II SA/Gd 299/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na czynność wójta Gminy z dnia 15 lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia ostateczności decyzji w sprawie warunków zabudowy postanawia pozostawić wniosek M. S. o przyznanie prawa pomocy z 30 lipca 2012 r. (data wpływu do sądu) bez rozpoznania. M. S. złożył skargę na w/w czynność Wójta Gminy. 30 lipca 2012 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego o zwolnienie z kosztów sądowych. Wniosek ten został złożony częściowo na urzędowym formularzu PPF (nadesłano tylko wypełnioną pierwszą stronę togo formularza). W tej sytuacji, wraz z pismem z dnia 3 sierpnia 2012 r. doręczono wnioskodawcy cały urzędowy formularz PPF stosowany w sądach administracyjnych i zobowiązano go do jego wypełnienia w całości i podpisania oraz nadesłania do sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie wraz z formularzem PPF doręczono wnioskodawcy do rąk własnych w dniu 22 sierpnia 2012 r. W wyznaczonym terminie (tj. do dnia 29 sierpnia 2012 r.) nie uczyniono zadość wezwaniu Sądu. W tej sytuacji, referendarz sądowy w zarządzeniu z 14 września 2012 r. pozostawił powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sprzeciw od powyższego zarządzenia zgłosił M. s., domagając się jego uchylenia. W treści skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – A. S. – na okoliczność terminowego wysłania formularza na adres sądu w dniu 24 sierpnia 2012 r., tj. w odpowiedzi na wezwanie doręczone 22 sierpnia 2012 r. Skarżący podkreślił przy tym, że nie dysponuje dowodem nadania formularza do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j. ze zm.), dalej p.p.s.a., zarządzenie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega rozpatrzeniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Stosownie do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zatem w myśl powołanego przepisu warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Jak wynika z okoliczności sprawy, skarżący wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2012 r., zwrócił się o przyznanie pomocy. Do sądu nadesłał jednak tylko pierwszą stronę urzędowego formularza PPF. Wobec tego, doręczono mu urzędowy formularz PPF, stosowany w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązując do jego wypełnienia i zwrócenia do sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał zobowiązania i nie złożył wniosku w wymaganej prawem formie. Podobnie, składając sprzeciw, skarżący również nie dołączył urzędowego formularza PPF, a więc w dalszym ciągu jego wniosek nie spełniał ustawowych wymogów. Tym samym, wobec niedopełnienia przez skarżącego wymogów formalnych niezbędnych do nadania biegu jego wnioskowi, należało go pozostawić bez rozpoznania, na podstawie art. 257 p.p.s.a. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że sąd przeprowadził analizę korespondencji, wpływającej do sądu w okresie od 24 sierpnia 2012 r. do 5 września 2012 r. Z notatki urzędowej sporządzonej przez urzędnika sądowego wynika, że w tym okresie nie wpłynęła do sądu korespondencja od skarżącego, zawierająca urzędowy formularz PPF. Wnioskodawca zaś, jak wskazał, nie posiada dowodu nadania przesyłki. Sąd nie jest natomiast uprawniony do przeprowadzania dowodów z zeznania świadka w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 106 § 3 a contrario p.p.s.a.). Wskazać przy tym też należy, że wnioskodawca może w każdym czasie złożyć kolejny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, tym razem z zachowaniem ustawowych wymogów formalnych dla tego rodzaju żądań.