II SA/Gd 3/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk / spr./, Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch, Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Protokolant Sylwia Górny, , po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 11 października 2004r., nr [...] w przedmiocie: stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu 1/ uchyla zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2004r nr [...] 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. kwotę 935 zł / dziewięćset trzydzieści pięć złotych/ tytułem kosztów postępowania Decyzją z dnia 4 sierpnia 2003 r. nr [...] Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku B Spółki z o.o. w P. w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji Zakładu C, polegającej na budowie nowych oraz rozbudowie i adaptacji istniejących obiektów wraz z urządzeniami na działce nr [...] i [...] w miejscowości K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w zakładu na wyżej opisaną inwestycję. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2004 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku P. M. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wójta Gminy, stwierdziło jej nieważność. W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotową decyzją ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Zakładu C – budowie nowych i rozbudowie oraz adaptacji istniejących obiektów wraz z urządzeniami na działce nr [...] i [...] w miejscowości K. Z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności wystąpił P. M., zarzucając naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskujący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie budowanego obiektu produkcyjnego, który otoczony jest zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Nadto podał, że działki nr [...] i [...] położone są na obszarze oznaczonym w planie symbolami 10.6 aU oraz 10.6 cU, przeznaczonym pod usługi. Jak wskazało Kolegium, dopuszczalność stwierdzenia nieważności warunkowana jest trzema przesłankami – pozytywną (którą stanowi jedna z sześciu wad decyzji wyliczonych w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. oraz wady określone w przepisach szczególnych, tj. w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.) oraz dwiema negatywnymi, z których jedną stanowi upływ terminu, a drugą – spowodowanie przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych. Jak podkreślił organ, nieprawidłowość decyzji Wójta Gminy polega na tym, że ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcji granulatu drzewnego na działkach, które według planu miejscowego przeznaczone są jako "rezerwa pod usługi" oraz "teren pod projektowane rozszerzenie usług istniejących". Powyższe przesądza o oczywistej sprzeczności wydanej decyzji z ustaleniami planu przestrzennego, który stanowi powszechnie obowiązującą normę prawną na danym obszarze, a tym samym – o nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu (art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W rozpatrywanym przypadku występuje zatem wada, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, iż rodzaj planowanej przez inwestora działalności, wbrew jego twierdzeniem, że są to usługi, zakwalifikować należy jako produkcję przemysłową. Dodatkowo wskazano, że wbrew dyspozycji art. 46 ust. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, nie sporządzono uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które z mocy tegoż przepisu było obligatoryjnym elementem tejże decyzji. Pismem z dnia 29 września 2004 r. A Spółka z o.o. w P. wniosła o ponowne rozpoznanie powyższej sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: – art. 105 § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, polegające na uznaniu za merytorycznie uzasadnione rozpoznanie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy w sytuacji całkowitego wykonania tejże decyzji i bezprzedmiotowości stwierdzania jej nieważności, - art. 156 § 2 k.p.a., przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w ten sposób, że organ uznał, że przedmiotowa decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, gdy tymczasem takie skutki zostały wywołane, a zatem brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia jej nieważności, - art. 158 § 2 k.p.a. przez jego błędne niezastosowanie w ten sposób, że organ winien był stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, nie zaś stwierdzać jej nieważność, - art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, w ten sposób, że zaniechano zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, mimo ciążącego obowiązku w tym zakresie, - art. 62 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w ten sposób, że organ w przedmiocie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji prowadził dwie odrębne sprawy z wniosków P. M. i M. G., mimo że obie sprawy dotyczą tego samego stanu faktycznego i oparte są na tej samej podstawie prawnej i w oparciu o wskazany przepis winno być prowadzone jedno tylko postępowanie, - art. 107 § 1 k.p.a. w taki sposób, że zaskarżona decyzja nie została podpisana przez członków organu, który wydał decyzję, jak również nie wskazano pełnej podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2004 r. oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor uzyskał w dniu 18 sierpnia 2003 r. pozwolenie na budowę. Na podstawie tej ostatniej decyzji inwestor wykonał roboty budowlane, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Aktualnie inwestor, po zakończeniu już wszystkich prac, podjął starania w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Wobec powyższego, bezsporne jego zdaniem jest to, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji stwierdzającej nieważność spornej decyzji Wójta Gminy, roboty budowlane zostały w całości wykonane, a tym samym – zarówno decyzja Starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę, jak decyzja ustalająca warunki zabudowy, zostały całkowicie wykonane. Przesądza to również o ich bezprzedmiotowości, czego konsekwencją jest uznane, że także postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy jest bezprzedmiotowe wobec całkowitego wykonania obu w/w decyzji. W kwestii nieodwracalności skutków prawnych decyzji wnioskujący podał, że ugruntowany jest pogląd, iż jeśli nastąpiło zbycie prawa własności nieruchomości w obrocie cywilnoprawnym, a obrót ten był poprzedzony wydaniem decyzji administracyjnej, to jeśli nawet ta decyzja jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a., to nie jest dopuszczalne stwierdzenie jej nieważności, gdyż zachodzi negatywna przesłanka, polegająca na wywołaniu nieodwracalnych skutków prawnych. Jego zdaniem, wybudowanie obiektu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzją o pozwoleniu na budowę wywołało skutki prawne tego rodzaju, iż na podstawie tej decyzji Starosta wydał ostateczną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, które to decyzje zostały w całości wykonane. Dodatkowo, skoro inwestor zagospodarował swą nieruchomość zgodnie z decyzjami, działając w dobrej wierze, to powrót do stanu pierwotnego poprzez stwierdzenie nieważności spornej decyzji oznacza uchybienie zasadzie państwa prawnego. Odnosząc się do problemu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wnioskujący podał, iż stronie nie doręczono zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy. Oznacza to, że organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisu art. 61 § 4 k.p.a. Brak zawiadomienia o toczącym się postępowaniu oznaczał z kolei odmówienie stronie prawa czynnego udziału w postępowaniu w jakiejkolwiek formie. To uchybienie proceduralne miało z kolei poważny wpływ na przebieg niniejszej sprawy na etapie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji, gdyż uniemożliwiło stronie zapoznanie się z aktami sprawy oraz podnoszenie zarzutów i argumentów na poparcie swego stanowiska. Nadto, wnioskujący kwestionował prawidłowość prowadzenia dwóch spraw i postępowań z wniosków dwóch różnych osób, w sytuacji, gdy jest ten sam przedmiot postępowań (ta sama decyzja), ten sam stan faktyczny i prawny. W takiej bowiem sytuacji mogą być wydane dwa różne rozstrzygnięcia przez organ administracji o zupełnie odmiennej treści, co przecież byłoby niedopuszczalne. Stąd też, przepis art. 62 k.p.a., uwzględniając zasadę ratio legis, należy interpretować w ten sposób, iż w niektórych sprawach jest nie tylko możliwość, ale wręcz konieczność wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania na podstawie wniosku kilku stron, zaś w żadnym razie niedopuszczalnym w świetle prawa jest to, by ten sam organ, lecz w innym składzie osobowym wydał dwie decyzje stwierdzające nieważność tej samej decyzji. Powołując się natomiast na dyspozycję art. 107 § 1 k.p.a., strona zakwestionowała prawidłowość podpisów członków organu kolegialnego pod kwestionowaną decyzją. Jej zdaniem, złożenie jedynie parafy pod uzasadnieniem decyzji nie spełnia wymogów cytowanego wyżej przepisu. Nadto, nieprawidłowo wskazano w podstawie prawnej wydanej decyzji art. 127 § 4 k.p.a., który to przepis nie obowiązuje już od 15 kwietnia 2000 r. Po rozpatrzeniu niniejszego wniosku samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 października 2004 r. nr [...] kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 18 sierpnia 2004 r. . Zgodnie bowiem z treścią art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jest nieważna, jeśli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprzeczność ta została wykazana w wyżej cytowanej decyzji Kolegium, a dokonaną w niej ocenę podzielił organ orzekający ponownie w zmienionym składzie, uznając, że zaistniała przesłanka stwierdzenia nieważności wymieniona w treści art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Kolegium podkreśliło również, iż nie dostrzega istnienia w niniejszym stanie faktycznym negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, tj. wystąpienia nieodwracalnych jej skutków, jakimi – zgodnie z zarzutami strony – miałyby być wykonanie robót budowlanych o podjęcie działań w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Organ wyjaśnił, iż wskazanie w art. 156 § 2 na nieodwracalne skutki prawne jako negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji oznacza, że nie chodzi o stan faktyczny spowodowany istnieniem lub wykonaniem wadliwej decyzji, jak również obojętne będzie przy stosowaniu tego przepisu, czy istnieją faktyczne, materialne czy techniczne możliwości odwrócenia następstw spowodowanych przez decyzję, a w szczególności – przywrócenie stanu poprzedniego. W analizie przepisu bowiem nie należy kierować się faktami, lecz należy uwzględniać wyłącznie przepisy prawa obowiązującego. Jednocześnie organ zauważył, iż utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że wykonanie robót budowlanych jest skutkiem faktycznym, nie prawnym, co oznacza, że nie zachodzi sytuacja o jakiej mowa we wskazanym przepisie art. 156 § 2 k.p.a. Kolegium podzieliło natomiast pogląd Spółki, iż nie doręczając zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie nieważności decyzji, doszło do naruszenia przepisu art. 61 § 4 k.p.a. Zdaniem organu jednak, uchybienie to nie pogorszyło w sposób istotny sytuacji procesowej strony, bowiem miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie po doręczeniu decyzji z dnia 18 sierpnia 2004 r., co też uczyniła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podobnie i zarzut niezgodnego z przepisami k.p.a. rozdzielnia spraw z wniosków P. M. i M. G. zasługuje, zdaniem Kolegium, na uwzględnienie, gdyż przedmiot obu postępowań jest tożsamy - stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wydanej przez Wójta Gminy i tożsama jest również podstawa prawna. Z tych względów wydana została jedna decyzja merytorycznie rozstrzygająca niniejszą sprawę administracyjną. Kolegium natomiast nie podzieliło argumentacji strony, wskazującej na istnienie kwalifikowanej wady prawnej decyzji, polegającej na braku podpisów członków składu orzekającego. Podpis, zdaniem organu, może być wyrażony w skróconej formie (parafy) i nie musi zawierać – wbrew wskazaniom Spółki – wskazania pełnego imienia i nazwiska członków składu orzekającego, którzy wymienienie są w główce decyzji. Na powyższą decyzję skargę wniósł pełnomocnik A Spółki z o.o. z siedzibą w P., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 i 10 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie w ten sposób, że organ drugiej instancji powinien był stwierdzić nieważność decyzji organu pierwszej instancji z dnia 18 sierpnia 2004 r., gdyż została ona wydana w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w którym nie nastąpiło powiadomienie skarżącego, jako strony o wszczęciu i prowadzeniu postępowania, - art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w ten sposób, że organ drugiej instancji powinien był stwierdzić nieważność decyzji organu pierwszej instancji, gdyż nie została ona podpisana przez członków organu, który wydał tę decyzję, jak również nie wskazano pełnej podstawy prawnej jej wydania, - art. 105 § 1 k.p.a., przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w ten sposób, że organ drugiej instancji uznał za trafne stanowisko, iż całkowite wykonanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie czyni bezprzedmiotowym postępowania o stwierdzenie jej nieważności, - art. 156 § 2 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w ten sposób, że organ drugiej instancji uznał, że decyzja Wójta Gminy nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, gdy tymczasem decyzja ta skutki takie wywołała, w wyniku czego brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, - art. 158 § 2 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie w ten sposób, że skoro brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy , to tym samym organ drugiej instancji winien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i wydać swoją decyzję, w której stwierdzono by jedynie wydanie decyzji Wójta Gminy z naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe uchybienia skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, bądź jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi powołano argumentację przytoczoną we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W szczególności skarżąca podniosła, iż nie doręczenie jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi kwalifikowaną wadę prawną, skutkującą stwierdzeniem nieważności tak wydanej decyzji. Skarżący bowiem został de facto pozbawiony nie tylko możności działania i obrony swych prawa, ale i zagwarantowanej mu przez przepis art. 15 k.p.a. - zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Również kwestia braku podpisów członków składu pod decyzją, w rozumieniu własnoręcznych znaków graficznych obejmujących imię i nazwisko osoby składającej podpis, stanowi – zdaniem skarżącej – kwalifikowaną wadę prawną, upoważniającą do stwierdzenia jej nieważności z mocy art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Nadto skarżąca argumentowała, że skoro roboty budowlane, przeprowadzane na podstawie zarówno decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały już całkowicie wykonane, to zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania. Zdaniem skarżącej, organ w ogóle nie ustosunkował się do powyższego zarzutu, czym dodatkowo naruszył dyspozycję art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Odnosząc się do kwestii wywołania przez decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nieodwracalnych skutków prawnych skarżąca argumentowała, że skutkiem takim jest nie tylko fakt całkowitego wykonania robót budowlanych związanych z powstaniem planowanej inwestycji, ale także – co istotniejsze – fakt wydania na podstawie tejże decyzji innych decyzji, zwłaszcza decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumentację powołaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm ./, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest swoistą konstrukcją procedury administracyjnej, która znajduje zastosowanie do aktów obarczonych wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. oraz wadami nieważności ustanowionymi w odrębnych przepisach. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny albo w ogóle się on nie nawiązuje. Wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. W toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, które podlega tym samym regułom proceduralnym co postępowanie toczące się w trybie zwykłym, ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie bywać może tylko elementem prowadzącym do tej oceny. Podkreślić w tym miejscu należy, że w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności znajdują zastosowanie również te same prawne zasady postępowania administracyjnego, co w postępowaniu zwykłym, a zatem również zasada czynnego udziału stron, wyrażona w dyspozycji art. 10 k.p.a. i związany z nią obowiązek organu administracji, wynikający z dyspozycji art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron wszystkich osób będących stronami w sprawie. Zarzut strony skarżącej, powołującej się zatem na fakt nie zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania przez organ pierwszej instancji uznać należy za w pełni uzasadniony, aczkolwiek nie prowadzi on do oczekiwanych przez skarżącą skutków w postaci stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ta podstawa wznowienia opiera się na dwóch przesłankach – po pierwsze – na fakcie nie brania udziału przez stronę w postępowaniu, a po drugie – na jej braku w tym winy. Za bezsporną należy uznać okoliczność, iż skarżąca faktycznie nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, gdyż okoliczność ta została przyznana w toku postępowania przed organem odwoławczym. Ugruntowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że jeżeli w sprawie nie uczestniczyły wszystkie strony postępowania, a uczestnictwo polega co najmniej na tym, by wszyscy mający interes prawny (obowiązek lub uprawnienie) zostali o prowadzonym postępowaniu administracyjnym powiadomieni, to nie miał organ odwoławczy innej możliwości, jak zastosować się do treści art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 8 sierpnia 2001 r., II SA/Gd 894/99, opublikowany w informatorze prawniczym LEX nr 76089). Powołana zatem przez skarżącą okoliczność stanowi przesłankę wznowieniową, o jakiej mowa w wyżej zacytowanym przepisie, która skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (por. orzeczenie NSA z 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, opublikowane w ONSA 1987, nr 1, poz. 35). Wskazać w tym miejscy należy, że wznowienie postępowania w oparciu o wyżej wymienioną podstawę prawną następuje niezależnie od tego, czy kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. Okoliczność ta bowiem ma charakter formalny , tj. sam fakt braku udziału strony w postępowaniu lub jego fragmencie bez jej winy stanowi dostateczny powód do wznowienia. Z tego względu Sąd nie badał w niniejszym postępowaniu zasadności podnoszonego przez skarżącą zarzutu spowodowania, bądź nie – nieodwracalnych skutków przez wydaną decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji prawnej skarżącej. Podnoszona okoliczność, jako negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy sytuacji faktycznej skarżącej, której ocena należy do kompetencji organu administracji orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu nieprawidłowego podpisania decyzji administracyjnych obu instancji przez członków kolegialnego organu orzekającego (brak wskazania imienia i nazwiska osób podpisujących, lecz posłużenie się parafą) stwierdzić należy, iż jest on nietrafny. W art. 107 § 1 zd. 1 k.p.a. mowa jest o podpisie własnoręcznym (z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji). Z powyższego zapisu nie można wywodzić obowiązku złożenia podpisu w sposób czytelny w zakresie imienia i nazwiska, a jedynie w sposób charakterystyczny i wyłącznie właściwy dla osoby upoważnionej do wydania decyzji. Kwestionowanie prawdziwości podpisu złożonego przez każdą z osób upoważnionych do wydania decyzji nie znajduje uzasadnienia prawnego w niniejszej sprawie. Powyższy zarzut jawi się chybionym również z tego powodu, iż z całokształtu decyzji w sposób nie budzący wątpliwości można wywieść jakie upoważnione osoby podpisały w/w decyzje. W konsekwencji, decyzje organów nie można uznać za obarczone opisanym uchybieniem, mającym wpływ na ich ważność w sferze prawnej. Niezależnie od powyższego, mając na uwadze wymienione uchybienia uznać należy, że wydane decyzje organów administracji obu instancji z powodu niezgodności z prawem ostać się nie mogą. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść art. 200 i 205 § 2 cytowanej wyżej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm./, przy zastosowaniu trzykrotnie zwiększonej stawki minimalnej , zgodnie z § 2 ust.2 rozporządzenia ,tj. 240złx 3, uznając, tym samym, że wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 720zł zawarty w skardze zasługuje na uwzględnienie w świetle powołanego przepisu § 2 ust. 2 . Wpis w niniejszej sprawie ustalony został w wysokości 200 zł. Zatem łączna wysokość kosztów przyznanych skarżącemu wyniosła kwotę 935zł i obejmuje wpis sądowy w kwocie 200zł. opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 15 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 720 zł.