II SA/Gd 293/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. J. oraz A. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zakończenia budowy obiektu budowlanego oddala skargę. Pismem z dnia 22 grudnia 2004 r. A. J. zawiadomił Inspektora Nadzoru Budowlanego o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego dwurodzinnego zrealizowanego na terenie działek nr [...] i nr [...] położnych w R. gmina W., przy ul. [...] ([...]). W dniu 16 lutego 2005 r. przedstawiciel organu dokonał kontroli stanu zabudowy, sporządzając z tej czynności notatkę urzędową. Z treści notatki wynikało, że inwestorzy wykonali dodatkowo 9 okien połaciowych na poziomie poddasza oraz bez pozwolenia na budowę zbudowali pomieszczenie hydroforni, sieć wodociągową i zbiornik na nieczystości płynne. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 lutego 2005 r., na podstawie art. 54, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zgłosił sprzeciw do powyższego zawiadomienia. W uzasadnieniu wskazał, że budynek zostawał wykonany ze stwierdzonymi w dniu 16 lutego 2005 r. odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Decyzja została doręczona obojgu inwestorom – A. i M. J. Po rozpoznaniu odwołania inwestorów Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 października 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ drugiej instancji uznał, że wykonanie dodatkowych okien, ze względu na ich rozmiary, nie jest istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu. Co do pomieszczenia hydroforni i sieci wodociągowej zalecił rozważenie konieczności wszczęcia odrębnego postępowania, uznając, że urządzenia te nie są elementem infrastruktury przedmiotowego obiektu. Zbiornik na nieczystości płynne był natomiast przewidziany w projekcie. Także i tę decyzję otrzymali A. i M. J. Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 19 października 2005 r., na podstawie art. 54, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. ponownie zgłosił sprzeciw do zawiadomienia A. J. z dnia 22 grudnia 2004 r.. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor wyżej wymienionego budynku zmienił zamierzony sposób jego użytkowania z mieszkalnego jednorodzinnego na budynek zamieszkania zbiorowego – realizując dom wczasowy [...]z 90 miejscami noclegowymi. Na powyższe wskazywały rozwiązania funkcjonalne obiektu oraz strony internetowe reklamujące pensjonat, jak również ustalenia dokonane w czasie kontroli stanu zabudowy w dniu 16 lutego 2005 r.. Mając na względzie powyższy stan faktyczny organ uznał, że także w tym przypadku zastosowanie ma przepis art. 54 Prawa budowlanego. W ocenie organu przyczyną uzasadniającą wniesienie sprzeciwu było dokonanie przez inwestorów istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 36 a ust. 5 pkt 6 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. J. żądając jej uchylenia oraz wskazując, że jest ona nieważna, ponieważ sprawa została niewłaściwie rozpoznana merytorycznie. W treści uzasadnienia odwołujący się uznał za niewiarygodne dowody w postaci stron internetowych, wskazał także, że w niniejszym postępowaniu oprócz niego powinna brać udział M. J., która także była inwestorem. Ponadto odwołujący się wskazał na naruszenie licznych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 67 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, § 3, art. 78 § 1, art. 79 § 2, art. 81 art. 86. A. J. zarzucił, iż uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, nie przesłuchano też najważniejszych w sprawie osób, to jest A. i M. J. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją dnia 31 stycznia 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 54, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 56 poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie znajdując postaw do jej zmiany bądź uchylenia. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w związku z potrzebą uzupełnienia postępowania dowodowego w dniu 2 grudnia 2005r. na terenie posesji skarżących przeprowadzono wizję lokalną, na którą strony nie stawiły się. W piśmie z dnia 13 lutego 2006r. wezwano strony do wskazania dogodnego terminu oględzin, lecz wezwanie to zostało bez odpowiedzi. Wobec zadeklarowanej nieobecności inwestorów nie odbyła się również wizja wyznaczona na dzień 10 lipca 2006r. Strony nie stawiały się również na wizjach lokalnych wyznaczonych wcześniej przez Inspektora Nadzoru Budowlanego. Usprawiedliwienia stron były wysyłane drogą pocztową na dzień przed lub po przeprowadzeniu wyznaczonych wizji, bez przedstawienia jakiegokolwiek dowodu przyczyn nie stawienia się. Dodatkowo organ podkreślił, że w trakcie całego postępowania inwestorzy uchylali się od wyznaczenia pełnomocników, w obecności których mógł zostać przeprowadzony dowód z oględzin. W dniu 17 sierpnia 2006r. Inspektor Nadzoru Budowlanego w asyście policji przeprowadził wizję lokalną w trakcie której potwierdzono, że obiekt jest użytkowany przez wczasowiczów, zastano bowiem w nim 6 osób, które oświadczyły do protokołu, że przebywają w przedmiotowym budynku w tym charakterze. Na parkingu stwierdzono 8 samochodów z różnych miejscowości kraju (wg tablic rejestracyjnych). Na powyższą okoliczność sporządzono dokumentację fotograficzną. Organ odwoławczy uznał, że przeprowadzony dodatkowo dowód w postaci wizji lokalnej w dniu 17 sierpnia 2006 r. jednoznacznie potwierdził zmianę funkcji obiektu. Ponadto wskazano, że inwestor w pismach kierowanych do organu sam wnosił o odbiór budynku ze zmianą funkcji użytkowania. Podsumowując, organ wskazał, że niezasadnym jest kwestionowanie przez odwołującego się dowodów dotyczących zmiany funkcji obiektu, bowiem w ocenie organu nie ma żadnych niejasności co do ustaleń wizji przeprowadzonej przy udziale policji, które pozwoliłyby kwestionować ten dowód. Skarżący natomiast, jak zauważył organ, nie przedłożył żadnego dowodu, który mógłby podważyć wiarygodność dowodów już zebranych. Odnosząc się do kwestii przewlekłości postępowania organ podkreślił, że do przedłużania się postępowania przyczynili się sami skarżący, którzy utrudniali przeprowadzenie wizji lokalnej. Organ mając zatem na względzie powyższe ustalenia podzielił stanowisko organu pierwszej instancji uznając, że zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 54 w zw. z art. 36a ust.5 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. J. i M. J. żądając jej uchylenia i ponownego rozpatrzenia sprawy. W treści skargi skarżący zawarli miedzy innymi zarzuty podniesione w odwołaniu. Ponadto podkreślono, że przedmiotowe postępowanie pełne było błędów proceduralnych i merytorycznych, wskazano między innymi na błędne posługiwanie się w uzasadnieniu decyzji przez organ pojęciem dom mieszkalny jednorodzinny. W ocenie skarżących powinno być dom dwurodzinny. Skarżący zwrócili także uwagę, że w aktach nie ma zdjęć zrobionych podczas wizji lokalnej, na które powołują się organy, i które miały potwierdzić, że obiekt jest domem wczasowym. Dla inwestorów niezrozumiałym jest także posługiwanie się przez organy pojęciem domu wczasowego w kontekście przedmiotowej inwestycji. Skarżący wielokrotnie podkreślali, że jest to dom mieszkalny z pokojami gościnnymi. Skarżący kategorycznie zaprzeczyli, aby w dniu 17 sierpnia 2006 r. na terenie ich posesji miała miejsce wizja lokalna. W ich ocenie było to nieuzasadnione najście bez wcześniejszego poinformowania o nim stron. Wskazano na szereg uchybień związanych z przeprowadzoną wizją: organy w G. i w P. wskazały dwa różne terminy wizji, 17 sierpnia 2006 r. i 17 września 2006 r., w obu tych terminach inwestorów nie było w kraju, nie mieli więc także pojęcia, kto przebywał na ich posesji w momencie przeprowadzanej wizji, na przedmiotowej posesji nie było parkingu, a zatem samochody opisane przez organ nadzoru nie musiały należeć do osób przebywających na posesji inwestorów, poza tym dane osób rzekomo przebywających na posesji nie zostały w żaden sposób potwierdzone. W ocenie skarżących sporządzony z wizji protokół był stronniczy, niestaranny, nieobiektywny i niefachowy. Inwestorzy przyznali, że z początku zostali wprowadzeni w błąd, co do potrzeby zgłoszenia zmiany użytkowania obiektu, ale po konsultacjach z projektantem okazał się, że przepisy prawa dopuszczają w obiekcie mieszkalnym przeznaczenie do 30 % powierzchni domu na wynajem pokoi, bez z zmiany sposobu jego użytkowania. W ocenie skarżących w niniejszej sprawie mógłby mieć zastosowanie przepis art. 154 § 1 k.p.a. o zastosowanie, którego zawnioskowali. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu uznano za trafny zrzut, co do błędu w określeniu daty przeprowadzonej wizji lokalnej. Organ dodał jednocześnie, że omyłka ta została sprostowana w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2007 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która kontrolowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). W postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty skarżących dotyczące ustaleń dokonanych przez organy obu instancji. W szczególności kwestionowane jest ustalenie dotyczące sposobu użytkowania przedmiotowego budynku jako domu wczasowego. Skarżący zaprzeczają, iż w przedmiotowym budynku prowadzą tego typu działalność, wskazujący, że dom ten służyć ma celom mieszkaniowym, a jedynie czasami dochodzi w nim do wynajmu pokoi gościnnych. Natomiast wynajem taki, w ocenie skarżących, nie powoduje zmiany sposobu użytkowania obiektu. Mając zatem na uwadze powyższe wątpliwości należy dokładnie przeanalizować postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy obu instancji, bowiem wynik tego postępowania stanowił podstawę do uznania, że w przedmiotowym budynku doszło do zmiany funkcji z mieszkaniowej na funkcję zamieszkania zbiorowego, co w konsekwencji doprowadziło do wniesienia sprzeciwu. Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 K.p.a.. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Ponadto stosownie do art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 K.p.a.). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji badając sprawę ustalił, że przedmiotowy budynek reklamowany jest na stronie internetowej jako dom wczasowy o nazwie [...] z 90 miejscami noclegowymi. Ponadto zauważył, że zrealizowane zgodnie z projektem rozwiązania funkcjonalne świadczą o tym, że przedmiotowy budynek jest obiektem zamieszkania zbiorowego. W treści odwołania skarżący podważył wszelkie dowody zebrane przez organ pierwszej instancji uznając między innymi za niewiarygodny dowód w postaci stron internetowych. W tej sytuacji organ drugiej instancji prawidłowo przyjął, iż niezbędne jest uzupełnienie postępowania dowodowego celem zweryfikowania zarzutów odwołania. Po wniesieniu odwołania Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 9 listopada 2005 r. powiadomił skarżących o terminie oględzin w dniu 21 listopada 2005 r. W odpowiedzi skarżący powiadomił organ, że w dniu tym występuje przed sądem w sprawie karnej. Następny termin wyznaczony został na 2 grudnia 2005 r., w odpowiedzi na co skarżący przedstawił zwolnienie lekarskie, jednocześnie twierdząc, że nie ma nic przeciwko oględzinom, ale budynek będzie zamknięty. Oględziny przeprowadzone w tym dniu zostały ograniczone do bryły budynku. W dniu 6 grudnia 2005 r. odwołanie skarżącego zostało przesłane Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który celem uzupełnienia postępowania wyznaczył termin oględzin na dzień 24 stycznia 2006 r.. W dniu tym budynek był zamknięty, a właścicieli nie było. Pismem z dnia 13 lutego 2006 r. organ drugiej instancji poinformował inwestorów o konieczności wskazania w terminie jednego miesiąca pełnomocnika celem dokonania oględzin budynku. Skarżący odmówił wyznaczenia pełnomocnika, wskazując, że do nikogo nie ma zaufania. Następnie pismem z dnia 23 czerwca 2006 r. organ powiadomił skarżących o terminie oględzin w dniu 10 lipca 2006 r. W dniu 3 lipca córka inwestorów A. J. poinformowała organ, że w związku z chorobą ojca obydwoje rodzice przebywają na terenie N. Pismem z dnia 3 sierpnia 2006 r. skarżący poinformował, że w miesiącu wrześniu 2006 r. przebywać będzie a w sanatorium. W dniu 17 sierpnia 2006 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego, bez powiadomienia skarżących, w asyście policji przeprowadził wizję na terenie przedmiotowej posesji. W wyniku przeprowadzonej wizji ustalono ponad wszelką wątpliwość, że obiekt jest użytkowany. Sześć zastanych na terenie obiektu osób oświadczyło do protokołu, że przebywają w przedmiotowym budynku w charakterze wczasowiczów, ponadto nie są krewnymi skarżących. Ponadto na parkingu znajdowało się osiem zaparkowanych samochodów z różnych miejscowości kraju (według tablic rejestracyjnych). Protokół z oględzin, wraz z dwoma płytami CD (brak w aktach sprawy) został bezzwłocznie przesłany Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który odpis tego protokołu wysłał skarżącym w dniu 2 października 2006 r., wraz z zawiadomieniem w trybie art. 10 § 1 K.p.a.. Wątpliwości skarżących wzbudził sposób przeprowadzenia tego dowodu oraz prawdziwość uzyskanych w ten sposób informacji. W treści skargi inwestorzy określają przeprowadzoną wizję jako nieuzasadnione najście na obiekt stanowiący ich własność. W szczególności kwestionują datę oględzin, brak dokumentacji fotograficznej, brak imiennych podpisów pod pieczątką na odpisie protokołu. Kwestionują także ustalone w czasie oględzin fakty, twierdząc, że samochody zaparkowane na ich posesji były zapewne własnością osób przebywających na terenie działek sąsiednich, zaś pojęcie "przebywania" na przedmiotowym terenie wskazanych w protokole osób jest niejednoznaczne, ponieważ osoby tam zastane mogły przebywać na terenie posesji od pięciu minut. W ocenie sądu niewątpliwe dowód z oględzin przedmiotowego obiektu uzyskany został wadliwie o tyle, że strony powinny zostać powiadomione o jego przeprowadzeniu. Wadliwość powyższa, skutkująca naruszeniem przepisu art. 79 K.p.a., nie miała, zdaniem Sądu, wpływu na ostateczne ustalenia organów. W przypadku postępowania prowadzonego na skutek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54 Prawa budowlanego) podstawowym dowodem po przeprowadzeniu którego organy mogą zweryfikować prawdziwość dołączonych do zawiadomienia dokumentów są oględziny obiektu przeprowadzone w celu sprawdzenia czy zbudowany jest zgodnie z ustaleniami i warunkami pozwolenia na budowę. W tej sytuacji obowiązkiem strony jest współdziałanie z organem celem sprawnego przeprowadzenia tego dowodu, a tym samym całego postępowania. Obowiązek poszukiwania dowodów ciąży bowiem nie tylko na organie administracji, obarcza także stronę, która z reguły, w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazać dbałość o przedstawienie środków dowodowych (por. także: Kodeks postępowania Administracyjnego Komentarz Z. Janowicza, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1999r., str. 228). Strona jest równorzędnym partnerem organu w zakresie prawa do inicjowania dowodów, co wynika zarówno z art. 78 kpa jak i z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Wprawdzie z przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza że nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może doprowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 1984r., sygn. akt II S.A. 1205/84, ONSA z 1984r., z. 2, poz. 98). Z materiału zebranego w sprawie wynika, że państwo J. nie stawiali się na kolejne wyznaczone terminy wysyłając różnego rodzaju wyjaśnienia swojego niestawiennictwa, jak choroba bądź wyjazd zagraniczny. Mimo pouczeń organu strony postępowania nie wyznaczyły pełnomocnika, ani też nie odpowiedziały na wezwanie organu, aby wskazać dogodny dla nich termin oględzin. Powyższe doprowadziło do znacznego przedłużenia postępowania odwoławczego. W związku z powyższym inspektor nadzoru budowlanego zadecydował o przeprowadzeniu w dniu 17 sierpnia 2006 r. oględzin w trakcie nieobecności inwestorów. Z oględzin został sporządzony protokół. Obecna była jedynie córka właścicieli – A. J., która protokołu nie podpisała.. Na podstawie przeprowadzonej przez Sąd analizy protokołu stwierdzić należy, że jest on sporządzony prawidłowo, brak podstaw do uznania zawartych w nim informacji za nieprawdziwe. Natomiast argumenty przedstawione przez skarżących podważające wiarygodność informacji zawartych w protokole nie mają żadnych podstaw. Są to jedynie opinie i przypuszczenia nie poparte żadnym dokumentem, czy też chociażby oświadczeniem świadków. Nie można uznać za dowód nierzetelności protokołu oświadczenia skarżących, że dane osób przebywających na posesji w dniu 17 sierpnia 2006 r., nie zostały w żadne sposób potwierdzone. Dane osób i ich adresy zostały zamieszczone w protokole. Skarżący nie przedstawili żadnych dowodów na to, że przedmiotowe dane są nieprawdziwe, nie wykazali także na konieczność przesłuchania tych osób w postępowaniu administracyjnym w charakterze świadków. W ocenie Sądu uzupełniony w ten sposób materiał dowodowy, pomimo wyżej opisanych uchybień, pozwolił na ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób dokładny i rzetelny, natomiast skarżący zaprzeczając jego prawdziwości nie przedstawili żadnych wiarygodnych argumentów, które mogłyby ustalenia te podważyć. Bezsprzecznym jest, że na stronach internetowych można znaleźć informacje, o pokojach gościnnych [...] w R., w szczególności o ilości miejsc, cenach i dodatkowych atrakcjach. Strony te zawierają także zdjęcia obiektu, na podstawie których można stwierdzić, że jest to obiekt tożsamy z obiektem znajdującym się na zdjęciach wykonanych przez pracownika Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w dniu 16 lutego 2006 r. Na zamieszczonych na stronach zdjęciach widnieją także wnętrza obiektu. Przedmiotowy obiekt na elewacji frontowej ma wykonany dużymi literami napis [...]. W tej sytuacji twierdzenie skarżącego, że nie ma on wpływu na zamieszczane na stronach internetowych informacje na temat swojego domu są niepoważne. Trudno przyjąć, że znajdujące się na wydrukowanej przez organ stronie zdjęcia obiektu, w szczególności zaś jego wnętrza wykonane były bez zgody właściciela, ponadto skarżący mają pełne prawo weryfikacji danych zamieszczonych w Internecie. Należy także zauważyć, że reklama pensjonatu [...] znajduje się także na innych stronach (www. [...] , www. [...] , www. [...] , www. [...] , www. [...],) prowadzonych przez różnych operatorów, nie jest zatem prawdopodobne, aby tak masowa kampania reklamowa prowadzona była wbrew woli właścicieli obiektu. Ustalony przez organy stan faktyczny i zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości Sądu. Z materiału tego jednoznacznie wynika, że w przedmiotowym budynku znajduje się 90 miejsc noclegowych, a celem istnienia obiektu budowlanego jest wynajem pokoi. Kwestia nazwania budynku domem wypoczynkowym, czy też użycie sformułowania "wynajem pokoi gościnnych" nie zmienia rzeczywistej funkcji tego budynku, którą jest funkcja zamieszkania zbiorowego. Świadczą o tym reklamy w Internecie, protokół oględzin z dnia 17 sierpnia 2006 r., oświadczenia zastanych na miejscu w dniu oględzin wczasowiczów, oraz rozwiązania funkcjonalne budynku. Jeżeli skarżący nie zgadzali się z ustaleniami dowodowymi mieli prawo i możliwość odniesienia się do tych dowodów, podważenia ich. Skorzystali z tej możliwości, jednakże ich zarzuty nie mogły się ostać, bowiem stanowiły one niczym nie poparte opinie i oświadczenia samych skarżących. W drugiej kolejności rozważeniu podlega kwestia czy w przedmiotowej sprawie organy prawidłowo zastosowały przepis art. 54 ustawy dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2006r., Nr 56, poz. 1118 ze zm.). W myśl art. 54 Prawa budowlanego do użytkowania obiektu budowlanego na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w formie decyzji. Przepis art. 54 Prawa budowlanego nie zawiera katalogu przypadków, stwierdzenie których powodowałoby obowiązek wniesienia takiego sprzeciwu. Jednakże biorąc pod uwagę okoliczność, że zgłoszenie jest korzystnym dla inwestora uproszczeniem procedury uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a ratio legis nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania takiego pozwolenia jest dopuszczenie do użytkowania jedynie obiektów wykonanych zgodnie z obowiązującymi przepisami, zatwierdzonym projektem, a co się z tym wiąże także z planem lub decyzją o warunkach zabudowy, należy przyjąć, że prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy tylko w odniesieniu do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę lub ze zmianami nieodstępujacymi w sposób istotny od tych warunków (wyrok NSA z 113 maja 2003 r., IV SA 217/01, niepublikowany) Zdaniem Sądu organ może wnieść sprzeciw, gdy stwierdzi, że doszło do istotnego odstąpienia od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę lub obowiązujących przepisów. W niniejszej sprawie w decyzji o pozwoleniu na budowę i projekcie budowlanym jako jeden z warunków pozwolenia wskazano funkcję przedmiotowego budynku określoną jako funkcję mieszkalną. Przedmiotowy budynek w projekcie budowlanym został zakwalifikowany jako dwurodzinny dom mieszkalny. W przedmiotowej sprawie jednakże faktyczne korzystanie z budynku wskazuje na prowadzenie działalności polegającej na wynajmowaniu pokoi przyjezdnym. Powyższy rodzaj działalności został zakwalifikowany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. nr 89, poz. 844 ze zm) w sekcji H pkt 55.2 jako usługi świadczone przez obiekty noclegowe turystyki oraz pozostałe miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Oznacza to, że budynek będący przedmiotem sporu jest obiektem zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego i powinien być zaliczony do kategorii XIV. Rozpoczęcie użytkowania obiektu mającego kategorię XIV wymaga zaś od inwestora wystąpienia o decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. W niniejszej sprawie skarżący zamierzał skorzystać z uproszczonej procedury pozwalającej inwestorowi na użytkowanie budynku, to znaczy postanowił jedynie zawiadomić inspektora nadzoru budowlanego o przystąpieniu do użytkowania budynku mieszkalnego stosownie do art. 54 prawa budowlanego. Skarżący powoływał się na przepis art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego który stanowi, że budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Wprowadzenie ograniczenia wydzielenia powierzchni użytkowej do 30 % ma zapobiegać budowaniu budynków jednorodzinnych, które w rzeczywistości mają pełnić funkcję wielorodzinną, bądź użytkową. W niniejszej sprawie bezsprzecznie doszło do próby obejścia przepisów. W przedmiotowym budynku powierzchnia użytkowa przekracza zdecydowanie 30 % powierzchni całkowitej budynku. Z materiału dowodowego wynika, że w budynku jest 90 miejsc noclegowych, które są przewidziane w 24 pokojach na drugiej i trzeciej kondygnacji. W związku ze zmianą ustalonej w decyzji o pozwoleniu na budowę funkcji budynku skarżący zobowiązany był już na etapie budowy obiektu zgodnie z art. 36a Prawa budowlanego o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotem zmiany byłaby funkcja przedmiotowego budynku. Jak wcześniej wspomniano inspektor nadzoru budowlanego ma obowiązek wniesienia sprzeciwu, jeżeli stwierdzi istotne odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 36a ust. 5 pkt 6 Prawa budowlanego istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest także zmiana zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Nie są zasadne zarzuty skarżących dotyczące pominięcia w prowadzonym postępowaniu M. J., oraz nie przesłuchania inwestorów w charakterze świadków. Z akt sprawy wynika, że M. J. otrzymała wszystkie wydane w sprawie decyzje, ponadto skutecznie zaskarżyła decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2005 r.. Natomiast w trakcie całego postępowania skarżący nie wnosili o ich przesłuchanie, nie było także takiej konieczności, ponieważ na bieżąco w licznych pismach na każdym etapie zgłaszali swoje uwagi do prowadzonego postępowania. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.