II SA/Gd 292/96

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa - Oddziału Terenowego w (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia 15 stycznia 1996 r. w przedmiocie odmowy przekazania nieruchomości rolnej Lasom Państwowym w celu zalesienia. Kierownik Urzędu Rejonowego w B. decyzją z dnia 5 grudnia 1995 r., wydaną na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa /Dz.U. 1995 nr 57 poz. 299/, odmówił przekazania Nadleśnictwu B. gruntów Skarbu Państwa będących w zasobach Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa - Oddziału Terenowego (...), położonych we wsi J., o łącznej powierzchni 58,99 ha. Organ administracji podał, że Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa - Oddział Terenowy w (...) wystąpiła z wnioskiem o przekazanie Nadleśnictwu B. w celu zalesienia gruntów wchodzących w skład Zasobu. Zgodnie z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B. grunty objęte wnioskiem Agencji, położone w J., są przeznaczone na cele produkcji rolnej. Uwzględniając powyższe ustalenia planu oraz stanowisko Nadleśnictwa, Kierownik Urzędu Rejonowego w B. uznał, że uwzględnienie wniosku Agencji będzie możliwe po aktualizacji planu, co jest przewidywane w 1996 r. Agencja w odwołaniu od tej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, wyrażając pogląd, że jej wniosek o przekazanie gruntów w celu zalesienia nie wymaga uprzedniej zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzenie takiego warunku, nie przewidzianego w art. 24 ust. 4 ustawy, stanowi - zdaniem Agencji - nadinterpretację tego przepisu prawa. Nie uwzględniwszy odwołania, Wojewoda (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję swą decyzją z dnia 15 stycznia 1996 r. nr GP.II.801/1/96, podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy rozstrzygnięcia organu instancji. Organ odwoławczy wyraził pogląd, że przekazanie gruntu rolnego Skarbu Państwa Lasom Państwowym w celu zalesienia wymaga uprzedniego dostosowania planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego tego gruntu do planowanego sposobu zagospodarowania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Agencja ponowiła zarzut odwołania, podkreślając, że uczestniczący w przeglądzie działek przedstawiciel gminy B. poinformował o możliwości zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w najbliższym czasie. Z tych względów nie ma podstaw do uzależniania wydania pozytywnej decyzji od wcześniejszej zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wyłuszczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podając dodatkowo, że podczas komisyjnego przeglądu gruntów Nadleśnictwo nie wyraziło zgody na ich przejęcie do czasu zmiany planu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa /Dz.U. 1995 nr 57 poz. 299 ze zm./ przewiduje, że na wniosek Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości rejonowy organ rządowej administracji ogólnej przekazuje nieodpłatnie, w drodze decyzji, Lasom Państwowym grunty wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa w celu zalesienia. Przepis ten nie zawiera wprost warunku, aby teren objęty wnioskiem Agencji o nieodpłatne przekazanie Lasom Państwowym w celu zalesienia był przeznaczony na cele związane z produkcją leśną. W sprawie niniejszej zarzuty skargi sprowadzają się do błędnej wykładni przytoczonego wyżej przepisu prawa materialnego. Dla dokonania właściwej wykładni tego przepisu niezbędne jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, co decyduje ostatecznie o sposobie wykorzystania danego gruntu, w tym o przeznaczeniu konkretnej nieruchomości do zalesienia. Z dniem 1 stycznia 1992 r. weszły w życie dwie ustawy regulujące kompleksowo problematykę dotyczącą gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Pierwszą z tych ustaw była ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 107 poz. 464/, która uregulowała zasady gospodarowania nieruchomościami rolnymi, drugą - ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444/, w której uregulowano między innymi problematykę zarządzania lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa /art. 4/. Ta ostatnia ustawa zawiera definicję pojęcia "las" /art. 3/ oraz stanowi, że zarząd lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa sprawuje Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, zwanej dalej "Lasami Państwowymi" /art. 4 ust. 1/. W przepisach przejściowych ustawy o lasach uregulowano również problematykę dotyczącą objęcia przez Lasy Państwowe zarządu własnością Skarbu Państwa nie objętą dotychczas takim zarządem /art. 74 ust. 1- 2/. Postanowiono ponadto, że lasy i grunty przeznaczone do zalesienia, znajdujące się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi, przechodzą w zarząd Lasów Państwowych /art. 74 ust. 3/. Zagadnienia dotyczące gospodarki leśnej, w tym powiększania zasobów leśnych, zostały uregulowane w rozdziale 2 ustawy o lasach. Przepis art. 14 ust. 3 tej ustawy przewiduje, że grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W świetle tego przepisu, korelującego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, należy uznać, że zmiana dotychczasowego sposobu wykorzystywania określonego gruntu możliwa jest wówczas, gdy to zamierzenie inwestycyjne lub gospodarcze jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawione wyżej przepisy prawa tworzą razem system, z którego wynika, że decydujące znaczenie dla zmiany sposobu zagospodarowania gruntu z rolnego na leśny i odwrotnie mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taką interpretację art. 24 ust. 4 cytowanej ustawy z dnia 19 października 1991 r. potwierdza treść art. 36 ust. 1 ustawy o lasach, przewidującego wprost, że w zarząd Lasów Państwowych /nadleśnictw/ przekazuje się stanowiące własność Skarbu Państwa grunty przeznaczone do zalesienia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W świetle tego należy uznać, że warunkiem uwzględnienia wniosku Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa o nieodpłatne przekazanie w drodze decyzji Lasom Państwowym w celu zalesienia gruntów wchodzących w skład Zasobu na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa /Dz.U. 1995 nr 57 poz. 299 ze zm./ jest przeznaczenie tych gruntów w aktualnym planie zagospodarowania przestrzennego do zalesienia /art. 14 ust. 3 w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach - Dz.U. nr 101 poz. 444/. Spełnienie powyższych warunków musi prowadzić do uwzględnienia wniosku Agencji, i to niezależnie od stanowiska nadleśnictwa, które nie może się przeciwstawiać przyjęciu w zarząd gruntów Skarbu Państwa przeznaczonych w planie do zalesienia. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, oddalił skargę.