II SA/Gd 293/16

Dnia 8 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia 18 marca 2016 roku, nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 18 marca 2016 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania Gminy od decyzji Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia 30 czerwca 2015 r., nr [..] o ustaleniu odszkodowania na rzecz J. A. i A. A. w wysokości 108.210,00 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], powstałą z podziału działki nr [...], położoną w gminie Ż., obręb C. (pkt 1) oraz o zobowiązaniu Burmistrza Gminy do wypłaty ww. odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt 2), Wojewoda: - uchylił pkt 1 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz J. A. i A. A. w wysokości 108.187,00 zł (sto osiem tysięcy sto osiemdziesiąt siedem złotych 00/100) za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], powstałą z podziału działki nr [...], położoną w gminie Ż., obręb C., dla której Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadził księgę wieczystą nr [...], - w pozostałym zakresie (pkt 2) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Gmina, w skardze na opisaną wyżej decyzję Wojewody, zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji skarżąca uzasadniła tym, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, polegające na tym, że J. A. i A. A. w przypadku uchylenia zaskarżonych decyzji nie będą w stanie zwrócić skarżącej wypłaconego odszkodowania ponad nowo ustalone. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że z zaplanowanych w budżecie Gminy na rok 2016 r. środków na odszkodowania za przyjęte pod drogi publiczne gruntów wydatkowała już wszystkie. Wypłata kolejnych odszkodowań może nastąpić po uchwaleniu przez Radę Gminy zmiany budżetu. Takie samo uzasadnienie skarżąca zawarła w swoim piśmie z dnia 24 czerwca 2016 roku, zawierającym wniosek o przyspieszenie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych stanów lub zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zdaniem Sądu skarżąca - wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – nie uprawdopodobniła, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenie skutki, czy też wyrządzi jej znaczną szkodę, a tym samym nie wykazała zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaistnienie tych przesłanej nie wynika też z akt administracyjnych niniejszej sprawy. Sąd zważył, że zaskarżoną decyzją nakazano skarżącej – Gminie wypłatę odszkodowania na rzecz J. A. i A. A. w wysokości 108.187,00 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], powstałą z podziału działki nr [...], położoną w gminie Ż., obręb C., wydzieloną pod drogę publiczną - gminną. W ocenie Sądu skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że nie posiada środków na wypłatę tego odszkodowania. W szczególności nie przedstawiła żadnych dokumentów, które mogłyby potwierdzać, że z zaplanowanych w budżecie Gminy na rok 2016 r. środków na odszkodowania za przyjęte pod drogi publiczne gruntów wydatkowała już wszystkie. Nadto sama przyznała, że istnieje możliwość uruchomienia dodatkowych środków na wypłatę tego odszkodowania. Uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły również stanowić, niczym nie uzasadnione, obawy skarżącej dotyczące ewentualnych rozliczeń z J. A. i A. A. Nie wiadomo, z jakich przyczyn skarżąca uważa, że J. A. i A. A. w przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji i ustalenia niższego odszkodowania, nie będą w stanie zwrócić skarżącej różnicy pomiędzy wypłaconym odszkodowaniem a nowo ustalonym. Reasumując, Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, że wypłata ustalonego w zaskarżonej decyzji odszkodowania spowoduje po jej stronie kwalifikowaną, tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia przy tym wymaga, że w art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, sygn. akt GZ 138/04, Baza Orzeczeń LEX nr 281811). Zaskarżoną decyzją tymczasem nałożono na skarżącą obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, które z natury rzeczy jest świadczeniem odwracalnym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.