II SA/Gd 292/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. H. oraz S. W. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 24 lipca 2002 r. sygn. akt [...] 1. odrzuca skargę w części dotyczącej niewykonania punktu drugiego wyroku; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 lipca 2002 r. w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Gd 115/01 zobowiązał Wojewodę do wydania w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 27 października 1998 r., nr [...] oraz zasądził od Wojewody na rzecz skarżących H. H. i S. W. kwoty po 5 zł ( pięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 14 lutego 2003 r. H. H. i S. W. wystąpili do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na niewykonanie przez organ powyższego wyroku w części dotyczącej punktu II tj. zasądzonych na ich rzecz kosztów postępowania po 5 zł wraz z kosztami upomnienia w wysokości 8,40 zł. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż organ lekceważy orzeczenie sądu gdyż pomimo upływu pół roku nie zostały im zwrócone zasądzone koszty postępowania. Skierowane do organu wezwanie z dnia 25 listopada 2002 r. do wykonania wyroku nie odniosło żadnego skutku. Z tej przyczyny skarżący zażądali ukarania Wojewody grzywną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ewentualnie o umorzenie postępowania wyjaśniając, iż skarżącym istotnie wskutek przeoczenia nie zwrócono zasądzonych wyrokiem kwot. Uczyniono to niezwłocznie po otrzymaniu skargi. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Skarżący po otrzymaniu odpowiedzi na skargę dodatkowo rozszerzyli zakres swojej skargi wskazując, iż Wojewoda nie tylko że nie dokonał na ich rzecz zwrotu kosztów w terminie wskazanym w orzeczeniu, ale pomimo ich licznych interwencji nie zastosował się również do treści całego orzeczenia z dnia 24 lipca 2002 r. Skarżący wskazali, iż wydana przez organ decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę została stronom doręczona po 20 listopada 2002r., a wiec po terminie wskazanym w orzeczeniu. W odpowiedzi na powyższe organ wyjaśnił, iż zarzut skarżących dotyczący niewykonania wyroku nie jest zasadny. Wyrok z dnia 24 lipca 2002 r. zobowiązujący organ do wydania orzeczenia wpłynął do organu w dniu 19 września 2002 r. Decyzja stanowiąca jego wykonanie została natomiast wydana przez Wojewodę w dniu 19 listopada 2002 r. i doręczona stronom 29 listopada 2002 r. Wbrew więc twierdzeniom skargi wydano ją w zakreślonym przez sąd terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych. Na rozprawie w dniu 25 maja 2006 r. skarżący podtrzymali skargę w całości żądając wymierzenia organowi maksymalnej grzywny. Zarzucili, iż decyzja z 19 listopada 2002 r. nie została w tejże dacie wydana. Zdaniem skarżących analiza dokumentów sprawy wskazuje, iż decyzja została antydatowana. Ponadto skarżącym bowiem w dniu 25 listopada 2002 r. w Urzędzie Wojewódzkim udzielono informacji o braku rozstrzygnięcia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Orzeczenia sądów administracyjnych podlegają wykonaniu na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Zgodnie z art. 154 § 1 tej ustawy, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Art. 154 § 3 stanowi, iż wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Zasada ta jednak nie dotyczy niewykonania orzeczenia w części dotyczącej zasądzenia kosztów sądowych. Niewykonanie orzeczenia w tej części nie oznacza bowiem bezczynności organu administracyjnego, o której mowa w art. 154 § 1 w/w ustawy, ponieważ w takiej sytuacji nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej ( np. wszczęcia postępowania administracyjnego, wydania aktu itp. ) zastrzeżonych prawem do jego właściwości, lecz powstaje pomiędzy organem a osobą, na której rzecz orzeczono zwrot kosztów sądowych, cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organ jest dłużnikiem, a strona wierzycielem. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w części dotyczącej zasądzonych na rzecz strony kosztów odbywa się w drodze egzekucji sądowej zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, po stwierdzeniu przez sąd prawomocności orzeczenia w myśl art. 169 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyrok taki stanowi tytuł egzekucyjny w sądowym postępowaniu egzekucyjnym. W myśl art. 781 § 2 kpc tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Po nadaniu klauzuli wykonalności wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł wykonawczy, podlegający ( we wskazanej części ) wykonaniu przez komornika sądowego. Wobec powyższego, należało stwierdzić, że dochodzenie zasądzonych na rzecz skarżących kosztów jest w trybie wskazanym w skardze niedopuszczalne i wobec tego Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I wyroku. Odnosząc się natomiast do tej części skargi w której skarżący zarzucili niewykonanie wyroku sądu w zakresie obligującym organ do wydania orzeczenia w przedmiocie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 7 października 1998 r., to należy stwierdzić, iż skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie i brak jest podstaw prawnych do wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 154 § 1 w/w ustawy. Z dokumentów akt administracyjnych wynikają następujące ustalenia: 1. Wyrok z dnia 24 lipca 2002 r. w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Gd 115/01 doręczony został organowi w dniu 19 września 2002 r. ( k. 40 ), 2. Decyzja Wojewody stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 27 października 1998 r. opatrzona jest datą 19 listopada 2002 r. i została doręczona skarżącym w dniu 29 listopada 2002 r. (k. 46 i 46a ), 3. W dniu 27 listopada 2002 r. skarżący złożyli w Urzędzie Wojewódzkim Oddziale Zamiejscowym pisemne wezwanie do niezwłocznego wykonania wyroku NSA z 24 lipca 2002 r. ( k. 6 akt sądowych ), 4. Skarżący nie wnosili odwołania od decyzji z dnia 19 listopada 2002 r. kwestionującego datę jej wydania. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują na brak podstaw do ukarania organu grzywną. Wyrok z dnia 24 lipca 2002 r. został bowiem wykonany przez organ przez wydanie przedmiotowej decyzji z dnia 19 listopada 2002 r. Należy wskazać, iż wyrok zobowiązywał organ do wydania orzeczenia w terminie dwóch miesięcy, a nie jak twierdzą skarżący do jego wydania i doręczenia stronom w tym terminie. Również zarzuty dotyczące zmiany daty decyzji nie mogą odnieść w niniejszym postępowaniu żadnego skutku, gdyż powinny być podnoszone w ewentualnym odwołaniu od decyzji a nie obecnie dla potrzeb niniejszej sprawy. Ponadto analiza akt nie potwierdza tego zarzutu skarżących. Nie ulega wątpliwości natomiast, iż decyzja z dnia 19 listopada 2002 r. została skarżącym doręczona 29 listopada 2002 r., a więc została wydana przed wniesieniem skargi. Z cytowanych na wstępie przepisów art. 154 § 1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż przesłanka do ukarania organu grzywną zachodzi nie wtedy gdy organ uchybił terminowi określonemu w wyroku, ale wówczas gdy organ po pisemnym wezwaniu przez stronę do wykonania wyroku nie wykonuje go i nie załatwia sprawy, albo gdy czyni to dopiero po wniesieniu przez stronę skargi do sądu ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2005 r., II SA/Wa 1981/04, Lex nr 164771 ). Wobec tego, iż w niniejszej sprawie organ wykonał wyrok przed wniesieniem skargi do sądu brak jest podstaw do nałożenia grzywny. W związku z powyższym Sąd, na mocy art. 151 w związku z art. 132 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku. Na zakończenie należy wyjaśnić, iż wobec tego, że wydany wyrok nie jest wyrokiem oddalającym skargę w całości, lecz w części, jego uzasadnienie zostało sporządzone z urzędu ( art. 163 § 1 w związku z art. 141 § 1 i § 2; por. nie publ. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2004 r., OZ 600/04 ).