r. nr [..] o warunkach zabudowy dotyczącą realizowanej inwestycji. Decyzja ta znajduje się w aktach sprawy, z którymi skarżący mogli się zapoznać w toku postepowania administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) wiąże ona organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego przesłaniania budynku skarżących to kwestia ta została prawidłowo oceniona przez organy obu instancji na podstawie znajdujących się w aktach sprawy: analizy nasłonecznienia znajdującej się na karcie nr 147 projektu budowlanego oraz załącznika nr 1 pisma inwestora z dnia 19 stycznia 2018 r. Powyższe dokumenty, co wynika z ich treści, sporządzone zostały przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, które zgodnie z art. 12 ust. 1 Prawa budowlanego pozwalają na fachową ocenę zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych. Osoby te stosownie do art. 12 ust. 6 tej ustawy są odpowiedzialne za wykonywanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość. W ocenie Sądu z powyższych analiz jednoznacznie wynika, iż budynek należący do skarżących nie będzie ponadnormatywnie zacieniany przez projektowana inwestycję. Natomiast skarżący na potwierdzenie swojego stanowiska nie przedstawili jakiejkolwiek fachowej opinii, która by je potwierdzała podważając tym samym analizy wykonane na zlecenie inwestora. Przedstawienie tego rodzaju opinii mogłoby ewentualnie stanowić podstawę do powołania biegłego w sprawie. Sąd nie podziela również zarzutu skargi, iż projektowany budynek to w istocie trzy oddzielne budynki. Należy bowiem zauważyć, iż projektowana inwestycja składa się z trzech oddzielnych segmentów połączonych funkcjonalnie w jedną całość halą garażową zaprojektowaną poniżej poziomu otaczającego terenu. Dla powyższej inwestycji zaprojektowano wspólne instalacje (woda, gaz, kanalizacje sanitarna i deszczowa). Tym samym w ocenie Sądu projektowana inwestycja stanowi jeden budynek wielorodzinny albowiem poszczególne segmenty tego obiektu nie mogą funkcjonować samodzielnie. Przywoływany przez skarżących § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) nie może przesądzać o kwalifikacji powyższej inwestycji jako składającej się z trzech oddzielnych budynków. Wynika to przede wszystkim z tego, iż przepis ten dotyczy wyłącznie określenia wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego budynków lub ich części, wynikające z ich przeznaczenia i sposobu użytkowania (§ 208 ust. 1 rozporządzenia). Zatem traktowanie części budynku wydzielonych ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu jako odrębnych budynków może na podstawie tego przepisu nastąpić jedynie celem określenia wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego budynków lub ich części. Nie znajdują również uzasadnienia podnoszone przez stronę skarżąca zarzuty dotyczące wadliwości prowadzonego postepowania. Wbrew temu stanowisku z akt sprawy nie wynika aby skarżący byli traktowani przez organy obu instancji z naruszeniem zasady równości stron postepowania. Sąd nie podziela także zarzutów skarżących dotyczących naruszenia art. 7b oraz art. 8, art. 9, art. 11, ani art. 77 § 1, § 3. i art. 84 § 1. k.p.a. Z akt sprawy wynika, iż organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób prawidłowy. W szczególności stwierdzić należy, że uczestnikom postępowania umożliwiono udział w nim, w tym dostęp do akt sprawy. Materiał dowodowy został zgromadzony w sposób pozwalający na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Jego ocena odpowiada zdaniem Sądu zasadzie swobodnej oceny materiału dowodowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy, Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.