II SA/Gd 2935/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Nowakowski, Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2006 sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 04 października 2002 r. nr [[...]] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę II SA/Gd 2935/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 5 kwietnia 2002 r.nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazał M. P. rozebrać zlokalizowany na działce nr [[...]] w G. samowolnie wybudowany w 2000 roku taras wraz z zadaszeniem o wymiarach 9,05 m. na 1,90 m. stanowiący całość z istniejącym obiektem budowlanym pełniącym funkcję letniskową. W uzasadnieniu wskazano, że podczas oględzin w dniu 10 października 2001 r., z udziałem właściciela, ustalono, że na działce nr [[...]] w G. na terenie dzierżawionym od M. D. istnieje obiekt budowlany pełniący funkcję letniskową. Do tego obiektu został dobudowany taras wraz z zadaszeniem, o konstrukcji drewnianej na słupkach drewnianych. Dach nad tarasem stanowi całość z obiektem letniskowym. Właściciel obiektu oświadczył, że przedmiotowy taras powstał w 2000 roku, podczas wykonania remontu - modernizacji obiektu, który był uszkodzony w miesiącu lipcu przez wichurę. Na budowę tarasu M. P. nie przedłożył wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z wykonaną modernizacją tutejszy organ uznał, że prowadzone roboty przy remoncie obiektu i zabudowaniu werandy należy traktować jako prowadzone roboty przy obiekcie istniejącym, zaś wybudowany taras wraz z zadaszeniem jako nowy wyodrębniony element budowlany. Organ podkreślił, że zgodnie z wypisem z planu miejscowego ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy dnia 27 kwietnia 1990 roku Nr [[...]] (Dz.Urz.Woj.Gd.Nr 16 z dnia 15 czerwca 1990 roku poz. 118) oraz zmianami do tego planu zatwierdzonymi uchwałą Rady Gminy K. dnia 18 grudnia 1992 roku Nr [[...]] (Dz.Urz.Woj.Gd.Nr 6 z 19 marca 1993 roku poz. 35), działka nr [[...]] przeznaczona jest pod łąki, uprawy polowe oraz leśne. PINB wyjaśnił, że w myśl art. 28 - ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. W związku z brakiem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz użytkowaniem działki nr [[...]] w G. niezgodnie z jej przeznaczeniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął niniejszą decyzję. M. P. wniósł odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, wywodząc, że przedmiotowy taras został dobudowany w związku z remontem przeprowadzonym w 2000 r., gdy zaistniała konieczność usunięcia szkód spowodowanych wichurą. Wykonano go na słupkach drewnianych. Posadowiony jest on, podobnie jak cały obiekt na fundamentach punktowych, nietrwale związanych z gruntem. Jest on zatem częścią obiektu budowlanego, pełniącego funkcję letniskową, w stosunku do którego zgłoszono wniosek o zezwolenie na użytkowanie, a zatem rozstrzygnięcie dotyczące tarasu powinno być wydane dopiero po rozpatrzeniu opisanego wniosku o udzielenie zezwolenia na użytkowanie całego obiektu. Nie uwzględniając tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 października 2002 r.nr [[...]], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w całości jego uzasadnienie faktyczne i prawne. Ponadto organ odwoławczy wywodził, że w przypadku zastosowania art.48 Prawa budowlanego z 1994r. stwierdzenia samowoli budowlanej jest wyłączną przesłanką do wydania nakazu rozbiórki i nie wymaga dodatkowych argumentów. Podkreślono również, iż w takim przypadku wydanie nakazu rozbiórki jest obligatoryjne. M. P. wniósł skargę do Sądu, w której wywodził, że naruszone zostały przepisy art. 7, 8, 77, 80 i art. 104 k.p.a. oraz art. 28 i 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Skarżący poza ponowieniem zarzutów odwołania wskazał, że organy obydwu instancji nie uwzględniły jego interesu oraz naruszyły przepisy postępowania. M. P. zarzucił także, że nie przeprowadzono prawidłowego postępowania dowodowego, nie ustalono, czy w przedmiotowej sprawie wymagane jest pozwolenie na budowę, czy jest to obiekt budowlany, budynek czy jego rozbudowa. Skarżący wyjaśnił, że art. 48 Prawa budowlanego dotyczy obiektów trwale z gruntem związanych, a zatem nie dotyczy obiektu, którego rozbiórkę nakazano zaskarżoną decyzją. M. P. podkreślił także, iż jego obiekt zlokalizowany jest w G. na działce nr [[...]], a nie, jak wskazał organ na działce nr [[...]]. Zaznaczył również, że jest on umiejscowiony w odległości 500 m od linii brzegowej jeziora, a nie jak wskazał organ 100m. Zarzucił, że na tym samym obszarze znajdują się inne domki oraz obiekty letniskowe, w tym hotel, w stosunku do których nie toczą się postępowania rozbiórkowe. Skarżący wywodził z tego, że postępowanie w jego sprawie jest prowadzone wadliwie, w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i prawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Obowiązujący w dacie realizacji przedmiotowego obiektu budowlanego oraz w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Art. 29 ust.1 pkt 1 i 5 Prawa budowlanego stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga między innymi budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej m. in. parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m., jak również tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, bez pełnienia jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel, przy czym zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego budowa tego rodzaju obiektu wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Przedmiotowy taras przy domku letniskowym nie jest żadnym z obiektów wskazanych w art. 29, nie wymagającym uzyskania pozwolenia na budowę. Z niekwestionowanych w skardze ustaleń organów administracji wynika, że skarżący wybudował przedmiotowy obiekt budowlany - taras w 2000 r., bez uzyskania pozwolenia na budowę oraz bez zgłoszenia, o jakim mowa w art. 30 ustawy. Obiekt ten został zrealizowany na działce nr [[...]] [ obecnie oznaczonej jako działka nr [[...]] w G., która zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczona pod uprawy polowe i leśne oraz łąki. Zabudowa na przedmiotowej działce - zadaszony taras stanowiący całość z istniejącym domkiem letniskowym, ze względu na jej wymiary, nie może spełnić tego warunku. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 48 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przewidywał, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten nie pozostawiał organom administracji sfery uznaniowości w zakresie zastosowania sankcji rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Stwierdzenie, że wzniesienie określonego obiektu budowlanego nastąpiło bez wymaganego pozwolenia na budowę i na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę (por. art. 49 ust 1) obliguje organ administracji do nakazania jego rozbiórki na wskazanej wyżej podstawie prawnej. Na marginesie wskazać należy, że skarżący przed rozpoczęciem robót budowlanych nie dokonał również zgłoszenia wymaganego przepisami ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nie wyjaśnienia przez organ istotnych dla sprawy okoliczności wskazać należy, iż organ prawidłowo określił okoliczności dotyczące wybudowania przedmiotowego obiektu bez pozwolenia na budowę, termin jego budowy oraz pozostałe elementy niezbędne do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa własności skarżącego (art. 21 Konstytucji) wskazać należy, iż zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Stosownie do art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym - obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym posadowiony jest przedmiotowy obiekt budowlany jest aktem prawa miejscowego. Jest on zatem źródłem prawa obligującym do jego zastosowania organy działające na tym terenie. Nie przewiduje on możliwości wybudowania na przedmiotowej działce domku letniskowego. Skarżący wszelkie ustalenia w tym względzie zaczął kwestionować dopiero na etapie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Podczas wizji lokalnej w dniu 10 października 2001 r. podpisał natomiast, bez zastrzeżeń protokół, z którego bezspornie wynika, że taras przy domku letniskowym zlokalizowano na działce nr [[...]] w G. w roku 2000, podczas remontu i modernizacji obiektu, na które skarżący również nie posiadał pozwolenia na budowę. Art. 140 k.c. w sposób jednoznaczny stanowi, że właściciel może korzystać ze swojego prawa własności lecz wyłącznie w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Jedną z tych ustaw jest przytoczona wyżej ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. W sprawie jest bezsporne, że przedmiotowy obiekt został wybudowany bez pozwolenia na budowę, zatem niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia prawa własności skarżącego poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Na marginesie wskazać należy, iż kwestia płacenia przez właściciela nieruchomości zobowiązań podatkowych nie ma wpływu na treść przedmiotowego rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy jedyną podstawą jego wydania było posadowienie zadaszonego tarasu stanowiącego całość z domkiem letniskowym na działce nr [[...]] w G. bez pozwolenia na budowę. Zarzut skarżącego dotyczący błędnego ustalenia numeru działki również nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zmiana jej numeracji nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z tych tez przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) oddalił skargę.